Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Καινούργια Ζάλη

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι. Ένα ακόμα υπέροχο τραγούδι από Τρύπες. Και αυτές τις μέρες με εκφράζει σχεδόν απόλυτα, γι'αυτό είπα να το δημοσιεύσω εδώ. Δεν ξέρω πώς να εκφράσω την καινούργια μου ζάλη, άλλωστε ποτέ δεν ήμουν καλή σε αυτά. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι ωραία. Μεθυστική. Η όλη σημασία της ζάλης. Και... δεν ξέρω πού θα με βγάλει. Δεν με νοιάζει. Σίγουρα όμως σε κάτι καλό. Καλή σας μέρα. ^_^

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Not Myself Tonight

For all the things you've done to me, for all the pain you've caused to me, for all the fake smiles I was forced to make, I put an end to this. I have to. I'm not waiting for apologies or something to show that you cared a little. You don't know me and you don't even care. And you said that. And I don't care anymore. So.. I'm fine. Frankly. I just hope you to receive the pain I received from you, the ignorance, EVERYTHING. I hope you get miserable. Pathetic. I hope you get lost. I won't get lost. Not anymore. Not yet. Not NOW. Yeah, I can't think right. I know. YOU are the one who wakes up my evil self. You won't see me again like before. Like I used to be. And it's the last time I wrote a single post about you. I got sick, you know.. TIRED. It's the last phrase, the last word, the last letter.. And you do not deserve a thing. So.. I guess you can get the hell out of my mind. Now. IMMEDIATELY. And who am I? That's one secret I'll never tell. You know you love me. xo xo.
It's not the right words. It's not Poisonous. Not me. NOT MYSELF TONIGHT.

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Ο Εαυτός μου και εγώ!

Άκουσα πρόσφατα μία θεωρία (δεν θυμάμαι από που και ποιός την είπε) η οποία με έβαλε σε σκέψεις. Ο κάθε άνθρωπος έχει τρείς χαρακτήρες: Αυτόν που δείχνει, αυτόν που έχει, και αυτόν που νομίζει ότι έχει.
Κι όμως αυτό είναι κάτι παραπάνω από αληθινό, δεν νομίζετε; Πώς όμως ξέρουμε πώς είμαστε πραγματικά και τι δείχνουμε προς τα έξω; Και πώς μπορούμε να βελτιώσουμε τον κάθε χαρακτήρα μας, άμα δεν είμαστε πλήρης γνώστης και των τριών; Φυσικά και ξέρουμε κάποια χαρακτηριστικά του εαυτού μας όσο αφορά τον χαρακτήρα, αλλά πώς θα ξέρουμε σε ποιά κατηγορία από τις τρείς ανήκει το καθένα; Όλα αυτά είναι παιχνίδια του μυαλού... Πράγματα, σκέψεις και καταστάσεις που δημιουργεί το Εγώ μας, καθώς την ίδια στιγμή μπλέκεται μαζί και το υποσυνείδητο. Πώς μπορούμε να λύσουμε όλα αυτά τα ερωτήματα;
Τελικά ο άνθρωπος είναι περίεργο όν..

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Αμφιβολίες

Κοιτάω μία την οθόνη και μία το πληκτρολόγιο.. Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Σκέψεις μπερδεμένες. Ένα κουβάρι μπλεγμένο. Μετά από μία πολύ ωραία βραδιά, τα χαλάει όλα μία ερώτηση. Όχι σοβαρή, αλλά αρκετή για να σε κάνει να σκεφτείς αλλιώς... διαφορετικά. Όλοι μας όταν είμαστε σίγουροι για κάτι, έχουμε στην μια πλευρά του μυαλού μας κάποιες αμφιβολίες, οι οποίες κάποτε ξυπνάνε. Κι όμως βαθιά μέσα μου ξέρω πως είναι ψεύτικες. Δεν μπορώ όμως να τις σταματήσω. Δρούν ανεξέλεκτες. Μια μικρή αμφιβολία σου φέρνει έναν μικρό πόνο. Ίσα για να τον ακούσεις να περπατά με ελαφριά πηδηματάκια. Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω. Και σας διαβεβαιώ ότι μπορούσα να απαντήσω με τέτοια απάθεια και ειρωνία, ώστε να προκαλέσω διπλάσιο πόνο από αυτό των αμφιβολιών. Αλλά δεν ήθελα. Έμεινα ήρεμη και συνέχισα με φυριολογική ροή την συζήτηση. Πιστεύω, όπως όλοι μας σχεδόν, ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να περνιέται ως δεδομένο. Λίγοι όμως από εμάς το τηρούν πραγματικά αυτό. Και όταν το βιώνεις, καταλαβαίνεις και ξυπνάς από τον λήθαργγο. Είναι αλήθεια ότι μόλις χάνεις κάποιον καταλαβαίνεις την αξία του και το λάθος σου να μην τον εκτιμάς. Όποιος παίζει με τις σπίθες, ρισκάρει πολλά. Άνετα δημιουργείται μια πυρκαγια, πριν κάν το καταλάβουμε. Και μετά, τι απομένουν; Μόνο στάχτες. Μπορούν οι στάχτες να αναγεννηθούν; Δεν το νομίζω.
Να 'ταν η απόσταση γυαλί και ο χρόνος ψεύτης.