Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Κύκλοι στο άγνωστο.

Η ζωή κάνει κύκλους. Και πολλές φορές, επαναλαμβάνεται. Με διαφορετικές καταστάσεις, πρόσωπα (μήν ξεχνάμε ότι οι ρόλοι αντιστρέφονται), συγκυρίες, συνθήκες. Και έτσι, στον κάθε κύκλο φτάνεις στο αρχικό σημείο του προηγούμενου. Βρίσκεσαι στην ίδια σχεδόν κατάσταση με την προηγούμενη, και σκέφτεσαι "wtf? τΤο έχω ξαναζήσει αυτό.." Φυσικά οι αναμνήσεις δεν είναι και οι καλύτερες. Πόνος, έχθρα, μίσος, κλάμα, ψεύτικα χαμόγελα.. Και όμως συμβαίνει. Και όταν συνειδητοποιείς ότι θα το ξαναζήσεις όλο αυτό από την αρχή, θλίβεσαι και μόνο από την σκεψη. Κάτι πήγε στραβά. Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά. Έτσι, όλα αυτά που έχεις χτίσει, γκρεμίζονται την στιγμή που βλέπεις ότι όλοι βρίσκονται εναντίον σου. Με διαφορετικά συμπεράσματα ο καθένας και με διαφορετική άποψη για σένα, η οποία δεν παύει να είναι αρνητική. Ξανά. Εκεί που πρίν από ένα χρόνο βρίσκεσαι στην γραμμή του τερματισμού και ανασαίνεις με ανακούφιση και ευγνωμοσύνη που τελείωσε όλο αυτό το μαρτύριο του εαυτού σου και πιστεύεις ότι μπορεί να γίνουν όλα φυσιολογικά, ξαφνικά... χάνεσαι. Δεν είσαι εκεί. Σε κλάσματα δευτερολέπτου, βρίσκεσαι μόνη σου στην ίδια θέση. Και δεν μιλάω για την γραμμή του τερματισμου, αλλά για την αρχή. Στάσιμη; Όχι. Μάλλον.. χμ... Λανθασμένη. Τέλεια λανθασμένη. Και ποιά ήταν η κούρσα; Καλή ερώτηση. Να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Όχι να το παινευτείς, αλλά κάτι κατάφερες να αλλάξεις. Σε κάποια πράγματα έγινες καλύτερη, και αυτό στο επιβεβαίωσαν αυτοί που το διαπίστωσαν τότε. Αλλά ξέρεις κάτι; Άφησες την όλη κατάσταση να σε επειρεάσει. Και αυτό, όπως βλέπεις τώρα, δεν είναι καθόλου θετικό. Ούτε για σένα αλλά ούτε και για τους ανθρώπους δίπλα σου. Αλλά κυρίως για σένα. Γιατί το αποτέλεσμα είναι η μοναξιά, και το ξέρεις. Γιατί κανένας δεν θα θέλει ένα σκληρό και ψυχρό, γεμάτο απάθεια άτομο κοντά του. Και τώρα είναι αργά. Αρκετά αργά για να αλλάξεις κάτι ριζικό. Γιατί αυτό πλέον, έχει προσκοληθεί και έχει γίνει κομμάτι του εαυτού σου. Προστατεύεσαι βέβαια από αυτό, αλλά πάντα χάνεις κάτι παραπάνω. Στο τέλος όμως δεν θα σου μείνει τίποτα. Και μετά από τί θα προστατεύεσαι; Όλο αυτό θα καταντήσει άχρηστο. Πόσα κόμπλεξ σου δημιουργήθηκαν από τα συνεχή σχόλια του τύπου δεν-είσαι-τέλεια-αλλά-εγώ-που-(νομίζω ότι)ειμαι-θα-σε-κοροιδεύω-συνέχεια; Αρκετά. Πόσες φορές σου επισήμανε η καθηγήτρια στο σύγχρονο ότι έχεις χάσει την ενέργεια σου από ένα διάστημα και μετά και είσαι σαν άψυχο πλάσμα; Σχεδόν σε κάθε μάθημα. Δεν μπορείς όμως να αλλάξεις. Έχεις αρχίσει από καιρό να πιστεύεις (και τώρα το κάνεις αυτό) ότι σ'αρέσει έτσι όπως είσαι. Δεν θέλεις να αλλάξεις. Όμως αυτό θα έχει τεράστιες συνέπειες, και εσύ ακόμα δεν τις αντιλαμβάνεσαι. Ήδη οι περισσότεροι σε έχουν γραμμένη... Όταν αρχίσουν να σε αγνοούν τελείως τότε τί θα κάνεις; Βέβαια, αυτό σου άρεσε παλιά, αλλά τοτε τουλάχιστον είχες έναν άνθρωπο να σε ακούσει και να προσπαθήσει να σε καταλάβει. Τώρα κανείς δεν το κάνει αυτό. Ακούνε αλλά δεν καταλαβαίνουνε. Ή μήπως είσαι εσύ που δεν καταλαβαίνεις του άλλους; Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος από μέσα του. "Συγγνώμη, κύριοι, αλλά δεν είμαι μάγισσα!" Και τότε είναι που σταματάνε να σε ακούνε. Μπορούν άραγε να γίνουν όλα όπως πρίν; Τότε που τα πράγματα είχαν ισορροπία; Ίσως όχι. Ίσως είναι πολύ αργά πια. Και εκεί που το σκέφτεσαι αυτό, σου έρχεται στο μυαλό ότι το καλοκαίρι είναι μόνο δέκα μέρες μπροστά. Τουλάχιστον για λίγο, θα ηρεμήσεις. Όλοι θα ηρεμήσουν. Και θα ξεχαστούν. Ελπίζεις. Ο άνθρωπος ξεχνάει εύκολα. Ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές. Όμως, δεν μπορούν όλοι να περιμένουν πολύ.
Και έτσι, βρίσκεσαι στην γραμμή της εκκίνησης. Για δεύτερη φορά. Και όμως, είναι πιό δύσκολο. Αλλά ευελπιστείς για το καλύτερο. Έτσι; Όχι. Η ρεαλιστική σου άποψη τις περισσότερες φορές γίνεται απαισιόδοξη. Και στο τέλος νομίζεις ότι δεν έχεις ελπίδα για τίποτα. Άλλο ένα πράγμα που πρέπει να διορθωθεί. Στην πορεία, όλα θα γίνουν. Γιατί η ζωή κάνει κύκλους. Ο κάθε κύκλος μπορεί να είναι αρνητικός ή θετικός για σένα. Αλλά πάντα θα είναι απρόβλεπτος. Και ποτέ δεν θα ξέρεις τι θα συναντήσεις στην επόμενη στροφή...

6 σχόλια:

  1. Υπέροχη ανάρτηση, ειρηνάκι!
    Καμιά φορά νομίζω πως είσαι μέσα στην ω
    ψυχή μου όταν γράφεις...
    Στην επόμενη γωνία μας περιμένει μια κακοτυχία, κάτι που δε θέλουμε, που μας πονάει , που δεν το χαμε σχεδιάσει και όλα ανατρέπονται...
    Αλλά αλίμονο, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε έτσι, με απαισιοδοξία. Γιατί ο αισιόδοξος μπορεί να επαληθεύεται στο τέλος, αλλά ο αισιόδοξος περνάει καλύτερα στο μεταξύ!
    Τα φιλιά μου! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ με τη Μάρσυ. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και ο αισιόδοξος, όσες κοροϊδίες και να δέχεται, τουλάχιστον είναι πιο κεφάτος.
    Μάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνω και εγω.
    Η αισιοδοξια μετραει...:D!
    Και σταματα να νομιζεις οτι καποια στιγμη θα μεινεις μονη -.-
    Ο Χρονος γιατρευει...:)
    Φιλιααααααααααα <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαχα ευχαριστώ Marsy μου!
    Ναι, αυτό με την απαισιοδοξία πρέπει να το δουλέψω λίγο. :Ρ
    Τέσπα, φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Rip ναι, μπορεί να είναι πιό κεφάτος όντως..
    Ευχαριστώ για το σχόλιο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαράκι ήδη αρχίζουν να απομακρύνονται άνθρωποι. :Ρ Ξέρω εγώ τι σου λέω. :Ρ

    Θενξ πάντως. <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή