Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Warning!

"Απο μικρη, μου αρεσε να κανω χαρουμενους τους ανθρωπους γυρω μου. Σε αυτο οφειλεται και το γεγονος οτι τις περισσοτερες φορες δεν καθομουν σοβαρη, σε σοβαρες καταστασεις. Προσπαθουσα παντα, με το χαμογελο μου και ακομα με αστεια τα οποια διακωμωδουσαν την κατασταση στην οποια βρισκομασταν, να κανω τους ανθρωπους να ξεχαστουν απο τα προβληματα τους και τις εννοιες που ειχαν. Βεβαια, αυτο δεν ειχε ολες τις φορες αποτελεσμα. Μαλιστα, με παρεξηγουσαν κιολας. Νομιζαν οτι ειμαι χαζοχαρουμενη και δεν μπορω να μεινω σοβαρη για ενα λεπτο. Αλλα οπως παντα, ποτε και κανεις δεν κοιταει απο την αλλη πλευρα. Αντιθετα, με τον χρονο και οσο μεγαλωνα, ενα αψυχο πραγμα εβγαινε στην επιφανεια. Και οταν λεω αψυχο, το εννοω. Πως ειναι η μπαλαρινα που κανει τις ιδιες και απαραλλαχτες σβουρες “τραγουδωντας” μεσα σε μια μπιζουτιερα; Ετσι ειμαι και εγω. Μονο που εγω κανω τις κινησεις των ανθρωπων και απλα μιλαω. Χωρις συναισθηματα. Ενα αψυχο, κρυο πραγμα. Αυτο ειμαι. Ως αποτελεσμα, η ολη κρυα συμπεριφορα μου σε ολα τα θεματα, αρχισε να πληγωνει πολλους ανθρωπους στο περασμα μου. Αθελα μου. Πραγματικα. Γιατι οπως ειπα πριν, μικρη ηθελα να δινω χαρα στους ανθρωπους διπλα μου, ακομα και αν ημουν εγω η οποια ημουν βαθια δυστυχισμενη και λυπημενη. Και εξακολουθουσα να το κανω αυτο. Μονο σε καποιες “ιδιαιτερες” περιπτωσεις, εβγαινα “εκτος ελεγχου”. Γιατι ετσι ημουν εγω. Και ουτε υπηρχε περιπτωση να αλλαξω. Τουλαχιστον, οχι ακομα. Ειδικα περσι, ενας ανθρωπος, στον οποιο χρωσταω πολλα, καταφερε και εγινε η αφορμη και μου εδειξε ποσο απαισια ημουν καποτε. Τοτε καταλαβα τι ειμαι. Και τοτε καταλαβα τι σημαινει να πληγωνεις ανθρωπους, και ποσο μαλλον φιλους σου. Γιατι με πληγωσε πολυ. Και ετσι εμαθα απο τα λαθη μου. Εκανα ενα χρονο να το ξεπερασω και ξοδεψα πολλα δακρυα τις νυχτες για να το καταλαβω. Αρχισα να αλλαζω προς το καλυτερο, οπως ολοι αλλαζουμε σε τετοια ηλικια. Ομως αυτο το αναισθητο, ψυχρο πραγμα δεν μπορουσε να με εγκαταλειψει. Με τιποτα. Και υπηρξαν αρκετες φορες που ενιωσα οτι προστατευομουν απο αυτο. Γιατι τιποτα δεν θα μπορουσε να εισχωρησει μεσα μου και να με καταστρεψει. Το μονο που ηθελα, ηταν να τον δω ευτυχισμενο. Και οταν τον ειδα, αρχισε να φευγει σιγα σιγα ολος ο πονος απο μεσα μου. Και μετα τιποτα. Ξαναγυρισα στο πραγμα που ημουν πριν. Ο κοσμος ολος να γκρεμιζοταν διπλα μου, εγω παντα ανεκφραστη θα εμενα. Μια κινουμενη καταστροφη. Αυτο ημουν παντα. Μια κινουμενη καταστροφη που πληγωνε τους ανθρωπους. -Τοτε να μεινεις μονη σου, μου ειπε. Ποσο θα ηθελα να το κανω αυτο! Μονο ετσι θα ηταν πραγματικα χαρουμενοι ολοι τους. Αλλα κατι με τραβαει συνεχεια απο αυτη την αποφαση. Δεν ειναι οτι φοβαμαι να ειμαι μονη μου. Αντιθετως μαλιστα. Δεν ξερω. Ακομα δεν εχω βρει απαντηση σε αυτο. -Μην τα ισοπεδωνεις ολα. Μπορεις να αλλαξεις αυτο που εισαι, μου ειπε μια αλλη φορα. Ακουγεται τοσο ευκολο. Αλλα δεν μπορω. Και νομιζω οτι περισσοτερο δεν θελω. Γιατι οπως ειπα και πριν, νιωθω προστατευμενη ετσι. Καποτε ομως πρεπει να γινει και αυτο. Οχι ομως τωρα. Ισως να υπαρχει καποιο μυθικο πλασμα που να το καταφερει αυτο. Οι ανθρωποι αλλαζουν. Οχι ολοκληρωτικα, αλλα αλλαζουν. Δεν ξερω ομως κατα ποσο ισχυει αυτο για μενα. -Αποφασισες να τον κανεις χαρουμενο και θα το κανεις. Θα προσπαθησω. Αλλα δεν υποσχομαι τιποτα. Και καπου εδω φτανω στο τελος. Δεν ξερω τι θα γινει στο μελλον. Αναμενομενο ομως ειναι οτι θα μεινω μονη μου καποτε. Ελπιζω να μην εχει κανενας την τυχη μου. Για ολα τα παραπανω, μια φιλικη συμβουλη: Μην ερθετε κοντα. Μεινετε παντα μακρια μου. Ακομα και αν αυτα, σας ακουγονται παραλογα. Για το δικο σας καλο. Επειδη ειμαι δηλητηριασμενη. Μα οταν βρω το αντιδοτο, που σιγουρα καπου εκει εξω θα υπαρχει, σας υποσχομαι οτι με την ολοκληρωτικη αλλαγη μου, θα ερθω να σας βρω, και θα σας αφησω να μπειτε μεσα στην ζωη μου. Σας χαιρετω. :) " ΥΓ: Δεν θα σας πω κατα ποσο αυτα ειναι αληθινα και κατα ποσο οχι. Θα ζητησω ομως την κατανοηση σας.