Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

I'm sick and tired..

Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια.
Βαρέθηκα την έλλειψη εμπιστοσύνης, τα άσκοπα λόγια.
Βαρέθηκα την μονοτονία της ημέρας.
Βαρέθηκα τους περιορισμούς.
Βαρέθηκα να κρύβομαι.
Βαρέθηκα να προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά.
Βαρέθηκα τα κρύα αστεία.
Βαρέθηκα να νιώθω μόνη.
Βαρέθηκα την έλλειψη παρέας, την έλλειψη καινούργιων ατόμων.
Βαρέθηκα τους σνομπ διπλανούς μου.
Βαρέθηκα να κάνω μάταιες προσπάθειες να πιάσω φιλίες με άλλα άτομα.
Βαρέθηκα να κάνω τους άλλους να με συμπαθήσουν.
Βαρέθηκα την παρθενοπιπίτσα των θρησκευτικών να προσπαθεί να κάνει "μάθημα".
Βαρέθηκα τις συντηρητικούς.
Βαρέθηκα τις δήθεν "εξυπνάδες".
Βαρέθηκα να κάνω τους άλλους να νιώθουν καλά με τα λεγόμενά μου.
Βαρέθηκα να συζητάω τα ίδια πράγματα κάθε μέρα.
Βαρέθηκα να ακούω αννθρώπους να βρίζουν συνεχώς ΧΩΡΙΣ λόγο. Βαρέθηκα να με πρίζουν συνέχεια να κάνω κάτι ή να μην κάνω.
Βαρέθηκα την γκρίνια σε καθημερινή βάση.
Βαρέθηκα την αδικία και την υποκρισία.
Βαρέθηκα τις αμπελοφιλοσοφίες μερικών, τα ψυχοκαταθλιπτικά τους και τα μελοδράματα.
Βαρέθηκα τα ψεύτικα πράγματα.
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους που είναι μονίμως κολλημένοι σε κάτι και επομένως, στάσιμοι εξαιτίας αυτού.
Βαρέθηκα να βλέπω το κάθε καθυστερημένο να λύνει τα "προβλήματά" του στο Facebook.
Βαρέθηκα την έλλειψη δημιουργηκότητας, ενδιαφέροντος και ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑΣ.
 Βαρέθηκα πολλά πράγματα φαίνεται.



I need some action. 
Unpredictable things. 
More special moments. 
More crazy people. 
More FRIENDS.



'Cause I'm sick and tired 
of always being sick and tired.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

A Dream Within A Dream

Στις 26 Οκτωβρίου πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που δημιούργησα αυτό το ιστιολόγιο και άρχισα να γράφω. Τώρα θα μου πείτε, αργά το θυμήθηκα. Χαχαχα, όχι σκόπιμα κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα, η οποία θα αποδεικτεί και ανούσια στο τέλος, αλλά δεν με πολυνοιάζει. Ο συνολικός αριθμός των αναρτήσεών μου δεν με ικανοποιεί ιδιαίτερα, αλλά όυτε και με απασχολεί. Παρ'όλα αυτά νομίζω ότι έχω κάνει αρκετή πρόοδο. Όντως γράφω περισσότερο. Και με συναρπάζει πολύ αυτό. Η υπερβολή, που γράφω και στο πρώτο ποστ το οποίο μόλις επεξεργάστηκε για καθαρά αισθητικούς λόγους, (την τελειομανία μου μέσα) τελικά είναι όντως το φόρτε μου. Δεν θα πώ κάτι παραπάνω, γράφω μια ιστορία, πρέπει κάποτε να τελειώσω το πρώτο κεφάλαιο (αμήν!) και δεν έχω χρόνο. Γι'αυτό σας αφήνω για σήμερα με ένα ποιηματάκι που διάβασα πρόσφατα από τον Edgar Allan Poe.
Και καλό μήνα. Το οποίο συνεπάγεται με: 52 ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


-Jumbo rules.&-

A Dream Within A Dream

  Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow
- You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
...Yet if hope has flown away In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
  I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand
- How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?



  Ό,τι θεωρούμαστε ή φαινόμαστε, δεν είναι λοιπόν, ένα όνειρο μέσα σε κάποιο όνειρο;