Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Λήθη

Μόλις το έμαθα, ξέρεις, κάτι έσπασε μέσα μου. Μπορούσες σχεδόν να ακούσεις τα θρύμματα των γυαλιών. Δεν ήθελα να το δείξω αλλά ήξερα ότι μέσα μου ξύπνησαν πράγματα που ευχόμουν να μην τα αισθανθώ ποτέ. Για σένα τουλάχιστον. Βαθιά μέσα μου το ήξερα ότι κάποτε θα γινόταν κάτι τέτοιο. Θα γινόταν η αδυναμία σου, όπως εκατομμύριοι άλλοι άνθρωποι την έχουν. Δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Δεν μπορούσα. Η σκέψη σου με αυτό το πράγμα στα χέρια σου με σκότωνε. Ευχόμουν να μην χρειαστεί να το ακούσω / να το δω ποτέ αυτό. Ευτυχώς το δεύτερο δεν έχει γίνει ακόμα. Αλλά είμαι σίγουρη ότι είναι στο δρόμο..

Τότε την νύχτα έκλαψα, ξέρεις. Για σένα και μόνο για σένα. Μου θύμισε τις παλιές εποχές. Την λήθη που δυστυχώς τέτοιες στιγμές με πνίγει στο πέρασμά της. Πριν τέσσερα χρόνια μου είχε πει η τότε φίλη μου, πώς άρχισες αυτή τη συνήθεια για μένα. Πως της το είχες πει. Δεν ήξερα τι να πιστέψω, ήταν αναξιόπιστο άτομο. Θυμήθηκα στον γυρισμό από το Ναύπλιο, τότε την άνοιξη του 2008, που διηγούσες την μισοτελειωμένη ιστορία από την δική σου πλευρά, και έχοντας τα ακουστικά στα αυτιά μου όσο πιο δυνατά μου έδιναν την δυνατότητα, κατάλαβα το πόσο πολύ πονούσες. Έκανα πως διάβαζα ένα βιβλίο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να σε ακούω. Μακάρι να είχα πεί μια λέξη τότε, μακάρι να σου είχα έστω χαμογελάσει, μακάρι να σου έπαιρνα απαλά τον πόνο έστω και για λίγο. Δεν τόλμησα όμως. Φοβήθηκα. Και το πληρώνω ακόμα και τώρα. Τώρα που όλα έχουν ξεχαστεί από την μεριά σου. Έτσι, αποφάσισα να μην την πιστέψω, ακόμα και αν πίστευα ότι ήσουν ικανός με τόσο πόνο και ανασφάλεια.

Δεν ξέρω πότε άρχισες, δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς το αποφάσισες. Δεν σε κρίνω, είμαι τουλάχιστον η τελευταία που μπορεί να το κάνει αυτό. Ήσουν για μένα.. κάτι το ιδανικό. Κάτι το άπιαστο (αλίμονο, ακόμα είσαι άπιαστος). Δεν μπορούσα να το φανταστώ ποτέ, και μόνο η εικόνα σου, όπως είπα και πριν, με σκοτώνει… με θρυμματίζει. Το να σε έβλεπα να αυτοκαταστρέφεσαι, ακόμα και όταν ξέρεις ότι είναι λάθος για σένα, αποτελεί μία από τις κρυφές αδυναμίες μου. Δεν θα το άντεχα, απλά.

Ξέρω, ίσως αντιδρώ υπερβολικά και συγγνώμη γι’ αυτό. Μάλλον δεν σε έχω συνηθίσει έτσι, μάλλον σε λυπάμαι. Αληθινά σε λυπάμαι. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό, δεν μπορώ να μιλήσω, όλα έχουν τελειώσει πια εδώ και πολύ καιρό. Όχι, δεν κρύβομαι από το δάχτυλό μου. Απλά δεν θέλω να σου αποκαλύψω τίποτα, δεν έχω την δύναμη, ακόμα και αν έστω θα μπορούσες να ωφεληθείς στο ελάχιστο από αυτά που θα άκουγες. Ίσως η κατάλληλη στιγμή να έρθει κάποτε στο μέλλον. Αργά ή γρήγορα. Δεν με απασχολεί. Ίσως ξανασυναντηθούμε κάποτε. Δεν μετανιώνω. Φοβάμαι. Φοβάμαι μην δεν ξαναδώ ποτέ κάτι από τον παλιό σου εαυτό, που με την τωρινή μορφή του, αρχίζει και αλλοιώνεται σταδιακά. Φοβάμαι μην δε δω ποτέ ξανά γλυκύτητα στο πρόσωπό σου, μην δε δω κάτι το αγνό πάνω σου, μην δεν σε αναγνωρίσω. Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος μου και συνάμα η λήθη μου για τον χαρακτήρα του παρελθόντος. Αυτά θα τα έλεγα πριν ένα μήνα ίσως. Αλλά όχι τώρα. Είμαι καλά και δεν θέλω τίποτα παραπάνω. Είναι ακόμα μια τελειωμένη υπόθεση, δεν με ενδιαφέρεις πιά άλλωστε. Καινούργιος χρόνος, καινούργιες στιγμές.

Δεν με γνώρισες ποτέ. Δεν ενδιαφέρθηκες.

Δεν σε έμαθα ποτέ. Δεν με άφησες. Έστω και λίγο…

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town [Απολογισμός 2010]

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σου έγραψα. Πρέπει να ήταν Πέμπτη ή έκτη δημοτικού. Θυμάμαι όμως σχεδόν όλα τα Χριστούγεννα. Πάντα ήταν μαγικά για μένα. Θυμάμαι το σπιτάκι, θυμάμαι τα σύνεργα ζωγραφικής, θυμάμαι το mp3, θυμάμαι τα βιβλία, τα κεχριμπαρένια κομπολόγια του μπαμπά, τα μπρελόκ της μαμάς. Ξέρω ότι είναι η πρώτη φορά που σου γράφω με ηλεκτρονική μορφή, αλλά, ξέρεις, πλέον η έμπνευσή μου έρχεται από αυτό το άσπρο πληκτρολόγιο. Το μόνο που με αρέσει πραγματικά από την νέα τεχνολογία. Άντε και η φωτογραφική που μου πήρες τα την πρωτοχρονιά του 2007. Λατρεύω τις φωτογραφίες.

Δεν με επηρέασε το γεγονός ότι κατάλαβα ότι δεν «υπάρχεις». Συνέχιζα να παίρνω δώρα, συνέχιζα να σου αφήνω ένα μελομακάρονο και ένα κουραμπιέ σε ένα πιατάκι μαζί με ένα ποτήρι νερό από το γνωστό ολόδικό σου ποτήρι της ΑΕΚ. Αυτό πρέπει να σου έχει μείνει αξέχαστο, χα χα. Ακόμα βλέπω το κόκκινο σάκο σου (Την επόμενη τον βλέπω στα άπλυτα και γελάω). Με άλλα λόγια, συνεχίζω να κάνω ότι υπάρχεις.

Ακούω πολλούς ότι το 2010 για αυτούς ήταν η χειρότερη χρονιά. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση η όχι, πάντως δεν βλέπω το λόγο να εκφράσω την ίδια άποψη. Το 2010 για μένα ήταν γεμάτο από όλες τις απόψεις. Φυσικά κάποια πράγματα δεν θα μπορούσανε να είναι τέλεια, αλλά δεν παραπονιέμαι πλέον. Μου άρεσε πραγματικά αυτή η χρονιά. Δεν θα ήθελα να σε κουράσω, αλλά πιστεύω ότι θα ήθελες να μάθεις τι απέγινα τόσα χρόνια, έστω αυτή τη χρονιά τουλάχιστον.

Τον Ιανουάριο έκανα για πρώτη φορά πατινάζ. Όχι, δεν έπεσα. Φέτος θέλω να το επαναλάβω σύντομα, για πολλές φορές! Πάντα με γοήτευε, δεν με ενδιαφέρει που δεν ξέρω. Γνώρισα καινούργια άτομα και είχα πλέον καθιερώσει τα πατατάκια με σοκολάτα κάθε Παρασκευή. Η περίοδος [saving me] είχε αρχίσει ήδη. Περιττό να σου πώ ότι μου πήρε ένα χρόνο για αυτό. Κέρδισα το φλουρί στο σχολείο μετά από αρκετά χρόνια. Are we human or are we dancers? My sign is vital, my hands are cold. And I’m on my knees looking for the answear. Are we human or are we dancers?

Ο Φεβρουάριος είχε πλάκα. Ειδικά στο σχολείο. 24/2; Past habits. Τότε είχα και τις πρώτες μου «τάσεις φυγής». “You don’t know me and you don’t even care. I think I’ll go to Boston, think I’ll start a new life, think I’ll start it over, where no one know my name. Get in California, I’m tired of the weather. Think I’ll get a lover, and fly him out to Spain. Oh yeah, I’ll think I’ll go to Boston. Think that I’m just tired. Think I need a new town to leave this all behind. Think I need a sunrise, I’m tired of the sunset. I think it’s nice in the summer, some snow would be nice.”

Στις 8 Μαρτίου ο ουρανός ήταν κόκκινος. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες. Στις 11 είχα την πρώτη μου, και την σχετικά τελευταία μου, επαφή με το πιάνο. Επίσης αποφάσισα ότι απεχθάνομαι κατά πολύ τα γυαλιά μυωπίας. Στις 18 Μαρτίου, αποδείχτηκε ότι τελικά ο κολλητός μου… δεν ήταν και τόσο κολλητός τελικά. “This sick, strange darkness comes creeping on so hunting every time.”

Απρίλιος. Αν με κάποιον, Άγιε μου Βασίλη, δεν ήσουν πραγματικά ποτέ φίλος, καλύτερα να σταματήσεις να το προσπαθήσεις συνέχεια και να ξεκινήσεις.. κάτι καινούργιο. Α! Στις 20 είδα ένα υπέροχο χαμόγελο. Στις 28 Απριλίου πήγα σχολείο, μαζί με τα καινούργια μου all star. Και όχι Ιταλία. Έτσι άρχισα να μετράω μέρες... Law Abiding Citizen. Εκπληκτική ταινία, στην προτείνω.

Ωχ, Μάιος.. Εντάξει, ακόμα και μία παράγραφος δεν μου φτάνει. Οι πρώτες 4 μέρες απλά sucked. Θυμάμαι μία φράση που μου είπε ένας φίλος μου. «Το μυστικό είναι να επιβληθείς στον εαυτό σου». Δεν θυμάμαι να είχα ακούσει πιο σωστή φράση εκείνη την εποχή. Η 5η μέρα απλά ασχολίαστη. Στις 12 θυμάμαι έδινα εξετάσεις προφορικών. Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα τόσο πολύ άγχος. Παρ’όλο που τα πήγα πολύ καλά, η υπόλοιπη μέρα μπορώ να πω ότι ήταν από τις χειρότερες αυτού του χρόνου. Στις 29… άρχισαν όλα. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Τον Ιούνιο συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος είναι εφιαλτικά πολύ μικρός. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχεις… για κάθε ενδεχόμενο! Και η άρπα τελικά είναι ένα μαγευτικό όργανο. «Μακάρι να μην είχα γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο. Όλα θα ήταν καλύτερα. Σίγουρα.»

Ο Ιούλιος ήταν ένας μήνας γεμάτο από εξόδους. Δεν νομίζω να έχω βγει τόσο πολύ στην ζωή μου. Α και είδα σχεδόν όλες τις ταινίες του Tim Burton. The Corpse Bride θυμάμαι ήταν η αγαπημένη μου εκείνη την εποχή. Ψώνισα, πήγα διακοπές, έπαιξα, έκανα πολλά μπάνια.Whatever you do in life will be insignificant; but it’s very important that you do it, because nobody else will. Like when someone comes into your life and half of you says, “You are nowhere near ready”, but the other half says, “Make her yours forever”. Από την ταινία Remember me. Μια μέρα πήγα για κινέζικο, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, και το fortune cookie μου έγραφε: You are the guiding star of his existence.

Ο Αύγουστος ήταν κενός για μένα. Εκτός από την εβδομάδα που πέρασα μόνη μου με τις ξαδερφούλες μου.

Ο Σεπτέμβριος Άγιε μου Βασίλη ξέρεις ότι είναι ο αγαπημένος μου. Παρ’όλα αυτά θα τον αφήσω και αυτόν ασχολίαστο. Το μόνο που θα ήθελα να αναφέρω είναι κάτι που με προβλημάτισε. Πώς γίνεται μία καθηγήτρια που σε ξέρει μόνο μία εβδομάδα, από την παθητική σου στάση μέσα στην τάξη, να καταλάβει ακριβώς πώς είσαι όταν άλλοι που είσαι μαζί τους τόσα χρόνια δεν έχουν την παραμικρή ιδέα;

Τον Οκτώβριο ζωγράφισα πολύ. Σχεδίασα πολύ. «Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο από αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου Λώρα.» Είναι ο τελευταίος στίχος από τον Γυάλινο Κόσμο του Τενεσσύ Ουίλιαμς.

Τον Νοέμβριο ήρθε από την Σάμο η αγαπημένη μου καθηγήτρια αγγλικών. Είχα να την δώ δύο χρόνια και πραγματικά μου είχε λείψει αφάνταστα. Σε όλους είχε λείψει. Θα έδινα τα πάντα για να μας κάνει και φέτος μάθημα στο φροντιστήριο. Την τελευταία χρονιά μαζί της μάλιστα, κατάλαβα πόσο πολύ αγαπάω αυτή τη γλώσσα και το σκεφτόμουν σοβαρά για επαγγελματική κατάρτιση. Βέβαια είναι νωρίς ακόμα.. Είδα και το Jeux denfants. Πλέον έγινε η αγαπημένη μου ταινία και πόσο μάλλον με καλό τέλος, χαχα! Cap ou pas cap?

Finally.. Δεκέμβριος. Στις 11 χιόνισε. Αλήθεια! Πραγματικό άσπρο χιόνι. Την ίδια μέρα κατάλαβα ότι το μόνο καλό με τις εξομολογήσεις, είναι ότι μαθαίνεις ότι τελικά δεν είσαι μόνος. Everyone has a story behind. Το χαρτάκι από το fortune cookie μου? Things will turn towards the bright side. –And they really did. Τέλος, αυτόν τον μήνα κατάφερα να καταλάβω επιτέλους την αξία κάποιων ατόμων δίπλα μου και έτσι να τους εκτιμάω περισσότερο. Η περίοδος [saving me] σταμάτησε. Δεν έχει νόημα πλέον.

Αυτά για το δικό μου 2010. Ελπίζω να μην σε κούρασα. Δεν πρόκειται να σου ζητήσω παγκόσμια ειρήνη και άλλα παρόμοια πράγματα. Παρ’ότι ξέρεις ότι είμαι περισσότερο των υλικών αγαθών, πρέπει να γνωρίζεις ότι είμαι και ρεαλίστρια. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να μου τα φέρεις. Δεν μπορείς να τα φέρεις. Δεν υπάρχει ιδανικός κόσμος. Έτσι θα σου έλεγα να φέρεις λίγο κρύο στην πόλη που μένω, γιατί αυτός απλά ΔΕΝ λέγεται χειμώνας. Αλλά δεν μπορείς. Μπορείς όμως να μου φέρεις έναν καρυοθραύστη, τον μολυβένιο στρατιώτη(και την μπαλαρίνα του άμα μπορείς!) από το παραμύθι του Άντερσεν, κάποια βιβλία (Συμπόσιον του Ξενοφών, Το οριζόντιο ύψος του Α. Χιόνη, Το γράμμα μιας άγνωστης του Στέφαν Τσβάιχ, Το όνειρο θερινής νυχτός του Ο. Σαίξπηρ, το Αυτό του Stephen King και τα Άπαντα του Καβάφη), και ένα βιβλίο για σχέδιο. Παρατήρησα ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου γέρνει. Προσπάθησα να το φτιάξω, αλλά μάταια. Κάνε κάτι.. Δεν νομίζω να χρειάζομαι τίποτα άλλο.

Εύχομαι το 2011 να είναι καλύτερο από το 2010, ή μάλλον όχι δεν το εύχομαι. Το πιστεύω. Τα λέμε του χρόνου λοιπόν, σχεδόν την ίδια μέρα. Μαίρη Κρίστμανς με ένα χάπι 2011.

Ε.Α.

ΥΓ: Η παρακάτω φωτογραφία είναι ένας σπασμένος καθρέφτης που βρήκα στον δρόμο για την Καλλιθέα. Ναι, τυχαίο.

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Διάλογος της στιγμής.

Π: Δεν σε συμπαθώ. 
Ε: Αμοιβαία τα αισθήματα. 
Π: Γιατί το κάνεις αυτό; 
Ε: Δεν ξέρω. 
Π: Πότε θα σταματήσεις; Με καταστρέφεις τελείως. 
Ε: Δεν ξέρω. 
Π: Με πληγώνεις βλέπεις. 
Ε: Ναι, ξέρω. 
Π: Πονάω. 
Ε: Και εγώ. 
Π: Έλα λίγο.. 
Ε: ...Όχι! Μισώ τους καθρέφτες. 
Π: Κι όμως, κάθε μέρα τους κοιτάζεις. 
Ε: Όχι τώρα. 
Π: Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. 
Ε: Σε παρακαλώ.
Π: Εγώ σε παρακαλώ. 
Ε: ... 
Π: Λοιπόν; Τι βλέπεις; 
Ε: Κάτι φρικιαστικό. 
Π: Εσύ όμως το έκανες αυτό και το ξέρεις. 
Ε: Και εσύ όμως δεν με βοήθησες. 
Π: Τίποτα δεν είνει τέλειο.. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Και τώρα καταστρέφεις τις πιθανότητες βελτίωσής μου. 
Ε: Τι να κάνω.. 
Π: Να σταματήσεις την αυτοκαταστροφή. 
Ε: Δεν μπορώ. 
Π: Μαλακίες. Μπορείς. Ακόμα μπορεί να υπάρχουν ελπίδες - γιατί κλαίς; 
Ε: Εσύ γιατί κλαίς; 
Π: Γιατί όταν κλαίς και εσύ κλαίω και εγώ. 
Ε: Ωραία λοιπόν, ας το σταματήσουμε για την ώρα. 
Π: Ποτέ δεν με σεβάστηκες. 
Ε: Αυτό δεν είναι αλήθεια.. 
Π: Ποτέ δεν με αποδέχτηκες όπως είμαι. 
Ε: Σταμάτα, κάνεις λάθος! 
Π: Γιατί κλείνεις πάντα τα φώτα; 
Ε: Δεν θέλω να σε βλέπω. 
Π: Δεν φταίω πάντως εγώ γι'αυτό. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Και τι κάνεις; Τίποτα. 
Ε: Προσπαθώ.. 
Π: Όχι δεν προσπαθείς. Περιμένεις το καλοκαίρι να σε λυτρώσει. Και τότε θα είναι αργά πλέον. 
Ε: Έχεις δίκιο. Τον πέταξα όμως τον καθρέφτη σωστά; 
Π: Αυτό δεν σημαίνει κάτι. Βρήκες ήδη καινούργιο. 
Ε: Έκανα ένα βήμα.. 
Π: Κάνεις λάθος. Έκανες ένα βήμα προς τα πίσω. Βάψε μαύρο το αστερένιο καθρέφτη. 
Ε: Δεν μπορώ.. Είναι πιό όμορφο έτσι.. 
Π: Με καταστρέφεις το καταλαβαίνεις; Βάψε το μαύρο. 
Ε: ..Καλά. 
Π: Ποτέ δεν με αγάπησες. 
Ε: ... 
Π: Μου αρέσει η αυτογνωσία σου. Ακόμα και τώρα όμως συνεχίζεις την αυτοκαταστροφή.. 
Ε: Το κάνω μηχανικά.
Π: Μια συνήθεια είναι όλα, είχες πεί. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Σώσε με, τότε! 
Ε: Δεν μπορώ πιά. 
Π: Ποτέ δεν είναι αργά. 
Ε: Έχω αντίθετη άποψη. 
Π: Για ένα χρονικό διάστημα σταμάτα να κοιτάζεις το είδωλό μου. Ξέχασέ με, αγνόησέ με. Μετά θα είναι όλα καλύτερα, θα δείς.. 
Ε: Δεν είμαι αρκετά δυνατή τελικά. 
Π: Ψέμματα. Λοιπόν; 
Ε: Εντάξει. 
Π: Υπόσχεσαι; 
Ε: Υπόσχομαι
Π: Άναψε τα φώτα τώρα.



Σημείωση:Όπου "Ε" είναι "εγώ" και όπου "Π" το "πρόσωπό" μου.


Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

One last (?!) goodbye.


And I kissed you on the cheek, slowly, because I wanted this moment to never end. And I spontaneously touched you and kind of held your beautiful face just for a second. You can't imagine how peaceful it was. So fragile at the same time. And I said, "Have a nice day" to you, while I meant "Goodbye", even if I knew I would meet you again at school tomorrow. And you just smiled, and turned your back to go home. And I watched you for a while, as if I was waiting for you to come back. Come back to me. Of course you didn't. I can still remember your laugh though, while we were teasing a friend of us, and I was feeling good. As if the past isn't real. As if everything was and is okay. And I swear, I tried so hard to push you away from my thoughts, but I guess I was just pretending. And I love you, I swear I do. But I'm not waiting anymore, I'm tired of these things, I know there will be no chance for anything. I just feel that you would be the appropriate one in this period of time.
And now what? I'm writing again about you, which you have no clue. And you never will. I can stare you from a distance, cannot I?


...

Let the past sleep.
Let the future be.
Let the moments free.
And nothing else matters..



How I needed you, how I grieve now you're gone
In my dreams I see you, I awake so alone
 I know you didn't want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you finally gave way.

Somehow I knew you would leave me this way.
Somehow I knew you could never, never stay.
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away and my being.

In my dreams, I can see you. I can tell you how I feel.
In my dreams, I can hold you.
And it feels so real. I still feel the pain.
I still feel your love. I still feel the pain.
I still feel your love.

And somehow I knew you could never, never stay.
And somehow I knew you would leave me.
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away.
Oh I wish.. I wish you could have stayed.

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

I'm sick and tired..

Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια.
Βαρέθηκα την έλλειψη εμπιστοσύνης, τα άσκοπα λόγια.
Βαρέθηκα την μονοτονία της ημέρας.
Βαρέθηκα τους περιορισμούς.
Βαρέθηκα να κρύβομαι.
Βαρέθηκα να προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά.
Βαρέθηκα τα κρύα αστεία.
Βαρέθηκα να νιώθω μόνη.
Βαρέθηκα την έλλειψη παρέας, την έλλειψη καινούργιων ατόμων.
Βαρέθηκα τους σνομπ διπλανούς μου.
Βαρέθηκα να κάνω μάταιες προσπάθειες να πιάσω φιλίες με άλλα άτομα.
Βαρέθηκα να κάνω τους άλλους να με συμπαθήσουν.
Βαρέθηκα την παρθενοπιπίτσα των θρησκευτικών να προσπαθεί να κάνει "μάθημα".
Βαρέθηκα τις συντηρητικούς.
Βαρέθηκα τις δήθεν "εξυπνάδες".
Βαρέθηκα να κάνω τους άλλους να νιώθουν καλά με τα λεγόμενά μου.
Βαρέθηκα να συζητάω τα ίδια πράγματα κάθε μέρα.
Βαρέθηκα να ακούω αννθρώπους να βρίζουν συνεχώς ΧΩΡΙΣ λόγο. Βαρέθηκα να με πρίζουν συνέχεια να κάνω κάτι ή να μην κάνω.
Βαρέθηκα την γκρίνια σε καθημερινή βάση.
Βαρέθηκα την αδικία και την υποκρισία.
Βαρέθηκα τις αμπελοφιλοσοφίες μερικών, τα ψυχοκαταθλιπτικά τους και τα μελοδράματα.
Βαρέθηκα τα ψεύτικα πράγματα.
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους που είναι μονίμως κολλημένοι σε κάτι και επομένως, στάσιμοι εξαιτίας αυτού.
Βαρέθηκα να βλέπω το κάθε καθυστερημένο να λύνει τα "προβλήματά" του στο Facebook.
Βαρέθηκα την έλλειψη δημιουργηκότητας, ενδιαφέροντος και ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑΣ.
 Βαρέθηκα πολλά πράγματα φαίνεται.



I need some action. 
Unpredictable things. 
More special moments. 
More crazy people. 
More FRIENDS.



'Cause I'm sick and tired 
of always being sick and tired.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

A Dream Within A Dream

Στις 26 Οκτωβρίου πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που δημιούργησα αυτό το ιστιολόγιο και άρχισα να γράφω. Τώρα θα μου πείτε, αργά το θυμήθηκα. Χαχαχα, όχι σκόπιμα κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα, η οποία θα αποδεικτεί και ανούσια στο τέλος, αλλά δεν με πολυνοιάζει. Ο συνολικός αριθμός των αναρτήσεών μου δεν με ικανοποιεί ιδιαίτερα, αλλά όυτε και με απασχολεί. Παρ'όλα αυτά νομίζω ότι έχω κάνει αρκετή πρόοδο. Όντως γράφω περισσότερο. Και με συναρπάζει πολύ αυτό. Η υπερβολή, που γράφω και στο πρώτο ποστ το οποίο μόλις επεξεργάστηκε για καθαρά αισθητικούς λόγους, (την τελειομανία μου μέσα) τελικά είναι όντως το φόρτε μου. Δεν θα πώ κάτι παραπάνω, γράφω μια ιστορία, πρέπει κάποτε να τελειώσω το πρώτο κεφάλαιο (αμήν!) και δεν έχω χρόνο. Γι'αυτό σας αφήνω για σήμερα με ένα ποιηματάκι που διάβασα πρόσφατα από τον Edgar Allan Poe.
Και καλό μήνα. Το οποίο συνεπάγεται με: 52 ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


-Jumbo rules.&-

A Dream Within A Dream

  Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow
- You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
...Yet if hope has flown away In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
  I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand
- How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?



  Ό,τι θεωρούμαστε ή φαινόμαστε, δεν είναι λοιπόν, ένα όνειρο μέσα σε κάποιο όνειρο;

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Η μοναδική γοητεία ενός ανθρώπου.

Είναι απίστευτο το πώς ένας άνθρωπος καταφέρνει να γοητεύεται τόσο πολύ από έναν αλλον. Ακόμα και όταν προσπαθεί να τον μισήσει. Μόνο και μόνο επειδή έχει καταλάβει ότι είναι ανθυγειινός για εκείνον . Πρέπει να προχωρήσει κάποτε και αυτός, σωστά; Ακόμα και αν δεν το έχει βάλει πραγματικά σε εφαρμογή, πρέπει να το αποφασίσει και να πιστεύει ότι στο τέλος θα πετύχει το σκοπό του. Ακόμα και αν έχει αμφιβολίες..

Κι όμως.. Συνεχίζει να τον παρατηρεί. Να μαντεύει την σκέψη του, την κάθε κίνησή του.. Να προσπαθεί να κερδίσει κάτι θετικό από αυτόν. Είναι μερικές φορες που θέλει απλά να χαθεί στο βλέμμα του. Για ώρες.. ατελείωτες. Να τον κοιτάει κατάματα, ανέκφραστα, με μόνο σκοπό να ψάξει μέσα του και να βρεί κάτι που θα το ξέρει μόνο αυτή και εκείνος. Φυσικά αυτό είναι μάταιο.

Και πάλι.. Θα μπορούσε απλά να περιπλανεθεί στο βαθύ καφέ των ματιών του. Να βρεί την σπίθα. Ναι, αυτό θα ήταν σίγουρα αρκετό. Αλλά δεν κάνει τίποτα από αυτά.. Προτιμάει να είναι αόρατη γύρω του, με το γνωστό καμουφλάζ πάνω της, για να βρεί κάτι καινούργιο πάνω του, κάτι που να έχει αλλάξει. Να παρακολουθήσει την εξέλιξή του. Την εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Να διακρίνει κάποια κοινά στοιχεία που ίσως, από την πλευρά της, έχουν. Και να σκέφτεται πόσο ενδιαφέρον θα ήταν αν γνωριζόντουσαν και οι δύο καλύτερα.

Είναι πεποισμένη ότι και εκείνος θα το έβρισκε εξίσου ενδιαφέρον στην πορεία. Άλλωστε άμα δεν δοκιμάσεις πώς θα κρίνεις; Φαίνεται όμως να μην μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις. Φαίνεται να τον πνίγει η προκατάληψη. Δεν πειράζει όμως.. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Την εκνευρίζει όμως η γοητεία του. Το γεγονός ότι ακόμα τον κοιτάει όπως παλιά. Και αυτό δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.

Μια συνήθεια είναι όλα. Ναι, αυτό είναι. Βάλε αυτή την συνήθεια μέσα σου, πίστεψέ την και κοίτα αλλού, όσο δύσκολο και αν είναι.

Ο κόσμος είναι όμορφος. Και η απορία θα σου μείνει για πάντα.





Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

  Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
  Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

  Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
  Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Contemporary (If it kills me)

Hello, tell me you know, yeah, you've figured me out
Something gave it away
And it would be such a beautiful moment to see the look on your face
To know that I know that you know now
 And baby that's a case of my wishful thinking
You know nothing
'Cause you and I, why we go carrying on for hours on end
We get along much better than you and your boyfriend


Well, all I really want to do is love you 
A kind much closer than friends use 
But I still can't say it after all we've been through
  And all I really want from you is to feel me 
As the feeling inside keeps building 
And I will find a way to you if it kills me, if it kills me

Well, how long can I go on like this, wishing to kiss you
Before I rightly explode
And this double life I lead isn't healthy for me in fact it makes me nervous
If I get caught I could be risking it all
Well, baby there's a lot that I miss in case I'm wrong

All I really want to do is love you 
A kind much closer than friends use 
But I still cant say it after all we've been through 
And all I really want from you is to feel me 
As the feeling inside keeps building 
And I will find a way to you if it kills me, if it kills me

If I should be so bold, I'd ask you to hold my heart in your hand
Tell you from the start how I've longed to be your man
But I never said a word I guess I'm gonna miss my chance again


Well, all I really want to do is love you 
A kind much closer than friends use 
But I still can't say it after all we've been through 
 And all I really want from you is to feel me 
As the feeling inside keeps building 
And I will find a way to you if it kills me,
 if it kills me, if it kills me. 
I think it might kill me. 
And all I really want from you is to feel me 
It's a feeling inside that keeps building 
And I will find a way to you if it kills me, 
if it kills me, if it kills me.. 
It might kill me.




Το βιντεάκι είναι από το so you think you can dance στην Αμερική αν δεν κάνω λάθος, και η κοπέλα βγήκε τελικά η νικήτρια. Απλά πληροφοριακά. Αξίζει πάντως να το δείτε. Πόση μαγεία μπορεί να μαγνητίσει μια απλή χορογραφία; Πώς οι χορευτές μπορούν να την εκτελλέσουν τόσο άψογα και να νομίζεις ότι καταρρίπτουν τους νόμους της βαρύτητας; Τουλάχιστον σε αυτό με παραπέμπει όταν παρακολουθώ σύγχρονο, ή αλλιώς contemporary. (Limon για χορογραφίες με πολλά άτομα και Contact με παρτενέρ) Και αυτό είναι που με τράβηξε στο συγκεκριμένο είδος. Δεν έχει όρια, κανόνες, συγκεκριμένες κινήσεις κτλ, όπως παράδειγμα το κλασσικό μπαλέτο. Μέσα από μία χορογραφία μπορείς να πείς μια ιστορία. Να την εκφράσεις με τις κινήσεις και να την συνδυάσεις προαιρετικά ακόμα και με το τραγούδι που επιλέγεις. Περιέχει θεατρικά στοιχεία και δεν νιώθεις περιορισμένος. Μπορεί να μην χορεύω σαν την Jeanine, αλλά κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα την πλησιάσω έστω και λίγο. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον! Μπορεί να επαναλαμβάνομαι λίγο και να γίνομαι κουραστική με το συγκεκριμένο θέμα, αλλά θα ήθελα να κάνω μία τέτοια ανάρτηση. (Είμαι σίγουρη ότι θα μπώ στον πειρασμό και για άλλες τέτοιες παρόμοιες, αλλά μέεεχρι τότε βλέπουμε.) Αν μπορούσα να είχα μάθημα χορού κάθε μέρα, θα ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη. :Ρ

Έτσι κλείνω αυτή την ανάρτηση απόψε, θέλοντας να εκφράσω για ακόμη μια φορά την αγάπη μου για το χορό. Καλό βράδυ σας εύχομαι. Και να χορεύετε. Κάνει καλό. (:

(για ολόκληρο το τραγούδι: If it kills me - Jason Mraz )

 
And all I really want from you is to feel me.. As the feeling inside keeps building. And I will find a way to you if it kills me, if it kills me, if it kills me. I think it might kill me. Επιστροφή στα παλιά; Δεν έχω ιδέα. Πάντως, it kills me.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

It's the final countdown...

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά.. Η μήπως είχε ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό και εγώ ως γνωστή τυφλή από την ψευδαίσθηση της χαρούμενης ατμόσφαιρας που επικρατούσε, άργησα να το συνειδητοποιήσω; Μάλλον το δεύτερο. Δεν ήθελα άλλωστε. Τον τελευταίο μήνα άρχισα, χωρίς να το καταλάβω, να βλέπω θετικά κάποια πράγματα γύρω μου. Συνέβαλλες βλέπεις και σε αυτό. Χάθηκα στο όνειρο... Περιπλανιόμουν λές και τίποτα δεν είχε σημασία. Ένα πλήθος συναισθημάτων με κατάκλυζε και σιγά σιγά ερχόταν στην επιφάνεια. Και δεν το σταμάτησα. Γιατί τυφλώθηκα από τα ψέμματα που έλεγα κατά καιρούς στον εαυτό μου. Και έτσι συνέχιζα να περπατάω.. Ανέμελα, χωρίς μετάνοια για την κάθε στιγμή. Και ήσουν δίπλα μου. Χωρίς να χάνεις την υπομονή σου, χωρίς να πάψεις να προσπαθείς για να δείς την αλλαγή. Πίστευες ότι αξίζει που είσαι εδώ. Κι όμως.. πώς μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος; Ακόμα και τώρα; Γιατί το βλέπω. Αμφιβάλλεις γι'αυτό. Με έκανες να θυμηθώ πολλά πράγματα. Πώς ήμουν πρίν, πώς είναι να είμαι έτσι. Όπως παλιά. Αυτό ήθελες. Αυτό ήθελα και εγώ με κάποιους δισταγμούς. Και το πέτυχες. Πάλι όμως, μέσα σου πιστεύεις ότι αποτύγχανες. Γιατί αυτό; Πού το στηρίζεις; Αυτό σου έμεινε από όλα αυτά; Και μετά από όλα αυτά, παρουσιάζονται δειλά δειλά και άλλα προβλήματα. Ασήμαντοι τσακωμοί, λόγια ψεύτικα, προσπάθειες μάταιες. Αναζητούσα μια ισορροπία. Τελικά μάλλον δεν είναι εφικτή. Θυμάμαι τι είχες πεί στην αρχή. "Δεν θα πάει τίποτα στραβά. Σ'αγαπάω." Φαίνεται δεν αρκούσε αυτό ε; Με τον καιρό, είδες τα πράγματα αλλιώτικα. Δεν μπόρεσα να συμβαδίσω με αυτό. Και να που βρισκόμαστε στην τελική ευθεία, πλέον. "Χαχαχα, στην τρίτη κάικες." Και πολύ μάλιστα... Και θα είναι και η τελευταία. Όταν θα έρθει το μηδέν, όταν η αντίστροφη μέτρηση θα έχει πλέον τελειώσει, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Δεν ξαναμπαίνω πάλι στην ίδια διαδικασία. Δεν ξεχνάω τίποτα. Δεν μετανιώνω τίποτα. Δεν κοιτάω ξανά πίσω. Το ξέρω, θα είναι δύσκολο... Η απώλεια μεγάλη, φριχτή. Το κενό τεράστιο. Ο πόνος αφόρητος. Και εκεί είναι που πρέπει να δείξεις την σκληρότητά σου. Αλλά αυτό το έχεις ξανακάνει. Άρα δεν θα είναι κάτι καινούργιο. Απλά θα γίνεις όπως πρίν. Μέχρι να βρεθεί κάποιος άλλος να ασχοληθεί, να ενδιαφερθεί και να σε "σώσει" για δεύτερη φορά. "Show me what it's like to be the last one standing. And teach me wrong from right and I'll show you what I can. And say it for me, say it to me. And I'll leave this life behind me. Say it if it's worth saving me. " Θυμάσαι; Στο είχα πεί. "Είσαι σαν ναρκωτικό." Και εσύ το ίδιο. Και η αποτοξίνωση πονάει. Σε εσένα. Στην παλιά μου ζάλη. Στην πρωτόγνωρή μου μέθη. Στην δική μου εξάρτηση. Σ'αγαπώ.
Περιμένω το μηδέν.
Εκτός και αν αλλάξει κάτι μέχρι τότε.
Rows of houses all bearing down on me I can feel their blue hands touching me All these things in all positions All these things will one day take control And fade out again and fade out This machine will will not communicate these thoughts And the strain I am under Be a world child form a circle before we all go under And fade out again and fade out again Cracked eggs dead birds Scream as they fight for life I can feel death can see it’s beady eyes All these things into frution All these things we’ll one day swallow whole And fade out again and fade out again.