Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

It's the final countdown...

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά.. Η μήπως είχε ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό και εγώ ως γνωστή τυφλή από την ψευδαίσθηση της χαρούμενης ατμόσφαιρας που επικρατούσε, άργησα να το συνειδητοποιήσω; Μάλλον το δεύτερο. Δεν ήθελα άλλωστε. Τον τελευταίο μήνα άρχισα, χωρίς να το καταλάβω, να βλέπω θετικά κάποια πράγματα γύρω μου. Συνέβαλλες βλέπεις και σε αυτό. Χάθηκα στο όνειρο... Περιπλανιόμουν λές και τίποτα δεν είχε σημασία. Ένα πλήθος συναισθημάτων με κατάκλυζε και σιγά σιγά ερχόταν στην επιφάνεια. Και δεν το σταμάτησα. Γιατί τυφλώθηκα από τα ψέμματα που έλεγα κατά καιρούς στον εαυτό μου. Και έτσι συνέχιζα να περπατάω.. Ανέμελα, χωρίς μετάνοια για την κάθε στιγμή. Και ήσουν δίπλα μου. Χωρίς να χάνεις την υπομονή σου, χωρίς να πάψεις να προσπαθείς για να δείς την αλλαγή. Πίστευες ότι αξίζει που είσαι εδώ. Κι όμως.. πώς μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος; Ακόμα και τώρα; Γιατί το βλέπω. Αμφιβάλλεις γι'αυτό. Με έκανες να θυμηθώ πολλά πράγματα. Πώς ήμουν πρίν, πώς είναι να είμαι έτσι. Όπως παλιά. Αυτό ήθελες. Αυτό ήθελα και εγώ με κάποιους δισταγμούς. Και το πέτυχες. Πάλι όμως, μέσα σου πιστεύεις ότι αποτύγχανες. Γιατί αυτό; Πού το στηρίζεις; Αυτό σου έμεινε από όλα αυτά; Και μετά από όλα αυτά, παρουσιάζονται δειλά δειλά και άλλα προβλήματα. Ασήμαντοι τσακωμοί, λόγια ψεύτικα, προσπάθειες μάταιες. Αναζητούσα μια ισορροπία. Τελικά μάλλον δεν είναι εφικτή. Θυμάμαι τι είχες πεί στην αρχή. "Δεν θα πάει τίποτα στραβά. Σ'αγαπάω." Φαίνεται δεν αρκούσε αυτό ε; Με τον καιρό, είδες τα πράγματα αλλιώτικα. Δεν μπόρεσα να συμβαδίσω με αυτό. Και να που βρισκόμαστε στην τελική ευθεία, πλέον. "Χαχαχα, στην τρίτη κάικες." Και πολύ μάλιστα... Και θα είναι και η τελευταία. Όταν θα έρθει το μηδέν, όταν η αντίστροφη μέτρηση θα έχει πλέον τελειώσει, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Δεν ξαναμπαίνω πάλι στην ίδια διαδικασία. Δεν ξεχνάω τίποτα. Δεν μετανιώνω τίποτα. Δεν κοιτάω ξανά πίσω. Το ξέρω, θα είναι δύσκολο... Η απώλεια μεγάλη, φριχτή. Το κενό τεράστιο. Ο πόνος αφόρητος. Και εκεί είναι που πρέπει να δείξεις την σκληρότητά σου. Αλλά αυτό το έχεις ξανακάνει. Άρα δεν θα είναι κάτι καινούργιο. Απλά θα γίνεις όπως πρίν. Μέχρι να βρεθεί κάποιος άλλος να ασχοληθεί, να ενδιαφερθεί και να σε "σώσει" για δεύτερη φορά. "Show me what it's like to be the last one standing. And teach me wrong from right and I'll show you what I can. And say it for me, say it to me. And I'll leave this life behind me. Say it if it's worth saving me. " Θυμάσαι; Στο είχα πεί. "Είσαι σαν ναρκωτικό." Και εσύ το ίδιο. Και η αποτοξίνωση πονάει. Σε εσένα. Στην παλιά μου ζάλη. Στην πρωτόγνωρή μου μέθη. Στην δική μου εξάρτηση. Σ'αγαπώ.
Περιμένω το μηδέν.
Εκτός και αν αλλάξει κάτι μέχρι τότε.
Rows of houses all bearing down on me I can feel their blue hands touching me All these things in all positions All these things will one day take control And fade out again and fade out This machine will will not communicate these thoughts And the strain I am under Be a world child form a circle before we all go under And fade out again and fade out again Cracked eggs dead birds Scream as they fight for life I can feel death can see it’s beady eyes All these things into frution All these things we’ll one day swallow whole And fade out again and fade out again.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Just a little game!

Συνήθως δεν με ελκύουν πολύ τα βραβεία, παιχνιδάκια, τέστ κτλ. που παραπέμπουν σε, ας πούμε, "αλυσίδες" μέσα στον κόσμο του blogging αλλά απόψε είπα να παίξω το συγκεκριμένο παιχνίδι (;) που με προσκάλεσε η λατρεμένη Dream girl, μιας και έχω ακόμα όρεξη. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, πάντα υπάρχει η εξαίρεση στον κανόνα. xD
10 πράγματα που αγαπώ: 1. Το κρεβάτι μου. *.* 2. Την λογοτεχνία. (Βιβλία κτλ.) 3. Τα all star. (Θα έλεγα και τις γόβες, αλλά έχε χάρη που είμαι μικρή και δεν φοράω ακόμα. :Ρ ) 4. Τον χυμό life ροδάκινο-μήλο (Κάνω και διαφήμιση। :S ). 5. Το άρωμα καινούργιων βιβλίων. 6. Τα φορέματα. 7. Την σοκολάτα. Φυσικά. 8. Τα δύο δαχτυλίδια μου. 9. Το πιάνο. (Όχι ότι ξέρω να παίζω.. ) 10. Και φυσικά.. Τον μπουλούκο μου! (Σνιφ... Το αρκουδάκι μου. *.* )
Θα έλεγα τον χειμώνα (<3), τον σύγχρονο χορό (όχι ότι δεν φαίνεται :Ρ ) και τον μπαμπά μου, που του έχω αδυναμία επειδή είμαστε ολόιδιοι, αλλά όσο να 'ναι δεν μπορείς να τα πείς και "πράγματα". :Ρ Προσκαλώ λοιπόν, με την σειρά μου σε αυτό το παιχνίδι, τους: Αγανακτησμένη έφηβη, Αrt, Dreamcatcher, Bigollo, Anlin,the sunray, Nathaniel και τέλος Fleur. Καλό βράδυ! ^_^

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

What's wrong with you, anyway?

Ένα πράγμα που δεν αντέχω; Τους μίζερους.
Είσαι δυσαρεστημένος με το είδωλο που βλέπεις στον καθρέφτη; Αντικρίζεις έναν άνθρωπο αλλιώτικο, ξένο, αρνητικά αλλαγμένο; Κάτι που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα γινόσουν; Άλλαξέ το. Στο χέρι σου είναι. Προτιμάς να μισείς μια ζωή αυτό που είσαι; Όχι φυσικά! Αυτό έλειπε! Αφού το βλέπω.. Κάθε φορά που σε κοιτάω, έχεις φανερή χαμηλή αυτοεκτίμηση και υπερβολικά πολλά κόμπλεξ. Λογικό. Αλλά κάνε κάτι ρε γαμώτο! Είσαι αξιολύπητη. Κλαίγεσαι καθημερινά στον εαυτό σου. Λές ότι έχεις προβλήματα, αλλά το μόνο πρόβλημα είναι ο εαυτός σου. Πάρε αποφάσεις επιτέλους. Σοβαρές αποφάσεις. Και απλά πάλεψε. Μην κάθεσαι συνέχεια σε μια γωνιά να κλαίς την ζωή σου και να την χαραμίζεις περισσότερο. Λυπήσου και εμένα που σε βλέπω δηλαδή. Ωραίο παράδειγμα. Δεν σ'αρέσει η εξωτερική σου εμφάνιση; Νομίζεις ότι δεν υπάρχει κάτι να κάνεις; Guess what. Κάνεις λάθος. Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Υπάρχει χρόνος. Άμα υπάρχει και θέληση φυσικά. Σιγά το πράγμα. Μην γίνεσαι τόσο υπερβολικά ευαίσθητη. Δεν θα προχωρήσεις έτσι. Ο κόσμος είναι σκληρός. Μην εκπλήσεσαι από τα άσχημα γεγονότα που γίνονται κάθε μέρα. Έτσι είναι πλέον. Μπές στην πραγματικότητα. Μάθε να ζείς σε αυτήν. Πραγματικά μακάρι να έβλεπες αυτό το κείμενο.. Και μακάρι περισσότερο να μπορούσα να στα εκφράσω όλα αυτά. Αλλά είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να επισημάνω τα αρνητικά στοιχεία του άλλου. Όσο φανερά και να είναι. Νιώθω σαν να τον προσβάλλω, παρ'όλο που το λέω για καλό.. Και τέλος.. Ξέρεις τι λέω πάντα. Χαμογέλα. Απλά χαμογέλα.

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

All the crazy things I've learnt from summer.

Σεπτέμβριος. Από τους αγαπημένους μου μήνες. Κοιτάζω την τελευταία ανάρτηση εδώ και καιρό. Ιούλιος. What the hell happened here? Τόσα κενά... Μήνες ολόκληρους. Τόσα πολλά να πώ.. Πώς να αρχίσω; Πώς να τα περιγράψω...;
Το φετινό καλοκαίρι μου άρεσε. Ήταν γεμάτο. Από όλες τις έννοιες. Δεν ήταν βαρετό. Σίγουρα θα μπορούσα να αλλάξω κάποια πράγματα αλλά, παρ'όλες τις προσδοκίες μου, για πρώτη φορά είμαι ικανοποιημένη με κάτι. Και ας μην είναι τέλειο. Δεν θέλω να επεκταθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες, άλλωστε εδώ δεν ήρθα για να γράφω την καθημερινότητά μου. Ήρθα, από την αρχή, για να ξεσπάω, να λέω πράγματα που ποτέ δεν θα τα έλεγα στον προφορικό λόγο, μόνο και μόνο για να ξέρω ότι υπάρχουν κάπου, και ας είναι θαμμένα σε ένα αραχνιασμένο, άγνωστο μπλογκ ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Αυτό το καλοκαίρι, κατάλαβα την αίσθηση της "αδελφότητας". Μπορεί να μην είχα ποτέ αδέρφια και να εξακολουθώ να μην έχω, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου άρεσε να ζήσω κάποτε έτσι, όσο σπαστικό και αν ήταν μερικές φορές. Μία εβδομάδα μόνη μου, με δύο καταπληκτικά κορίτσια. Τις ξαδέρφες μου. Η μία μικρή, και η άλλη ένα χρόνο μικρότερή μου. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για μένα. Όσο χαζό και αν φαίνεται, ήμουν συγκινημένη. Το να έχεις κάποιον μικρότερό σου να τον φροντίζεις, να του μαθαίνεις καινούργια πράγματα, να γίνεσαι πρότυπο γι' αυτόν, να μιλάτε, να περνάτε ατελείωτες ώρες, να ξενυχτάτε στα σκοτάδια λέγοντας ό,τι βλακεία σου έρθει στο μυαλό, είναι αξιολάτρευτο. Και θα μου λείψει πολύ αυτή η εβδομάδα. Και πάλι ξέφυγα. Είπα πριν ότι δεν μου αρέσει να μιλάω για την καθημερινότητα μου, αλλά αυτό ήταν ένα σημείο το οποίο δεν μπορούσα να παραλείψω. -Κανόνες. -Εξαιρέσεις.
So airplane, airplane sorry, I'm late. I'm on my way, so don't close that gate. If I don't make that, then I'll switch my flight And I'll be right back at it by the end of the night. Can we pretend that airplanes in the night sky are like shootin' stars? I could really use a wish right now.. Αυτό το καλοκαίρι, δεν είδα ούτε ένα αστέρι. Ξανά. Απίστευτο ε; Κι όμως.. Κάθε απόγευμα πάντως στην παραλία, ο ουρανός ήταν γεμάτος αεροπλάνα. Έβλεπα τουλάχιστον τέσσερα την ημέρα. Άσπρα, σιδερένια πουλιά. Άνθρωποι που φεύγουν, άνθρωποι που έρχονται. Και αυτό ήταν μία έμπνευση για μένα.
Inspiration. Το φετινό καλοκαίρι, μου έδωσε ιδέες. Πολλές ιδέες. Έμπνευση που ακόμα να την χρησιμοποιήσω ολόκληρη. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι προσπαθώ ικανοποιητικά. Θέλει αφοσίωση.
Νεύρα, θυμός, γέλια. Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που κάνεις απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς. Και αυτό κάνω εγώ. Κάθε χρόνο. Αλλά φέτος, δεν έδωσα πολύ σημασία. Ό,τι έγινε, έγινε και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. People do fuckin' change. Especially in the summer.
Συρματόπλεγμα. Όλοι έχουμε από ένα. Και με αυτό επιλέγουμε τι θα μπεί μέσα μας και τι θα βγεί από αυτό. Ασπίδα. Άνοιξα μια μικρή τρύπα, αλλά εσύ έκλεισες άλλη μία. Αποτέλεσμα; Ούτε και εγώ ξέρω.. Δεν με ενδιαφέρει. Θα δείξει στην πορεία. Είχα πεί κάποτε για κάποιες αντιστροφές ρόλων έτσι; BULLSHIT. Είναι καταραμένες. Θα υπάρχουν πάντα και παντού. Να περιπλέκουν περισσότερα τα πράγματα. Δεν υπάρχει συγχρονισμός, ακόμα και αν εσύ δεν το βλέπεις. Δεν ζούμε σε μια χορογραφία. (Ναι, εδώ είναι η ειρωνία του συγκεκριμένου μπλογκ. xD ) Χορεύουμε μόνοι μας. Ακόμα και αν δεν ξέρουμε. Μαθαίνουμε. I can't tell you what it really is. I can only tell you what it feels like.
Αυτούς τους μήνες, ανακάλυψα περισσότερο τον εαυτό μου. Τον κατανόησα. Αλλά πάλι έφτασα στο ίδιο σημείο. Δεν μπορώ να με βοηθήσω.. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω να θάψω κάποια πράγματα. Για μια στιγμή, ένιωσα θύμα. Είχα πάντα τον έλεγχο και για μια στιγμή ένιωσα ότι τον χάνω. Ευτυχώς, συνήλθα γρήγορα. Άλλωστε πάντα καταφέρνω αυτό που θέλω, δεν είναι ώρα για να αλλάξει αυτό. Εγωίστρια; Εγώ; Λάθος κάνετε. Οι άνθρωποι αλλάζουν κυρίως το καλοκαίρι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, νιώθω ότι δεν άλλαξα. Σχεδόν καθόλου.
Θεωρία Ράνιας, νούμερο 20: Όλοι έχουμε φτιάξει μια εικόνα για το τέλειο και την κυνηγάμε. Μερικές φορές όμως, για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι, πρέπει ν’ αφήσουμε αυτή την εικόνα στην άκρη και να προσπαθήσουμε απ’ την αρχή. Απλά μια υπενθύμιση, την οποία ακόμα να την βάλω πραγματικά σε εφαρμογή. Τουλάχιστον κατάλαβα πιά τι αξίζει και τί όχι. ΠΟΙΟΙ αξίζουν και ποιοι ΟΧΙ. Και αυτό ήταν μία ευχάριστη ανακούφιση για μένα. Ένιωσα καλύτερα. Λιγότερο "προδωμένη". My birthday. Πάλι μεγάλες προσδοκίες. Σίγουρα όχι όπως τα ήθελα ή τα περίμενα. Δεν ήταν άσχημα. Απλά, όσο περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι τόσο περισσότερο συνηθισμένη γίνεται αυτή η μέρα. Του χρόνου πάλι. ^_^ Και τέλος, έμαθα ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο εφιαλτικά μικρός απ'όσο νομίζουμε. So, be careful... Έχει μπεί ο Σεπτέμβριος και το φθινόπωρο, και εγώ μιλάω για το καλοκαίρι. Επίκαιρη όπως πάντα. Κι όμως στο νού μου έχω τα Χριστούγεννα. Περισσότερο από ποτέ. Totally insane, huh? Kαι έτσι, με αυτή την τελευταία (επιτέλους!!) διαπίστωση (?!), κλείνω την ανάρτησή μου για σήμερα. Σίγουρα η πιο περίεργη και λιγότερο μελαγχολική ( xD ) που έχω δημοσιεύσει όσο καιρό είμαι εδώ. Και πιστέψτε με, είναι από τις ελάχιστες. Και μετά από τόσο καιρό απουσίας.
Who cares, anyway?
...
When you were here before, Couldn't look you in the eye You're just like an angel, Your skin makes me cry You float like a feather In a beautiful world I wish I was special You're so fuckin' special But I'm a creep, I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here I don't care if it hurts, I wanna have control I want a perfect body I want a perfect soul I want you to notice when I'm not around You're so fuckin' special I wish I was special But I'm a creep I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here. She's running out again She's running out She run run run run... run... run... Whatever makes you happy Whatever you want You're so fuckin' special I wish I was special But I'm a creep, I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here... I don't belong here.