Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Η μοναδική γοητεία ενός ανθρώπου.

Είναι απίστευτο το πώς ένας άνθρωπος καταφέρνει να γοητεύεται τόσο πολύ από έναν αλλον. Ακόμα και όταν προσπαθεί να τον μισήσει. Μόνο και μόνο επειδή έχει καταλάβει ότι είναι ανθυγειινός για εκείνον . Πρέπει να προχωρήσει κάποτε και αυτός, σωστά; Ακόμα και αν δεν το έχει βάλει πραγματικά σε εφαρμογή, πρέπει να το αποφασίσει και να πιστεύει ότι στο τέλος θα πετύχει το σκοπό του. Ακόμα και αν έχει αμφιβολίες..

Κι όμως.. Συνεχίζει να τον παρατηρεί. Να μαντεύει την σκέψη του, την κάθε κίνησή του.. Να προσπαθεί να κερδίσει κάτι θετικό από αυτόν. Είναι μερικές φορες που θέλει απλά να χαθεί στο βλέμμα του. Για ώρες.. ατελείωτες. Να τον κοιτάει κατάματα, ανέκφραστα, με μόνο σκοπό να ψάξει μέσα του και να βρεί κάτι που θα το ξέρει μόνο αυτή και εκείνος. Φυσικά αυτό είναι μάταιο.

Και πάλι.. Θα μπορούσε απλά να περιπλανεθεί στο βαθύ καφέ των ματιών του. Να βρεί την σπίθα. Ναι, αυτό θα ήταν σίγουρα αρκετό. Αλλά δεν κάνει τίποτα από αυτά.. Προτιμάει να είναι αόρατη γύρω του, με το γνωστό καμουφλάζ πάνω της, για να βρεί κάτι καινούργιο πάνω του, κάτι που να έχει αλλάξει. Να παρακολουθήσει την εξέλιξή του. Την εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Να διακρίνει κάποια κοινά στοιχεία που ίσως, από την πλευρά της, έχουν. Και να σκέφτεται πόσο ενδιαφέρον θα ήταν αν γνωριζόντουσαν και οι δύο καλύτερα.

Είναι πεποισμένη ότι και εκείνος θα το έβρισκε εξίσου ενδιαφέρον στην πορεία. Άλλωστε άμα δεν δοκιμάσεις πώς θα κρίνεις; Φαίνεται όμως να μην μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις. Φαίνεται να τον πνίγει η προκατάληψη. Δεν πειράζει όμως.. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Την εκνευρίζει όμως η γοητεία του. Το γεγονός ότι ακόμα τον κοιτάει όπως παλιά. Και αυτό δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.

Μια συνήθεια είναι όλα. Ναι, αυτό είναι. Βάλε αυτή την συνήθεια μέσα σου, πίστεψέ την και κοίτα αλλού, όσο δύσκολο και αν είναι.

Ο κόσμος είναι όμορφος. Και η απορία θα σου μείνει για πάντα.





Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

  Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά
  Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι οταν τραγουδάω προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

  Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να'σαι ζωντανή
  Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

14 σχόλια:

  1. πολύ όμορφο ποστ...
    όλοι μας γοητευόμαστε από το άπιαστο, συνήθως...
    αλλά, πολλές φορές, ακόμα και αν το πιάσουμε ποτέ δεν καταφέρνουμε να μην νιώθουμε τόσο ξεχωριστά για αυτό...
    καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι. :)
    Ευχαριστώ, καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Μια συνήθεια είναι όλα"... Χμ... Πες το πολλές φορές για να το πιστέψεις. :)
    See ya ^^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "όλοι μας γοητευόμαστε από το άπιαστο"
    ΑΚΡΙΒΩΣ όπως το είπε η Αγανακτισμένη έφηβη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ααχ βρε Poisonous... πολύ πονεμένη υπόθεση αυτό που λες! Να ξέρεις πως κάτι είναι ακατόρθωτο και εσύ να προσπαθείς να το κατακτήσεις. Να περνάει ο καιρός και να πονάς. Να περιμένεις τη σπίθα στα μάτια του, που τελικά δεν έρχεται ποτέ. Για μένα τουλάχιστον δεν ήρθε.

    Αλλά αυτή η συνήθεια... 2 χρόνια προσπαθώ να συνηθίσω.... Σταμάτησα την προσπάθεια και είμαι ευτυχισμένη! Μην συνηθίσεις. Ξερρίζωσε ή αγάπησε ολοκληρωτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φυσικά γιατί άμα δεν το πείς, δεν έχει νόημα..
    Τα λέμε, dream girl!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ξέρεις τι, Αμελί; Από ένα σημείο και μετά σταματείς να προσπαθείς. Και απλά γίνεσαι θεατής σε ένα έργο, το οποίο δεν έχει την λεγόμενη "κάθαρση" στο τέλος. Δεν γίνεσαι ευτυχισμένος από αυτό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπαμε Αλκινοο(ακυρη οπως παντα.;P)

    Well..Δεν ξερω τι να πω.:|
    Μπερδεμενη μου φαινεται η κατασταση.

    Φιλακιαααα...;*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλησπέρα Poisonous!
    Μου άρεσε η γενίκευση που σιγά σιγά ειδικεύεται. Είναι δύσκολο αυτό που περιέγραψες. Ακόμη κι αν το πάρεις απόφαση, είναι δύσκολο να κοιτάξεις μακριά, να απαλαγείς από αυτήν την αίσθηση που σε μουδιάζει. Όσο κι αν το θέλεις, καταβάθος το αποζητάς. Όλοι είμαστε λιγάκοι μαζοχιστές. Επιθυμούμε τον πόνο, και αν όχι, δεν τον απομακρύνουμε. Το παρελθόν δεν επιστρέφει.
    Loving your playlist!;)
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Έπιασα ίντερνετ. :Ρ

    Χμμ... Το διάβαζα με ένα διαρκές χαμόγελο στο πρόσωπό μου... :)Είναι απίστευτε οικείο αυτό που μου περιγράφεις... Παράξενο.

    (Ναι, σε δουλεύω. :3 Να 'σαι καλά, Poison.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μπερδεμένο, ξεμπερδεμένο Μαράκι, who cares? :Ρ
    Τα λέμε την Τετάρτη. Β)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σωστή Τζίνυ.. Το παρελθόν δεν επιστρέφει.
    Ευχαριστώ! (:
    Φιλιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αυτό το χαμόγελο. :Ρ
    Αχά. Όντως παράξενο.
    Τα λέμε Αρτούλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή