29 I will forget, 29 I will start all over again

So.. in the end:
-Cap ou pas cap?
-Pas cap.

It's okay. Now, you know. You just have to face it. And stop crying every fucking day with every fucking thought that comes into your mind and reminds you of the last two years. Face it. You are not together, and you will never be again. I've had enough of damn hopes. Shit happens, people change. Just live with him as much as you can, share moments and feelings as always, and love each other. You'll survive. Shh, it's okay, it's okay. You will survive. He is in love with you, he love you, he spends much time on you every day. He will always care about you. That's all that matters.  I mean.. Nothing really changed. 

Shh, it's okay, don't cry. It's okay. Everything will be alright.
Shh, he's here. Right next to you. Don't cry.

This time.. Last year. Before two years. Everything was so different..

Happy anniversary. 

I love you. I'll wait for you. Come back. Come back to me.

|_|__|___| __ ___ ___________

"It's like you're screaming. But no one can hear. You almost feel ashamed that someone could be that important, that without them, you feel like nothing. No one will ever understand how much it hurts. You feel hopeless, like nothing can save you. But when it's over and it's gone, you almost wished that you could have all that bad stuff back, so that you could have the good."

But I just cannot stop thinking. I miss the fact that everyone could see and knew how perfect we were together. Like when a stranger stopped us while walking and begged us to be happy. I miss the moment when you were proud of me, when you said I meant the whole world for you and when you still showed that you care about me. I miss that fucking perfect cute smile, smile that belongs only to me, I miss the old you. I miss our dates, walking in different places at times. I miss the perfect moment when I felt that I wan't for granted and neither were you. The days when I knew I was happy and my life was complete. I wanted nothing more. I miss that Thursday night when you said you loved me while we were still together, that last time. Because now I don't know what to believe anymore. I miss you, I miss us. But my time is running out. Call me a doctor.

I need to meet with someone from the past. Someone who knew me to remind me what I was. 'Cause I lost myself, I'm losing everything and I'm becoming something I hate in order not to lose something very important in my life, or better else to save what's left to be saved.. I can't stop it. I stopped reading books, I stopped dancing, I can't write a normal post, I cry very often. It sucks. Too fragile, too not me. I lost my strength. I can't make a fucking decision. I'm afraid that I'm gonna kill my last hope. He won't come back. And I'm still here. 

Time to say I admire a girl from my class, who is in some way in my shoes. She said something within two weeks that I haven't the last six months. And I still don't. It's hard, but it's a step. A step to move forward.

She said "I hate the rain, but here it comes again."

I don't know what to fucking expect. Something bad I guess. It can't be good. It's less possible. I'm excited and terrified at the same time. Excited because it's gonna be an extraodinary trip, and terrified because we will mess things up. Again. I can see it after four days, it's a sure thing. And again, I'm going to be the only one who is hurt. Because I know, even when you deny it and when you say you love me and you mean it, I feel that you do hate me indeed. And I hate you for hating me. Within the first chance, you will find a way of making me feel like shit. Fucking for granted. And I'm afraid to change that "for granted" for I will be alone. You will leave. Duh, I don't even know if all these are true. Maybe my thoughts are wrong because I'm confused and I don't know what to believe, you don't give me a sign anyway, and I lose myself you know. I can't control it anymore. What the fuck goes wrong. I just want peace. A peaceful moment on the beach, where sun makes me blind, with you lying next to me and with the feeling that everything ended and everything from now on gonna be okay. I just want things to go back  to how they used to be. 

Anyway, that last thing doesn't bother me as much as I thought it would. Not right now I guess. I just want these four days to not suck, to not be what I'm afraid of. Otherwise, I don't know what the fuck I will do.

Guess I'll find out in four days. Hope I'll see ya.

Cause in my mind, I have killed you one hundred times.

Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς μίσος. Αλλά ξέρεις, είναι πολλές φορές που νομίζω ότι σε μισώ. Φορές που μου έρχεται να σε χτυπήσω με όλη μου την δύναμη μέχρι να μην μπορείς να κουνηθείς, να σε κάνω να νιώσεις χειρότερα απ'όσο με έκανες να νιώσω. Να είναι ο πόνος τόσο φοβερός που να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι πολλές φορές που σου μιλάω και, θυμίζοντας έτσι τα παλιά, δυσκολεύομαι πολύ να μην σε φαντάζομαι να στέκεσαι μπροστά μου και εγώ με ένα όπλο να σε σημαδεύω. Είσαι ανήμπορος, δεν μπορείς να προστατευτείς. Να σε πυροβολάω... στο πόδι. Πρώτα στο πόδι και μετά στο άλλο. Και ύστερα με αργά βήματα να έρχομαι κατά πάνω σου, αφού έχεις ήδη σωριαστεί στο πάτωμα, να σε κοιτάω με αηδία, φυτεύοντας την τελευταία σφαίρα στην καρδιά σου. Και τα μάτια σου ανοιχτά, να με κοιτάζουν με ένα λυπημένο και γεμάτο απογοήτευση βλέμμα, κυλώντας τα τελευταία δάκρυα πάνω τους. Σε είχα σκοτώσει. Και επιτέλους, το πρόσωπο σου γαλήνιο και αγνό, δεν μου θύμιζε τίποτα από τις ευτυχισμένες στιγμές, παρ΄όλο που κατέστρεψα μόλις ό,τι είχες γίνει και ό,τι είχες κάνει. Και το αίμα, λίμνη γεμάτο από αγάπη για μένα, δεν μπορούσε να σβήσει το παρελθόν.

"Η μόνη γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν", εξάλλου. Τίποτα δεν άλλαζε.

Just pretend the past isn't real.

Ήταν δική του.

"Και τώρα μια τελείως άσχετη ερώτηση.
Ποιό είναι το αγαπημένο λουλούδι που σου έχουν προσφέρει;

(ένα αχνό χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό της)

Τι μου θύμισες τώρα.. Θυμάμαι ήμουν μικρή. Πολύ μικρή. Γύρω στα 13. Κανένας δεν μου έχει ξαναπροσφέρει λουλούδι. Α ναι ήταν και στην πρώτη δημοτικού, αν και δεν μετράει χαχα. Που λές, ήταν 14 Φεβρουαρίου, τι άλλο; Ήξερα ότι κάποιος θα μου έφερνε κάτι, όλοι το συζητούσανε. Μόλις λοιπόν μπήκα στην τάξη -δεν ήθελα να μπώ- βρήκα μια κόκκινη σακούλα πάνω στο θρανίο μου. Εκεί άρχισε να με πιάνει το αίσθημα της αμηχανίας. Το έσπρωξα γρήγορα από κάτω για να μην φαίνεται, μπάς και καταφέρω να αποφύγω τα σχόλια, αλλά μάταια. Πρώτος ήταν αυτός που μίλησε. Ήμασταν μικρά τότε..  "Δεν θα το ανοίξεις;" θυμάμαι, κάτι τέτοιο είπε. "Όχι", του απαντάω με ψυχράδα εγώ. Είμαι σίγουρη ότι περίμενε αυτή την απάντηση, δεν του έδωσα σημασία τότε οπότε δεν μπορώ να πώ περισσότερα για τις αντιδράσεις της έκφρασής του.Όταν ήρθαν οι δύο φίλες μου το άνοιξαν και εγώ τις κοιτούσα με απάθεια. Μέχρι που είδα το τριαντάφυλλο, αυτό το υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο λές και ήτανε βαμμένο με κόκκινα δάκρυα σιωπής. Τους είπα αμέσως όμως: "Πάρτε τα, δεν τα θέλω". Ήξεραν και οι δύο πως ήμουν, δεν έφεραν αντίρρηση. Άκουσα πολλούς χαρακτηρισμούς εκείνη την μέρα. Αναίσθητη, άκαρδη κτλ. Γύρισα από το σχολείο με φανερά νευρική διάθεση. όταν βγήκα μετά από τρία τέταρτα για να πάω φροντηστήριο, καθώς κατέβαινα τα σκαλιά είδα κάτι κόκκινο να δεσπόζει στην μεγάλη γλάστρα την πολυκατοικίας. Κόντεψα να σκοντάψω εκείνη την στιγμή, δεν είναι δυνατόν λέω από μέσα μου. Το κοίταξα με μίσος σχεδόν και έτρεξα κατευθείαν με νευρικό βήμα στο δρόμο. Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι. Μετά την επόμενη μέρα, μου είπαν τα κορίτσια ότι το είχαν βάλει εκείνες. "Αυτό ήταν καθαρά δικό σου" μου είπαν. Δε μίλησα. Πάλι για το φροντηστήριο ξεκινώντας δεν μπόρεσα να μην σταματήσω για δύο δευτερόλεπτα να το κοιτάξω. Μηχανικά κοίταξα γύρω μου και χωρίς να με δεί κανένας έκοψα δύο πέταλα και τα έβαλα στην τσέπη του μπουφάν μου. Ένιωθα την υφή τους, ήταν τόσο βελούδινα... Αυτό άρχισε να γίνεται για τρείς-τέσσερις μέρες περίπου μέχρι που μια μέρα δεν υπήρχε κάτι να κόψω. Σταμάτησε να υπάρχει το τριαντάφυλλό μου, κάποιος το είχε πετάξει. Έτσι το μόνο που μου έμεινε από αυτό ήταν μια μικρή ανάμνηση και τα κομμένα πέταλα που τα φύλαξα μέχρι και σήμερα σε ένα κουτί."

Έκλεισε την τηλεόραση, συγκινημένος. Δε μπορούσε να ακούσει τίποτα παραπάνω, την ιστορία την ήξερε ήδη, τίποτα φοβερό δεν έγινε. Μάλλον δεν κατανόησε εκείνος τίποτα από τα σημάδια που του έστελνε. Επιτέλους, την βρήκε.

Κάποιος άλλος σε μια διαφορετική πόλη συνέχισε να ακούει την ιστορία της, βρίσκοντας τον εαυτό του σε πολλές στιγμές να είναι απορροφημένος από τις δικές του σκέψεις. Θυμόταν τις στιγμές που είχαν περάσει μαζί. Ήταν απλά αξέχαστες. Ήξερε ότι η ιστορία της για το τριαντάφυλλο και τα πέταλα, η ιστορία της για εκείνον, δεν είχε σημασία πλέον για την ίδια. Έτσι δεν υπήρχε καμία ανησυχία στο πρόσωπό του. Ήταν δική του.

Ήρθε από πάνω του αθόρυβα και του είπε καλημέρα. Είδε το πρόσωπό της στην οθόνη και γέλασε με την απάντηση που είχε δώσει τότε. Πόσο αφελής...

Ήταν δική του. Και τίποτε άλλο δεν είχε σημασία.

Victims of a down

"As the century nears its formidable end, our gobal experience of universal proportions, predicted by many greats, will arrive at our solar system, to our system of a down. Authoritarian oppression, family abuse, depression caused by conformity, and economic devastation will be neutralized by technological terrorism in times of complete chaos.
Control will never again be gained for toleration will become extinct. A husband quarreling with his wife will not think twice or regret his spent bullet. Hungry children will not spare the grocer. Remorse in all forms will be removed from human thoughts and actions. Freedom will only be available through revolution or death. This system of a down is unavoidable as life on this planet becomes unnecessary. The hand has five fingers, capable and powerful, with the ability to destroy as well as create.
We have the power to stop and reverse the tides of time by making our awareness of abuse known to the powers of industry and their uncouth political arms. Only by raising the awareness and promoting personal peace within today's self-defeatist society, can we allow the planet a chance to avoid self-destruction! 

 OPEN YOUR EYES, OPEN YOUR MOUTHS,
 CLOSE YOUR HANDS AND MAKE A FIST."

 Daron Malakian, System of a down ;)

 

Whatever. I want '11 back.

Το έγραψα πέρσι και το ξαναγράφω και τώρα. Όλος ο κόσμος κράζει τον χρόνο που φεύγει. Κάθε χρόνο. Αυτές τις μέρες δεν έχω ακούσει κανένα που να λέει το αντίθετο. Και είναι κρίμα. Όλοι περιμένουν ο καινούργιος χρόνος να τους φέρει ότι δεν τους έφερε ο παλιός, να είναι καλύτερος από τον προηγούμενο, και όταν φτάσει η ίδια μέρα μετά από 12 μήνες απ'ότι φαίνεται δεν ήταν όλα τόσο ωραία όσο τα νόμιζαν και περιμένουν πάλι τον καινούργιο έτος με τις ίδιες σκέψεις ξανά από την αρχή. Well, personally? Θέλω να μείνω στο 2011. Δεν ήταν τέλεια, θα μπορούσε να ήταν καλύτερα αυτή την χρονιά αλλά ήταν ο πιο γεμάτος και καλύτερος χρόνος που είχα ποτέ. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι σε λίγες ώρες δεν θα υπάρχει. Και δεν νομίζω να το κάνω σύντομα. 

 Η πρώτη μέρα μπήκε με μία βόλτα στο Ζάππειο το βράδυ. Ήταν τόσο όμορφα. To my new self.

  "Η μόνη πραγματικότητα είναι το τώρα. Το χθές έχει φύγει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό. Καλύτερα έτσι, γιατί σ' έφερε σ' αυτό που είσαι σήμερα. Και παρ' όλα όσα σου έχουν πει οι άλλοι, το σήμερα είναι ωραίο! Μιας και για το χτές δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, έχει πάψει να είναι πραγματικό. Και αν περάσεις τη ζωή σου με όνειρα για το χτές και για το αύριο, θα χάσεις αυτό που συμβαίνει σε σένα και σε μένα τώρα. Και αυτή είναι η πραγματική πραγματικότητα, να είσαι εδώ. Το αύριο είναι υπερβολικά νεφελώδες." -Λέο Μπουσκάλια. 

Χαχα θυμήθηκα το milkshake oreo στα Friday's. 16/1 Θυμάσαι; Και βέβαια θυμάσαι. Και τώρα γελάς. Τότε είδα στον τοίχο του μαγαζιού μία ενδιαφέρουσα φράση. "I'm not afraid of tomorrow, for I have seen yesterday and I love today." Γενικά όμως, ο υπόλοιπος μήνας μπορώ να πώ ότι ήταν αρκετά μοναχικός. Ειδικά στο σχολείο. I just wanted some friends, that's all. 

 Ο Φεβρουάριος μπορώ να πώ ότι ήταν σχεδόν ίδιος. Λάτρεψα τις βόλτες στον Φλοίσβο και στον ΆΛιμο. Ειδικά στο δεύτερο. Κάθοντας στα βραχάκια στο κρύο, βλέποντας την θάλασσα και μετά τρέξιμο μέχρι τον Φλοίσβο. Μου έχει λείψει αυτή η άσπρη σοκολάτα crunch. "Love You 'Till The End." And then he started changing… Slowly. And I started being in little pain. 

 Τον Μάρτιο μας ανακοίνωσαν ότι μπορεί να πάμε στο Παρίσι. Τι σχέδια και προετοιμασίες που κάναμε.. Τότε άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία και πολύ περισσότερο με το σχέδιο. Sketching while sitting on his knees. 

 Τον Απρίλιο όμως μας είπαν ότι τελικά δεν θα πάμε στο Παρίσι. Disappointment. Έτσι, άρχισα τις κοπάνες, ακριβώς την επόμενη μέρα χαχα. Στην παραλία, ξαπλώνοντας και βλέποντας τα σύννεφα να κινούνται μαζί με ένα γλυκό πρόσωπο να με κοιτάει δίπλα μου. 15/4 –you mess up with him, I mess up with you. ;) At least, he enjoyed my drawing. (: 

 Ο Μάιος ήταν ήσυχος μπορώ να πώ. Too many movies at the cinema, English exams, fights and then laughing, perfect birthdays. Με το σύγχρονο όχι και τόσο καλά. «Just tonight I will leave. I’ll lie and you’ll believe.” Last English lesson with a teacher I’m gonna miss. 29 –it should be magical. But it wasn’t. And I didn’t care. ‘Cause we were together.

  “I’m unclean, a libertine. 

And everytime you vent your spleen

 I seem to lose the power of speech, 

Your slipping slowly from my reach, 

you grow me like an evergreen 

You’ve never seen the lonely me at all.”

 4 Ιουνίου, my last performance, one last goodbye. Θα μπορούσα να μείνω για πάντα πάνω στη σκηνή. Απίστευτο συναίσθημα. Though I didn’t enjoy it as much as I wished. Nobody remembers me after all. Η χαρά όμως και το συναίσθημα της υπερηφάνειας που μου έδωσε δεν περιγράφονται. Also, I saw that particular smile of his. That unusual smile I love. Μετά από δύο μέρες, crying together. Everything’s gonna be okay. (: Λατρεύω το καλοκαίρι. Την αίσθηση του ήλιου στο σώμα σου, ξαπλώνοντας στην άμμο και μετά από λίγο να σε παίρνει ο ύπνος. However, too much pain. “I’ll never be good enough.” Μια καλή ερώτηση από εμένα προς εμένα: Why are you killing us? 

 Ιούλιος, σαν μια γρανίτα λεμόνι ένα πρωινό. Απλά διακοπές. Hurted again. 

Ο Αύγουστος πάλι μπήκε με ένα όμορφο πρωινό και ξύπνημα. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Υπερβολικά πολλές αλλαγές. “not giving a fuck –new chapter”. Great. Δεν ξέρω, απλά μερικές φορές όταν θέλεις να βελτιώσεις κάτι, αντίθετα χωρίς να το θέλεις το κάνεις πολύ χειρότερα. 

Σεπτέμβριος.. final countdown. If only I knew. 

Και φτάνω στον Οκτώβριο.. Τίποτα δεν είναι όπως τα περιμένεις. Starting to fade away. 

Ο Νοέμβρης απλά νεκρός. Δεν υπήρχε. Δεν μπορώ να σκεφτώ, πόσο μάλλον να πληκτρολογήσω κάτι γι’αυτό τον μήνα. Acts and consequences. “You gave up. So easily.” Getting lost. One year and a half, and again I screwed everything up. 

Ούτε με τον Δεκέμβρη τα πήγα καλά. Νομίζω πολύ χειρότερα. Τουλάχιστον ήρθα κοντά με άτομα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόμουν. Παρ’όλα αυτά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. 

If I lay here, If I just lay here, would you lie with me and just forget the world? 

 Ελπίζω το 2012 να μην είναι τόσο χάλια όσο το περιμένω. 

Και άμα όντως είναι, ευελπιστούμε σε μια φαντασμαγορική καταστροφή τον Δεκέμβρη! 

Χαχαχα Have fun guys and try not mess everything up. ;) xxx