Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Θεατρο

Η ζωη ειναι σαν ενα θεατρο. Ολοι μας εχουμε εναν ρολο, ειτε αυτος ειναι σημαντικος ειτε ασημαντος, και κατα βαθος ειμαστε ολοι πρωταγωνιστες σε ενα εργο, που ουτε καν ξερουμε ποιο θα ειναι το τελος του. Φοραμε ενδυμασιες που αντιπροσωπευουν τον ρολο μας και μαθαινουμε απ'εξω τα λογια, που τις περισσοτερες φορες δεν ειναι αυτα που σκεφτομαστε η νιωθουμε εκινη την στιγμη. Καλυπτουμε τα προσωπα μας με τα λεγομενα “προσωπεια” οπως λεγονταν στο αρχαιο θεατρο, η απλουστερα οι μασκες. Αυτες οι μασκες, παρολο που φαινονται τοσο ομορφες και τελειες χωρις το παραμικρο ψευγαδι πανω τους, φοβομαστε να τις αγγιξουμε γιατι πολυ απλα σπανε και ραγιζουν πολυ ευκολα. Και μετα, πως αραγε ξαναφτιαχνεται μια μασκα; Χρειαζεται μια ειδικη κολα, την οποια σπανια βρισκεις. Θελει βεβαια χρονο, αλλα ποτε δεν θα γινει μια ραγισμενη μασκα η ιδια οπως παλια. Κατι θα εχει αλλαξει, και αυτο ειναι κατι που δυστυχως το αντιλαμβανομαστε ευκολα. Τι γινεται ομως οταν ενα προσωπειο σπασει σε πολλα μικροσκοπικα κομματακια, σαν να ηταν ενας τεραστιος παγος που προσπαθουμε να τον σπασουμε για να δουμε αν εχει νερο απο κατω; Βεβαια, οταν σπασει μια μασκα, συνηθως ειναι μια μικρη καταστροφη για το θεατρο στο οποιο παιζει ηδη καποιος, γιατι το καμουφλαζ που εχει βαλει για να κρυψει τον πραγματικο του εαυτο φευγει, και ετσι αυτοι που τον βλεπουν, οι θεατες δηλαδη, καταλαβαινουν ποιος ειναι στ' αληθεια. Επισης, οταν σπαει μια μασκα, φαινεται και διακρινεται το αβαφτο προσωπο του πρωταγωνιστη και ολοι βλεπουν οτι τελικα, ειναι ανθρωπος και αυτος. Κοινος θνητος. Ετσι το κοινο τις περισσοτερες φορες απογοητευεται γιατι ειχε απορροφηθει τοσο πολυ απο την πλοκη του εργου και απο την ερμηνεια των πρωταγωνιστων, που ξεχναει ποιοι πραγματικα εκεινοι ειναι και απο που προερχονται. Φυσικα, κανεις δεν ειναι τελειος. Γι' αυτο οι πρωταγωνιστες παυλα ηθοποιοι παυλα υποκριτες, προσπαθουν μερα με την μερα να βελτιωνονται οσο περισσοτερο μπορουν για να αρεσουν οχι μονο στο κοινο, αλλα και στους ιδιους. Η ερμηνεια τους πρεπει να ειναι παντα αψογη και να μην φαινονται στο παραμικρο ψευτικοι, αλλα αληθινοι. Ποιος ομως γραφει την ιστορια του εργου που θα παιχτει; Ποιος μοιραζει τους ρολους; Ποιος γραφει τους διαλογους; Ποιος αντιστρεφει τους ρολους; Δεν ξερουμε και ουτε προκειται να μαθουμε. Ω ναι, οι ρολοι αντιστρεφονται. Σπανια βεβαια, αλλα αντιστρεφονται. Οι περισσοτερες ιστοριες εχουν ευτυχισμενο τελος, το γνωστο χαπι-εντ. Πως ομως εμεις ξερουμε αν θα ισχυσει αυτο και τι θα γινει στο τελος της παραστασης; Οχι, δεν τελειωνουν ολα με χαπι-εντ. Ενας μυθος ειναι, που καποτε πρεπει να σταματησει να διαδιδεται επιτελους! -Και πως ξερουμε ποτε τελειωνει το θεατρο; -Οταν η αυλαια πεφτει.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Μονολογος.

Πες κατι. Γιατι καθεσαι ακινητος; Μιλα ρε!Τι θελεις απο 'μενα; Εεε; Ασε με. Φυγε. Δεν θελω να νιωθω ετσι. Εμενα με ρωτησες;Γιατι με ακολουθεις; Δεν θελω να 'σαι εδω ρε γαμωτο. Ενας αγγελος εισαι. Ναι, αυτο εισαι. Ενας αγγελος που οι ανθρωποι θαμπωνονται στην οψη σου.Αλλα στην πραγματικοτητα, εισαι ενας διαμονας, κρυφος δαιμονας. Το ξερεις; Φυσικα το ξερεις. Θελεις να μπεις μεσα μου, ν'αλλαξεις την σκεψη μου και να νιωθω κενη χωρις εσενα.Θελεις να με καταστρεψεις. Θελεις να μπεις και να καψεις τα παντα μεσα μου. Μιλα ρε. Σταματα να με κοιταζεις τοσο ηρεμα. Γιατι το κανεις αυτο;Μου ερχεται να σου ορμιξω και να σβησω αυτη την ηρεμια απο το προσωπο σου. Δεν μπορω ομως. Τοτε θα γινω σαν και σενα. Φυγε σου λεω, φυγε. Εξαφανισου.Με κανεις να ποναω και να κλαιω το βραδυ. Αυτο θες; Αυτος ειναι ο σκοπος σου;Οι ανθρωποι νομιζουν οτι τους δινεις χαρα. Οτι τους γεμιζεις και τους κανεις ευτυχισμενους.Τι ειρωνια! Γιατι ομως τους πληγωνεις και μετα τους αφηνεις ανηπερασπιστους; Γιατι; Κουραστηκα να σου μιλαω. Κουραστηκα να σου δινω σημασια. Σαν τριανταφυλλο εισαι.Σαν ενα τριανταφυλλο με αμετρητα αγκαθια.Σαν ενα τριανταφυλλο με αμετρητα αγκαθια που τρυπας βαθια τους ανθρωπους. Ετσι τρυπησες και εμενα. Προσπαθω να σε βγαλω, αλλα η διαδικασια ειναι οδυνηρη.Δεν με νοιαζει ομως. Οχι δεν με νοιαζει. Μπορει να πονεσω, αλλα εχω συνηθισει. Πονος εισαι. Φρικτος πονος. Δεν θα με νικησεις ρε. Σου ειπα, σταματα να με κοιταζεις ετσι, σαν απορημενος. Γιατι με βρηκες; Δεν σε θελω εδω. Να φυγεις, να πας αλλου.Δεν μπορω να σε μισησω, ακους; Οχι, δεν μπορω. Τρια αγκαθια μενουν πλεον, ακους; Τα βγαζω ενα-ενα.Φευγεις ετσι; Δεν θα μου λειψεις. Οχι, δεν θα μου λειψεις καθολου. Ακους; Σε βλεπω να χανεσαι. Εξακολουθεις να εισαι ηρεμος. Δεν με νοιαζει ομως τωρα. Στο ειπα οτι θα σε νικουσα. Απομακρυνεσαι με αργα βηματα. Μου γυρνας την πλατη καθως με χαιρετας.Χανεσαι και σταματας να ζεις μεσα μου. Η φωνη μου ραγιζει. Και τωρα κενο. Απολυτο κενο.

Love hurts.
But sometimes it's a good hurt.
And it feels like I'm alive.
Love sings.
When it transcends the bad things.
Have a heart and try me.
'Cause without love I won't survive.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Let the xorografia begins.

Δεν ξέρω τί ακριβώς με έκανε να δημιουργήσω αυτό το ιστιολόγιο. Ή μάλλον τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, γοητεύομαι από τις σκέψεις. Από τα κείμενα, από την λογοτεχνία κτλ κτλ. Και έτσι ένα μπλόγκ νομίζω θα ήταν μια τέλεια παρότρυνση για μένα να γράφω. Δεν εκφράζω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Μόνο στο χαρτί ή στην συγκεκριμένη περίπτωση σε ηλεκτρονική μορφή που απ'ότι έχω παρατηρήσει με εμπνέει πολύ περισσότερο. Γι'αυτό μην περιμένετε από εδώ να διαβάσετε λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή μιας απλής μαθήτριας. Τίποτα τέτοιο. Μονάχα σκέψεις, αναπάντητα ερωτήματα, ξεσπάσματα και απόψεις γραμμένα σε υπερβολικό, λογοτεχνικό τρόπο. Όσο για το τελευταίο, προσπαθώ όσο μπορώ. Η υπερβολή στον λόγο, άλλωστε, είναι εύκολη για μένα. Όσο για τον τίτλο.. Φανταστείτε την γραφή σαν ένα χορό. Σαν ένα χορό λέξεων, ανεξάρτητες μεταξύ τους αφενώς και αφετέρου συγχρονισμένες όλες μαζί, με μοναδικό σκοπό την τελειοποίηση ενός κειμένου -μιας χορογραφίας. Όχι, δεν είναι τέλειο. Η ψευδαίσθηση το κάνει τέτοιο. Αυτά λοιπόν για την αρχή. Και μην ξεχνάτε: Πάντα υπάρχει το κόκκινο Χ εκεί πάνω δεξιά. Κανείς δεν σας κρατάει.
-Your Poison.