Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Λήθη

Μόλις το έμαθα, ξέρεις, κάτι έσπασε μέσα μου. Μπορούσες σχεδόν να ακούσεις τα θρύμματα των γυαλιών. Δεν ήθελα να το δείξω αλλά ήξερα ότι μέσα μου ξύπνησαν πράγματα που ευχόμουν να μην τα αισθανθώ ποτέ. Για σένα τουλάχιστον. Βαθιά μέσα μου το ήξερα ότι κάποτε θα γινόταν κάτι τέτοιο. Θα γινόταν η αδυναμία σου, όπως εκατομμύριοι άλλοι άνθρωποι την έχουν. Δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Δεν μπορούσα. Η σκέψη σου με αυτό το πράγμα στα χέρια σου με σκότωνε. Ευχόμουν να μην χρειαστεί να το ακούσω / να το δω ποτέ αυτό. Ευτυχώς το δεύτερο δεν έχει γίνει ακόμα. Αλλά είμαι σίγουρη ότι είναι στο δρόμο..

Τότε την νύχτα έκλαψα, ξέρεις. Για σένα και μόνο για σένα. Μου θύμισε τις παλιές εποχές. Την λήθη που δυστυχώς τέτοιες στιγμές με πνίγει στο πέρασμά της. Πριν τέσσερα χρόνια μου είχε πει η τότε φίλη μου, πώς άρχισες αυτή τη συνήθεια για μένα. Πως της το είχες πει. Δεν ήξερα τι να πιστέψω, ήταν αναξιόπιστο άτομο. Θυμήθηκα στον γυρισμό από το Ναύπλιο, τότε την άνοιξη του 2008, που διηγούσες την μισοτελειωμένη ιστορία από την δική σου πλευρά, και έχοντας τα ακουστικά στα αυτιά μου όσο πιο δυνατά μου έδιναν την δυνατότητα, κατάλαβα το πόσο πολύ πονούσες. Έκανα πως διάβαζα ένα βιβλίο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να σε ακούω. Μακάρι να είχα πεί μια λέξη τότε, μακάρι να σου είχα έστω χαμογελάσει, μακάρι να σου έπαιρνα απαλά τον πόνο έστω και για λίγο. Δεν τόλμησα όμως. Φοβήθηκα. Και το πληρώνω ακόμα και τώρα. Τώρα που όλα έχουν ξεχαστεί από την μεριά σου. Έτσι, αποφάσισα να μην την πιστέψω, ακόμα και αν πίστευα ότι ήσουν ικανός με τόσο πόνο και ανασφάλεια.

Δεν ξέρω πότε άρχισες, δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς το αποφάσισες. Δεν σε κρίνω, είμαι τουλάχιστον η τελευταία που μπορεί να το κάνει αυτό. Ήσουν για μένα.. κάτι το ιδανικό. Κάτι το άπιαστο (αλίμονο, ακόμα είσαι άπιαστος). Δεν μπορούσα να το φανταστώ ποτέ, και μόνο η εικόνα σου, όπως είπα και πριν, με σκοτώνει… με θρυμματίζει. Το να σε έβλεπα να αυτοκαταστρέφεσαι, ακόμα και όταν ξέρεις ότι είναι λάθος για σένα, αποτελεί μία από τις κρυφές αδυναμίες μου. Δεν θα το άντεχα, απλά.

Ξέρω, ίσως αντιδρώ υπερβολικά και συγγνώμη γι’ αυτό. Μάλλον δεν σε έχω συνηθίσει έτσι, μάλλον σε λυπάμαι. Αληθινά σε λυπάμαι. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό, δεν μπορώ να μιλήσω, όλα έχουν τελειώσει πια εδώ και πολύ καιρό. Όχι, δεν κρύβομαι από το δάχτυλό μου. Απλά δεν θέλω να σου αποκαλύψω τίποτα, δεν έχω την δύναμη, ακόμα και αν έστω θα μπορούσες να ωφεληθείς στο ελάχιστο από αυτά που θα άκουγες. Ίσως η κατάλληλη στιγμή να έρθει κάποτε στο μέλλον. Αργά ή γρήγορα. Δεν με απασχολεί. Ίσως ξανασυναντηθούμε κάποτε. Δεν μετανιώνω. Φοβάμαι. Φοβάμαι μην δεν ξαναδώ ποτέ κάτι από τον παλιό σου εαυτό, που με την τωρινή μορφή του, αρχίζει και αλλοιώνεται σταδιακά. Φοβάμαι μην δε δω ποτέ ξανά γλυκύτητα στο πρόσωπό σου, μην δε δω κάτι το αγνό πάνω σου, μην δεν σε αναγνωρίσω. Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος μου και συνάμα η λήθη μου για τον χαρακτήρα του παρελθόντος. Αυτά θα τα έλεγα πριν ένα μήνα ίσως. Αλλά όχι τώρα. Είμαι καλά και δεν θέλω τίποτα παραπάνω. Είναι ακόμα μια τελειωμένη υπόθεση, δεν με ενδιαφέρεις πιά άλλωστε. Καινούργιος χρόνος, καινούργιες στιγμές.

Δεν με γνώρισες ποτέ. Δεν ενδιαφέρθηκες.

Δεν σε έμαθα ποτέ. Δεν με άφησες. Έστω και λίγο…

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town [Απολογισμός 2010]

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σου έγραψα. Πρέπει να ήταν Πέμπτη ή έκτη δημοτικού. Θυμάμαι όμως σχεδόν όλα τα Χριστούγεννα. Πάντα ήταν μαγικά για μένα. Θυμάμαι το σπιτάκι, θυμάμαι τα σύνεργα ζωγραφικής, θυμάμαι το mp3, θυμάμαι τα βιβλία, τα κεχριμπαρένια κομπολόγια του μπαμπά, τα μπρελόκ της μαμάς. Ξέρω ότι είναι η πρώτη φορά που σου γράφω με ηλεκτρονική μορφή, αλλά, ξέρεις, πλέον η έμπνευσή μου έρχεται από αυτό το άσπρο πληκτρολόγιο. Το μόνο που με αρέσει πραγματικά από την νέα τεχνολογία. Άντε και η φωτογραφική που μου πήρες τα την πρωτοχρονιά του 2007. Λατρεύω τις φωτογραφίες.

Δεν με επηρέασε το γεγονός ότι κατάλαβα ότι δεν «υπάρχεις». Συνέχιζα να παίρνω δώρα, συνέχιζα να σου αφήνω ένα μελομακάρονο και ένα κουραμπιέ σε ένα πιατάκι μαζί με ένα ποτήρι νερό από το γνωστό ολόδικό σου ποτήρι της ΑΕΚ. Αυτό πρέπει να σου έχει μείνει αξέχαστο, χα χα. Ακόμα βλέπω το κόκκινο σάκο σου (Την επόμενη τον βλέπω στα άπλυτα και γελάω). Με άλλα λόγια, συνεχίζω να κάνω ότι υπάρχεις.

Ακούω πολλούς ότι το 2010 για αυτούς ήταν η χειρότερη χρονιά. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση η όχι, πάντως δεν βλέπω το λόγο να εκφράσω την ίδια άποψη. Το 2010 για μένα ήταν γεμάτο από όλες τις απόψεις. Φυσικά κάποια πράγματα δεν θα μπορούσανε να είναι τέλεια, αλλά δεν παραπονιέμαι πλέον. Μου άρεσε πραγματικά αυτή η χρονιά. Δεν θα ήθελα να σε κουράσω, αλλά πιστεύω ότι θα ήθελες να μάθεις τι απέγινα τόσα χρόνια, έστω αυτή τη χρονιά τουλάχιστον.

Τον Ιανουάριο έκανα για πρώτη φορά πατινάζ. Όχι, δεν έπεσα. Φέτος θέλω να το επαναλάβω σύντομα, για πολλές φορές! Πάντα με γοήτευε, δεν με ενδιαφέρει που δεν ξέρω. Γνώρισα καινούργια άτομα και είχα πλέον καθιερώσει τα πατατάκια με σοκολάτα κάθε Παρασκευή. Η περίοδος [saving me] είχε αρχίσει ήδη. Περιττό να σου πώ ότι μου πήρε ένα χρόνο για αυτό. Κέρδισα το φλουρί στο σχολείο μετά από αρκετά χρόνια. Are we human or are we dancers? My sign is vital, my hands are cold. And I’m on my knees looking for the answear. Are we human or are we dancers?

Ο Φεβρουάριος είχε πλάκα. Ειδικά στο σχολείο. 24/2; Past habits. Τότε είχα και τις πρώτες μου «τάσεις φυγής». “You don’t know me and you don’t even care. I think I’ll go to Boston, think I’ll start a new life, think I’ll start it over, where no one know my name. Get in California, I’m tired of the weather. Think I’ll get a lover, and fly him out to Spain. Oh yeah, I’ll think I’ll go to Boston. Think that I’m just tired. Think I need a new town to leave this all behind. Think I need a sunrise, I’m tired of the sunset. I think it’s nice in the summer, some snow would be nice.”

Στις 8 Μαρτίου ο ουρανός ήταν κόκκινος. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες. Στις 11 είχα την πρώτη μου, και την σχετικά τελευταία μου, επαφή με το πιάνο. Επίσης αποφάσισα ότι απεχθάνομαι κατά πολύ τα γυαλιά μυωπίας. Στις 18 Μαρτίου, αποδείχτηκε ότι τελικά ο κολλητός μου… δεν ήταν και τόσο κολλητός τελικά. “This sick, strange darkness comes creeping on so hunting every time.”

Απρίλιος. Αν με κάποιον, Άγιε μου Βασίλη, δεν ήσουν πραγματικά ποτέ φίλος, καλύτερα να σταματήσεις να το προσπαθήσεις συνέχεια και να ξεκινήσεις.. κάτι καινούργιο. Α! Στις 20 είδα ένα υπέροχο χαμόγελο. Στις 28 Απριλίου πήγα σχολείο, μαζί με τα καινούργια μου all star. Και όχι Ιταλία. Έτσι άρχισα να μετράω μέρες... Law Abiding Citizen. Εκπληκτική ταινία, στην προτείνω.

Ωχ, Μάιος.. Εντάξει, ακόμα και μία παράγραφος δεν μου φτάνει. Οι πρώτες 4 μέρες απλά sucked. Θυμάμαι μία φράση που μου είπε ένας φίλος μου. «Το μυστικό είναι να επιβληθείς στον εαυτό σου». Δεν θυμάμαι να είχα ακούσει πιο σωστή φράση εκείνη την εποχή. Η 5η μέρα απλά ασχολίαστη. Στις 12 θυμάμαι έδινα εξετάσεις προφορικών. Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα τόσο πολύ άγχος. Παρ’όλο που τα πήγα πολύ καλά, η υπόλοιπη μέρα μπορώ να πω ότι ήταν από τις χειρότερες αυτού του χρόνου. Στις 29… άρχισαν όλα. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Τον Ιούνιο συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος είναι εφιαλτικά πολύ μικρός. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχεις… για κάθε ενδεχόμενο! Και η άρπα τελικά είναι ένα μαγευτικό όργανο. «Μακάρι να μην είχα γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο. Όλα θα ήταν καλύτερα. Σίγουρα.»

Ο Ιούλιος ήταν ένας μήνας γεμάτο από εξόδους. Δεν νομίζω να έχω βγει τόσο πολύ στην ζωή μου. Α και είδα σχεδόν όλες τις ταινίες του Tim Burton. The Corpse Bride θυμάμαι ήταν η αγαπημένη μου εκείνη την εποχή. Ψώνισα, πήγα διακοπές, έπαιξα, έκανα πολλά μπάνια.Whatever you do in life will be insignificant; but it’s very important that you do it, because nobody else will. Like when someone comes into your life and half of you says, “You are nowhere near ready”, but the other half says, “Make her yours forever”. Από την ταινία Remember me. Μια μέρα πήγα για κινέζικο, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, και το fortune cookie μου έγραφε: You are the guiding star of his existence.

Ο Αύγουστος ήταν κενός για μένα. Εκτός από την εβδομάδα που πέρασα μόνη μου με τις ξαδερφούλες μου.

Ο Σεπτέμβριος Άγιε μου Βασίλη ξέρεις ότι είναι ο αγαπημένος μου. Παρ’όλα αυτά θα τον αφήσω και αυτόν ασχολίαστο. Το μόνο που θα ήθελα να αναφέρω είναι κάτι που με προβλημάτισε. Πώς γίνεται μία καθηγήτρια που σε ξέρει μόνο μία εβδομάδα, από την παθητική σου στάση μέσα στην τάξη, να καταλάβει ακριβώς πώς είσαι όταν άλλοι που είσαι μαζί τους τόσα χρόνια δεν έχουν την παραμικρή ιδέα;

Τον Οκτώβριο ζωγράφισα πολύ. Σχεδίασα πολύ. «Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο από αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου Λώρα.» Είναι ο τελευταίος στίχος από τον Γυάλινο Κόσμο του Τενεσσύ Ουίλιαμς.

Τον Νοέμβριο ήρθε από την Σάμο η αγαπημένη μου καθηγήτρια αγγλικών. Είχα να την δώ δύο χρόνια και πραγματικά μου είχε λείψει αφάνταστα. Σε όλους είχε λείψει. Θα έδινα τα πάντα για να μας κάνει και φέτος μάθημα στο φροντιστήριο. Την τελευταία χρονιά μαζί της μάλιστα, κατάλαβα πόσο πολύ αγαπάω αυτή τη γλώσσα και το σκεφτόμουν σοβαρά για επαγγελματική κατάρτιση. Βέβαια είναι νωρίς ακόμα.. Είδα και το Jeux denfants. Πλέον έγινε η αγαπημένη μου ταινία και πόσο μάλλον με καλό τέλος, χαχα! Cap ou pas cap?

Finally.. Δεκέμβριος. Στις 11 χιόνισε. Αλήθεια! Πραγματικό άσπρο χιόνι. Την ίδια μέρα κατάλαβα ότι το μόνο καλό με τις εξομολογήσεις, είναι ότι μαθαίνεις ότι τελικά δεν είσαι μόνος. Everyone has a story behind. Το χαρτάκι από το fortune cookie μου? Things will turn towards the bright side. –And they really did. Τέλος, αυτόν τον μήνα κατάφερα να καταλάβω επιτέλους την αξία κάποιων ατόμων δίπλα μου και έτσι να τους εκτιμάω περισσότερο. Η περίοδος [saving me] σταμάτησε. Δεν έχει νόημα πλέον.

Αυτά για το δικό μου 2010. Ελπίζω να μην σε κούρασα. Δεν πρόκειται να σου ζητήσω παγκόσμια ειρήνη και άλλα παρόμοια πράγματα. Παρ’ότι ξέρεις ότι είμαι περισσότερο των υλικών αγαθών, πρέπει να γνωρίζεις ότι είμαι και ρεαλίστρια. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να μου τα φέρεις. Δεν μπορείς να τα φέρεις. Δεν υπάρχει ιδανικός κόσμος. Έτσι θα σου έλεγα να φέρεις λίγο κρύο στην πόλη που μένω, γιατί αυτός απλά ΔΕΝ λέγεται χειμώνας. Αλλά δεν μπορείς. Μπορείς όμως να μου φέρεις έναν καρυοθραύστη, τον μολυβένιο στρατιώτη(και την μπαλαρίνα του άμα μπορείς!) από το παραμύθι του Άντερσεν, κάποια βιβλία (Συμπόσιον του Ξενοφών, Το οριζόντιο ύψος του Α. Χιόνη, Το γράμμα μιας άγνωστης του Στέφαν Τσβάιχ, Το όνειρο θερινής νυχτός του Ο. Σαίξπηρ, το Αυτό του Stephen King και τα Άπαντα του Καβάφη), και ένα βιβλίο για σχέδιο. Παρατήρησα ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου γέρνει. Προσπάθησα να το φτιάξω, αλλά μάταια. Κάνε κάτι.. Δεν νομίζω να χρειάζομαι τίποτα άλλο.

Εύχομαι το 2011 να είναι καλύτερο από το 2010, ή μάλλον όχι δεν το εύχομαι. Το πιστεύω. Τα λέμε του χρόνου λοιπόν, σχεδόν την ίδια μέρα. Μαίρη Κρίστμανς με ένα χάπι 2011.

Ε.Α.

ΥΓ: Η παρακάτω φωτογραφία είναι ένας σπασμένος καθρέφτης που βρήκα στον δρόμο για την Καλλιθέα. Ναι, τυχαίο.

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Διάλογος της στιγμής.

Π: Δεν σε συμπαθώ. 
Ε: Αμοιβαία τα αισθήματα. 
Π: Γιατί το κάνεις αυτό; 
Ε: Δεν ξέρω. 
Π: Πότε θα σταματήσεις; Με καταστρέφεις τελείως. 
Ε: Δεν ξέρω. 
Π: Με πληγώνεις βλέπεις. 
Ε: Ναι, ξέρω. 
Π: Πονάω. 
Ε: Και εγώ. 
Π: Έλα λίγο.. 
Ε: ...Όχι! Μισώ τους καθρέφτες. 
Π: Κι όμως, κάθε μέρα τους κοιτάζεις. 
Ε: Όχι τώρα. 
Π: Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. 
Ε: Σε παρακαλώ.
Π: Εγώ σε παρακαλώ. 
Ε: ... 
Π: Λοιπόν; Τι βλέπεις; 
Ε: Κάτι φρικιαστικό. 
Π: Εσύ όμως το έκανες αυτό και το ξέρεις. 
Ε: Και εσύ όμως δεν με βοήθησες. 
Π: Τίποτα δεν είνει τέλειο.. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Και τώρα καταστρέφεις τις πιθανότητες βελτίωσής μου. 
Ε: Τι να κάνω.. 
Π: Να σταματήσεις την αυτοκαταστροφή. 
Ε: Δεν μπορώ. 
Π: Μαλακίες. Μπορείς. Ακόμα μπορεί να υπάρχουν ελπίδες - γιατί κλαίς; 
Ε: Εσύ γιατί κλαίς; 
Π: Γιατί όταν κλαίς και εσύ κλαίω και εγώ. 
Ε: Ωραία λοιπόν, ας το σταματήσουμε για την ώρα. 
Π: Ποτέ δεν με σεβάστηκες. 
Ε: Αυτό δεν είναι αλήθεια.. 
Π: Ποτέ δεν με αποδέχτηκες όπως είμαι. 
Ε: Σταμάτα, κάνεις λάθος! 
Π: Γιατί κλείνεις πάντα τα φώτα; 
Ε: Δεν θέλω να σε βλέπω. 
Π: Δεν φταίω πάντως εγώ γι'αυτό. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Και τι κάνεις; Τίποτα. 
Ε: Προσπαθώ.. 
Π: Όχι δεν προσπαθείς. Περιμένεις το καλοκαίρι να σε λυτρώσει. Και τότε θα είναι αργά πλέον. 
Ε: Έχεις δίκιο. Τον πέταξα όμως τον καθρέφτη σωστά; 
Π: Αυτό δεν σημαίνει κάτι. Βρήκες ήδη καινούργιο. 
Ε: Έκανα ένα βήμα.. 
Π: Κάνεις λάθος. Έκανες ένα βήμα προς τα πίσω. Βάψε μαύρο το αστερένιο καθρέφτη. 
Ε: Δεν μπορώ.. Είναι πιό όμορφο έτσι.. 
Π: Με καταστρέφεις το καταλαβαίνεις; Βάψε το μαύρο. 
Ε: ..Καλά. 
Π: Ποτέ δεν με αγάπησες. 
Ε: ... 
Π: Μου αρέσει η αυτογνωσία σου. Ακόμα και τώρα όμως συνεχίζεις την αυτοκαταστροφή.. 
Ε: Το κάνω μηχανικά.
Π: Μια συνήθεια είναι όλα, είχες πεί. 
Ε: Το ξέρω. 
Π: Σώσε με, τότε! 
Ε: Δεν μπορώ πιά. 
Π: Ποτέ δεν είναι αργά. 
Ε: Έχω αντίθετη άποψη. 
Π: Για ένα χρονικό διάστημα σταμάτα να κοιτάζεις το είδωλό μου. Ξέχασέ με, αγνόησέ με. Μετά θα είναι όλα καλύτερα, θα δείς.. 
Ε: Δεν είμαι αρκετά δυνατή τελικά. 
Π: Ψέμματα. Λοιπόν; 
Ε: Εντάξει. 
Π: Υπόσχεσαι; 
Ε: Υπόσχομαι
Π: Άναψε τα φώτα τώρα.



Σημείωση:Όπου "Ε" είναι "εγώ" και όπου "Π" το "πρόσωπό" μου.


Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

One last (?!) goodbye.


And I kissed you on the cheek, slowly, because I wanted this moment to never end. And I spontaneously touched you and kind of held your beautiful face just for a second. You can't imagine how peaceful it was. So fragile at the same time. And I said, "Have a nice day" to you, while I meant "Goodbye", even if I knew I would meet you again at school tomorrow. And you just smiled, and turned your back to go home. And I watched you for a while, as if I was waiting for you to come back. Come back to me. Of course you didn't. I can still remember your laugh though, while we were teasing a friend of us, and I was feeling good. As if the past isn't real. As if everything was and is okay. And I swear, I tried so hard to push you away from my thoughts, but I guess I was just pretending. And I love you, I swear I do. But I'm not waiting anymore, I'm tired of these things, I know there will be no chance for anything. I just feel that you would be the appropriate one in this period of time.
And now what? I'm writing again about you, which you have no clue. And you never will. I can stare you from a distance, cannot I?


...

Let the past sleep.
Let the future be.
Let the moments free.
And nothing else matters..



How I needed you, how I grieve now you're gone
In my dreams I see you, I awake so alone
 I know you didn't want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you finally gave way.

Somehow I knew you would leave me this way.
Somehow I knew you could never, never stay.
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away and my being.

In my dreams, I can see you. I can tell you how I feel.
In my dreams, I can hold you.
And it feels so real. I still feel the pain.
I still feel your love. I still feel the pain.
I still feel your love.

And somehow I knew you could never, never stay.
And somehow I knew you would leave me.
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away.
Oh I wish.. I wish you could have stayed.