Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Θεατρο

Η ζωη ειναι σαν ενα θεατρο. Ολοι μας εχουμε εναν ρολο, ειτε αυτος ειναι σημαντικος ειτε ασημαντος, και κατα βαθος ειμαστε ολοι πρωταγωνιστες σε ενα εργο, που ουτε καν ξερουμε ποιο θα ειναι το τελος του. Φοραμε ενδυμασιες που αντιπροσωπευουν τον ρολο μας και μαθαινουμε απ'εξω τα λογια, που τις περισσοτερες φορες δεν ειναι αυτα που σκεφτομαστε η νιωθουμε εκινη την στιγμη. Καλυπτουμε τα προσωπα μας με τα λεγομενα “προσωπεια” οπως λεγονταν στο αρχαιο θεατρο, η απλουστερα οι μασκες. Αυτες οι μασκες, παρολο που φαινονται τοσο ομορφες και τελειες χωρις το παραμικρο ψευγαδι πανω τους, φοβομαστε να τις αγγιξουμε γιατι πολυ απλα σπανε και ραγιζουν πολυ ευκολα. Και μετα, πως αραγε ξαναφτιαχνεται μια μασκα; Χρειαζεται μια ειδικη κολα, την οποια σπανια βρισκεις. Θελει βεβαια χρονο, αλλα ποτε δεν θα γινει μια ραγισμενη μασκα η ιδια οπως παλια. Κατι θα εχει αλλαξει, και αυτο ειναι κατι που δυστυχως το αντιλαμβανομαστε ευκολα. Τι γινεται ομως οταν ενα προσωπειο σπασει σε πολλα μικροσκοπικα κομματακια, σαν να ηταν ενας τεραστιος παγος που προσπαθουμε να τον σπασουμε για να δουμε αν εχει νερο απο κατω; Βεβαια, οταν σπασει μια μασκα, συνηθως ειναι μια μικρη καταστροφη για το θεατρο στο οποιο παιζει ηδη καποιος, γιατι το καμουφλαζ που εχει βαλει για να κρυψει τον πραγματικο του εαυτο φευγει, και ετσι αυτοι που τον βλεπουν, οι θεατες δηλαδη, καταλαβαινουν ποιος ειναι στ' αληθεια. Επισης, οταν σπαει μια μασκα, φαινεται και διακρινεται το αβαφτο προσωπο του πρωταγωνιστη και ολοι βλεπουν οτι τελικα, ειναι ανθρωπος και αυτος. Κοινος θνητος. Ετσι το κοινο τις περισσοτερες φορες απογοητευεται γιατι ειχε απορροφηθει τοσο πολυ απο την πλοκη του εργου και απο την ερμηνεια των πρωταγωνιστων, που ξεχναει ποιοι πραγματικα εκεινοι ειναι και απο που προερχονται. Φυσικα, κανεις δεν ειναι τελειος. Γι' αυτο οι πρωταγωνιστες παυλα ηθοποιοι παυλα υποκριτες, προσπαθουν μερα με την μερα να βελτιωνονται οσο περισσοτερο μπορουν για να αρεσουν οχι μονο στο κοινο, αλλα και στους ιδιους. Η ερμηνεια τους πρεπει να ειναι παντα αψογη και να μην φαινονται στο παραμικρο ψευτικοι, αλλα αληθινοι. Ποιος ομως γραφει την ιστορια του εργου που θα παιχτει; Ποιος μοιραζει τους ρολους; Ποιος γραφει τους διαλογους; Ποιος αντιστρεφει τους ρολους; Δεν ξερουμε και ουτε προκειται να μαθουμε. Ω ναι, οι ρολοι αντιστρεφονται. Σπανια βεβαια, αλλα αντιστρεφονται. Οι περισσοτερες ιστοριες εχουν ευτυχισμενο τελος, το γνωστο χαπι-εντ. Πως ομως εμεις ξερουμε αν θα ισχυσει αυτο και τι θα γινει στο τελος της παραστασης; Οχι, δεν τελειωνουν ολα με χαπι-εντ. Ενας μυθος ειναι, που καποτε πρεπει να σταματησει να διαδιδεται επιτελους! -Και πως ξερουμε ποτε τελειωνει το θεατρο; -Οταν η αυλαια πεφτει.