Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Μονολογος.

Πες κατι. Γιατι καθεσαι ακινητος; Μιλα ρε!Τι θελεις απο 'μενα; Εεε; Ασε με. Φυγε. Δεν θελω να νιωθω ετσι. Εμενα με ρωτησες;Γιατι με ακολουθεις; Δεν θελω να 'σαι εδω ρε γαμωτο. Ενας αγγελος εισαι. Ναι, αυτο εισαι. Ενας αγγελος που οι ανθρωποι θαμπωνονται στην οψη σου.Αλλα στην πραγματικοτητα, εισαι ενας διαμονας, κρυφος δαιμονας. Το ξερεις; Φυσικα το ξερεις. Θελεις να μπεις μεσα μου, ν'αλλαξεις την σκεψη μου και να νιωθω κενη χωρις εσενα.Θελεις να με καταστρεψεις. Θελεις να μπεις και να καψεις τα παντα μεσα μου. Μιλα ρε. Σταματα να με κοιταζεις τοσο ηρεμα. Γιατι το κανεις αυτο;Μου ερχεται να σου ορμιξω και να σβησω αυτη την ηρεμια απο το προσωπο σου. Δεν μπορω ομως. Τοτε θα γινω σαν και σενα. Φυγε σου λεω, φυγε. Εξαφανισου.Με κανεις να ποναω και να κλαιω το βραδυ. Αυτο θες; Αυτος ειναι ο σκοπος σου;Οι ανθρωποι νομιζουν οτι τους δινεις χαρα. Οτι τους γεμιζεις και τους κανεις ευτυχισμενους.Τι ειρωνια! Γιατι ομως τους πληγωνεις και μετα τους αφηνεις ανηπερασπιστους; Γιατι; Κουραστηκα να σου μιλαω. Κουραστηκα να σου δινω σημασια. Σαν τριανταφυλλο εισαι.Σαν ενα τριανταφυλλο με αμετρητα αγκαθια.Σαν ενα τριανταφυλλο με αμετρητα αγκαθια που τρυπας βαθια τους ανθρωπους. Ετσι τρυπησες και εμενα. Προσπαθω να σε βγαλω, αλλα η διαδικασια ειναι οδυνηρη.Δεν με νοιαζει ομως. Οχι δεν με νοιαζει. Μπορει να πονεσω, αλλα εχω συνηθισει. Πονος εισαι. Φρικτος πονος. Δεν θα με νικησεις ρε. Σου ειπα, σταματα να με κοιταζεις ετσι, σαν απορημενος. Γιατι με βρηκες; Δεν σε θελω εδω. Να φυγεις, να πας αλλου.Δεν μπορω να σε μισησω, ακους; Οχι, δεν μπορω. Τρια αγκαθια μενουν πλεον, ακους; Τα βγαζω ενα-ενα.Φευγεις ετσι; Δεν θα μου λειψεις. Οχι, δεν θα μου λειψεις καθολου. Ακους; Σε βλεπω να χανεσαι. Εξακολουθεις να εισαι ηρεμος. Δεν με νοιαζει ομως τωρα. Στο ειπα οτι θα σε νικουσα. Απομακρυνεσαι με αργα βηματα. Μου γυρνας την πλατη καθως με χαιρετας.Χανεσαι και σταματας να ζεις μεσα μου. Η φωνη μου ραγιζει. Και τωρα κενο. Απολυτο κενο.

Love hurts.
But sometimes it's a good hurt.
And it feels like I'm alive.
Love sings.
When it transcends the bad things.
Have a heart and try me.
'Cause without love I won't survive.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Let the xorografia begins.

Δεν ξέρω τί ακριβώς με έκανε να δημιουργήσω αυτό το ιστιολόγιο. Ή μάλλον τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, γοητεύομαι από τις σκέψεις. Από τα κείμενα, από την λογοτεχνία κτλ κτλ. Και έτσι ένα μπλόγκ νομίζω θα ήταν μια τέλεια παρότρυνση για μένα να γράφω. Δεν εκφράζω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Μόνο στο χαρτί ή στην συγκεκριμένη περίπτωση σε ηλεκτρονική μορφή που απ'ότι έχω παρατηρήσει με εμπνέει πολύ περισσότερο. Γι'αυτό μην περιμένετε από εδώ να διαβάσετε λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή μιας απλής μαθήτριας. Τίποτα τέτοιο. Μονάχα σκέψεις, αναπάντητα ερωτήματα, ξεσπάσματα και απόψεις γραμμένα σε υπερβολικό, λογοτεχνικό τρόπο. Όσο για το τελευταίο, προσπαθώ όσο μπορώ. Η υπερβολή στον λόγο, άλλωστε, είναι εύκολη για μένα. Όσο για τον τίτλο.. Φανταστείτε την γραφή σαν ένα χορό. Σαν ένα χορό λέξεων, ανεξάρτητες μεταξύ τους αφενώς και αφετέρου συγχρονισμένες όλες μαζί, με μοναδικό σκοπό την τελειοποίηση ενός κειμένου -μιας χορογραφίας. Όχι, δεν είναι τέλειο. Η ψευδαίσθηση το κάνει τέτοιο. Αυτά λοιπόν για την αρχή. Και μην ξεχνάτε: Πάντα υπάρχει το κόκκινο Χ εκεί πάνω δεξιά. Κανείς δεν σας κρατάει.
-Your Poison.