Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

All the crazy things I've learnt from summer.

Σεπτέμβριος. Από τους αγαπημένους μου μήνες. Κοιτάζω την τελευταία ανάρτηση εδώ και καιρό. Ιούλιος. What the hell happened here? Τόσα κενά... Μήνες ολόκληρους. Τόσα πολλά να πώ.. Πώς να αρχίσω; Πώς να τα περιγράψω...;
Το φετινό καλοκαίρι μου άρεσε. Ήταν γεμάτο. Από όλες τις έννοιες. Δεν ήταν βαρετό. Σίγουρα θα μπορούσα να αλλάξω κάποια πράγματα αλλά, παρ'όλες τις προσδοκίες μου, για πρώτη φορά είμαι ικανοποιημένη με κάτι. Και ας μην είναι τέλειο. Δεν θέλω να επεκταθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες, άλλωστε εδώ δεν ήρθα για να γράφω την καθημερινότητά μου. Ήρθα, από την αρχή, για να ξεσπάω, να λέω πράγματα που ποτέ δεν θα τα έλεγα στον προφορικό λόγο, μόνο και μόνο για να ξέρω ότι υπάρχουν κάπου, και ας είναι θαμμένα σε ένα αραχνιασμένο, άγνωστο μπλογκ ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Αυτό το καλοκαίρι, κατάλαβα την αίσθηση της "αδελφότητας". Μπορεί να μην είχα ποτέ αδέρφια και να εξακολουθώ να μην έχω, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου άρεσε να ζήσω κάποτε έτσι, όσο σπαστικό και αν ήταν μερικές φορές. Μία εβδομάδα μόνη μου, με δύο καταπληκτικά κορίτσια. Τις ξαδέρφες μου. Η μία μικρή, και η άλλη ένα χρόνο μικρότερή μου. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για μένα. Όσο χαζό και αν φαίνεται, ήμουν συγκινημένη. Το να έχεις κάποιον μικρότερό σου να τον φροντίζεις, να του μαθαίνεις καινούργια πράγματα, να γίνεσαι πρότυπο γι' αυτόν, να μιλάτε, να περνάτε ατελείωτες ώρες, να ξενυχτάτε στα σκοτάδια λέγοντας ό,τι βλακεία σου έρθει στο μυαλό, είναι αξιολάτρευτο. Και θα μου λείψει πολύ αυτή η εβδομάδα. Και πάλι ξέφυγα. Είπα πριν ότι δεν μου αρέσει να μιλάω για την καθημερινότητα μου, αλλά αυτό ήταν ένα σημείο το οποίο δεν μπορούσα να παραλείψω. -Κανόνες. -Εξαιρέσεις.
So airplane, airplane sorry, I'm late. I'm on my way, so don't close that gate. If I don't make that, then I'll switch my flight And I'll be right back at it by the end of the night. Can we pretend that airplanes in the night sky are like shootin' stars? I could really use a wish right now.. Αυτό το καλοκαίρι, δεν είδα ούτε ένα αστέρι. Ξανά. Απίστευτο ε; Κι όμως.. Κάθε απόγευμα πάντως στην παραλία, ο ουρανός ήταν γεμάτος αεροπλάνα. Έβλεπα τουλάχιστον τέσσερα την ημέρα. Άσπρα, σιδερένια πουλιά. Άνθρωποι που φεύγουν, άνθρωποι που έρχονται. Και αυτό ήταν μία έμπνευση για μένα.
Inspiration. Το φετινό καλοκαίρι, μου έδωσε ιδέες. Πολλές ιδέες. Έμπνευση που ακόμα να την χρησιμοποιήσω ολόκληρη. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι προσπαθώ ικανοποιητικά. Θέλει αφοσίωση.
Νεύρα, θυμός, γέλια. Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που κάνεις απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς. Και αυτό κάνω εγώ. Κάθε χρόνο. Αλλά φέτος, δεν έδωσα πολύ σημασία. Ό,τι έγινε, έγινε και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. People do fuckin' change. Especially in the summer.
Συρματόπλεγμα. Όλοι έχουμε από ένα. Και με αυτό επιλέγουμε τι θα μπεί μέσα μας και τι θα βγεί από αυτό. Ασπίδα. Άνοιξα μια μικρή τρύπα, αλλά εσύ έκλεισες άλλη μία. Αποτέλεσμα; Ούτε και εγώ ξέρω.. Δεν με ενδιαφέρει. Θα δείξει στην πορεία. Είχα πεί κάποτε για κάποιες αντιστροφές ρόλων έτσι; BULLSHIT. Είναι καταραμένες. Θα υπάρχουν πάντα και παντού. Να περιπλέκουν περισσότερα τα πράγματα. Δεν υπάρχει συγχρονισμός, ακόμα και αν εσύ δεν το βλέπεις. Δεν ζούμε σε μια χορογραφία. (Ναι, εδώ είναι η ειρωνία του συγκεκριμένου μπλογκ. xD ) Χορεύουμε μόνοι μας. Ακόμα και αν δεν ξέρουμε. Μαθαίνουμε. I can't tell you what it really is. I can only tell you what it feels like.
Αυτούς τους μήνες, ανακάλυψα περισσότερο τον εαυτό μου. Τον κατανόησα. Αλλά πάλι έφτασα στο ίδιο σημείο. Δεν μπορώ να με βοηθήσω.. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω να θάψω κάποια πράγματα. Για μια στιγμή, ένιωσα θύμα. Είχα πάντα τον έλεγχο και για μια στιγμή ένιωσα ότι τον χάνω. Ευτυχώς, συνήλθα γρήγορα. Άλλωστε πάντα καταφέρνω αυτό που θέλω, δεν είναι ώρα για να αλλάξει αυτό. Εγωίστρια; Εγώ; Λάθος κάνετε. Οι άνθρωποι αλλάζουν κυρίως το καλοκαίρι. Προς μεγάλη μου έκπληξη, νιώθω ότι δεν άλλαξα. Σχεδόν καθόλου.
Θεωρία Ράνιας, νούμερο 20: Όλοι έχουμε φτιάξει μια εικόνα για το τέλειο και την κυνηγάμε. Μερικές φορές όμως, για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι, πρέπει ν’ αφήσουμε αυτή την εικόνα στην άκρη και να προσπαθήσουμε απ’ την αρχή. Απλά μια υπενθύμιση, την οποία ακόμα να την βάλω πραγματικά σε εφαρμογή. Τουλάχιστον κατάλαβα πιά τι αξίζει και τί όχι. ΠΟΙΟΙ αξίζουν και ποιοι ΟΧΙ. Και αυτό ήταν μία ευχάριστη ανακούφιση για μένα. Ένιωσα καλύτερα. Λιγότερο "προδωμένη". My birthday. Πάλι μεγάλες προσδοκίες. Σίγουρα όχι όπως τα ήθελα ή τα περίμενα. Δεν ήταν άσχημα. Απλά, όσο περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι τόσο περισσότερο συνηθισμένη γίνεται αυτή η μέρα. Του χρόνου πάλι. ^_^ Και τέλος, έμαθα ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο εφιαλτικά μικρός απ'όσο νομίζουμε. So, be careful... Έχει μπεί ο Σεπτέμβριος και το φθινόπωρο, και εγώ μιλάω για το καλοκαίρι. Επίκαιρη όπως πάντα. Κι όμως στο νού μου έχω τα Χριστούγεννα. Περισσότερο από ποτέ. Totally insane, huh? Kαι έτσι, με αυτή την τελευταία (επιτέλους!!) διαπίστωση (?!), κλείνω την ανάρτησή μου για σήμερα. Σίγουρα η πιο περίεργη και λιγότερο μελαγχολική ( xD ) που έχω δημοσιεύσει όσο καιρό είμαι εδώ. Και πιστέψτε με, είναι από τις ελάχιστες. Και μετά από τόσο καιρό απουσίας.
Who cares, anyway?
...
When you were here before, Couldn't look you in the eye You're just like an angel, Your skin makes me cry You float like a feather In a beautiful world I wish I was special You're so fuckin' special But I'm a creep, I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here I don't care if it hurts, I wanna have control I want a perfect body I want a perfect soul I want you to notice when I'm not around You're so fuckin' special I wish I was special But I'm a creep I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here. She's running out again She's running out She run run run run... run... run... Whatever makes you happy Whatever you want You're so fuckin' special I wish I was special But I'm a creep, I'm a weirdo What the hell am I doin' here? I don't belong here... I don't belong here.

8 σχόλια:

  1. Onee-chan! <3

    Ας σχολιάσω πρώτα το κομμάτι με τις ξαδέλφες... Αν τις είχες κάθε μέρα δε θα σου άρεσε και τόσο... Πίστεψέ με. :Ρ Αλλά σίγουρα είναι καλή παρέα ορισμένες φορές.

    Οι άνθρωποι το καλοκαίρι δε νομίζω να αλλάζουν... Περισσότερο μετά το καλοκαίρι μέχρι τα Xmas... Τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ. ^__^

    Όσο για τα Xmas που σκέφτεσαι, κανόνισε να πάμε για πατινάζ φέτος! =]

    Σμακ nee-nee! ^__^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι οντως ωραια η "αδελφικη αγαπη"...εγω αν δεν ειχα την δυδιμη αδερφη μου δεν θα μπορουσα.;)

    Μισω τον Σεπτεμβρη:P...
    Οι ανθρωποι δυσκολα αλλαζουν γενικοτερα.:P
    Αγαπαμε θεωριας Ρανιας<3

    Ανυπομωνω και εγω για τα Χριστουγεννα.<3

    ββ<3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρέα, ναι οκ, η καθημερινή συμβίωση έχει πάντα τα προβλήματά της. :Ρ Ποτέ δεν ήθελα αδέρφια, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ευχήθηκα να είχα μία μικρούλα.

    Πατινάααζ, φυσικάαα ανυπομονωω! Αν και θα φάω αρκετές τουμπες, δεν παίζει. :Ρ

    Φιλιά. ^^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φλέεεερ!!! Μισείς τον Σεπτέμβρη;;;; 0_0
    Ουάου. :Ρ

    Εξ'ολοκλήρου ναι, δύσκολα αλλάζουν. Σπάνια μπορώ να πώ. Αλλά ποτέ δεν μένει ίδιος κάποιος. ^_^

    ββ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να γίνεις δικηγόρος. Ή καλλιτέχνης. Σϊγουρα ξες να βάζεις τον άλλον σε συναισθηματική κατάσταση. (βλ. Creep) :Ρ

    Λατρεία ο Σεπτέμβρης. Χμ, μήπως παινεύουμε τα μούσια μας; :Ρ

    Καλό είναι που έχεις λίγους αναγνώστες και καλούς, τραστ μι. ;)

    Ελπίζω να σαι καλά. Καλή σχολική χρονιά. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δικηγόρος δεν μ'αρέσει. :Ρ Καλλιτέχνης το σκέφτομαι. ^^
    Χαχα

    Ναι, εντάξει δεν έχω παράπονο για τους αναγνώστες μου. :Ρ

    Καλή σχολική χρονιά επίσης! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. είναι καλό που είχες ένα γεμάτο καλοκαίρι. πολύ καλύτερο από το να κάθεσαι όλη τη μέρα άπραγος, βλέποντας ταινίες ή σερφάροντας στο νετ.
    και πολύ ωραίο τραγούδι αυτό με το οποίο έκλεισες το ποστ. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ναι, όντως Αγανακτησμένη έφηβη όλα αυτά τα έκανα τα προηγούμενα καλοκαίρια. xD
    Να 'σαι καλά, και ευχαριστώ για το σχόλιο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή