Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town [Απολογισμός 2010]

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σου έγραψα. Πρέπει να ήταν Πέμπτη ή έκτη δημοτικού. Θυμάμαι όμως σχεδόν όλα τα Χριστούγεννα. Πάντα ήταν μαγικά για μένα. Θυμάμαι το σπιτάκι, θυμάμαι τα σύνεργα ζωγραφικής, θυμάμαι το mp3, θυμάμαι τα βιβλία, τα κεχριμπαρένια κομπολόγια του μπαμπά, τα μπρελόκ της μαμάς. Ξέρω ότι είναι η πρώτη φορά που σου γράφω με ηλεκτρονική μορφή, αλλά, ξέρεις, πλέον η έμπνευσή μου έρχεται από αυτό το άσπρο πληκτρολόγιο. Το μόνο που με αρέσει πραγματικά από την νέα τεχνολογία. Άντε και η φωτογραφική που μου πήρες τα την πρωτοχρονιά του 2007. Λατρεύω τις φωτογραφίες.

Δεν με επηρέασε το γεγονός ότι κατάλαβα ότι δεν «υπάρχεις». Συνέχιζα να παίρνω δώρα, συνέχιζα να σου αφήνω ένα μελομακάρονο και ένα κουραμπιέ σε ένα πιατάκι μαζί με ένα ποτήρι νερό από το γνωστό ολόδικό σου ποτήρι της ΑΕΚ. Αυτό πρέπει να σου έχει μείνει αξέχαστο, χα χα. Ακόμα βλέπω το κόκκινο σάκο σου (Την επόμενη τον βλέπω στα άπλυτα και γελάω). Με άλλα λόγια, συνεχίζω να κάνω ότι υπάρχεις.

Ακούω πολλούς ότι το 2010 για αυτούς ήταν η χειρότερη χρονιά. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση η όχι, πάντως δεν βλέπω το λόγο να εκφράσω την ίδια άποψη. Το 2010 για μένα ήταν γεμάτο από όλες τις απόψεις. Φυσικά κάποια πράγματα δεν θα μπορούσανε να είναι τέλεια, αλλά δεν παραπονιέμαι πλέον. Μου άρεσε πραγματικά αυτή η χρονιά. Δεν θα ήθελα να σε κουράσω, αλλά πιστεύω ότι θα ήθελες να μάθεις τι απέγινα τόσα χρόνια, έστω αυτή τη χρονιά τουλάχιστον.

Τον Ιανουάριο έκανα για πρώτη φορά πατινάζ. Όχι, δεν έπεσα. Φέτος θέλω να το επαναλάβω σύντομα, για πολλές φορές! Πάντα με γοήτευε, δεν με ενδιαφέρει που δεν ξέρω. Γνώρισα καινούργια άτομα και είχα πλέον καθιερώσει τα πατατάκια με σοκολάτα κάθε Παρασκευή. Η περίοδος [saving me] είχε αρχίσει ήδη. Περιττό να σου πώ ότι μου πήρε ένα χρόνο για αυτό. Κέρδισα το φλουρί στο σχολείο μετά από αρκετά χρόνια. Are we human or are we dancers? My sign is vital, my hands are cold. And I’m on my knees looking for the answear. Are we human or are we dancers?

Ο Φεβρουάριος είχε πλάκα. Ειδικά στο σχολείο. 24/2; Past habits. Τότε είχα και τις πρώτες μου «τάσεις φυγής». “You don’t know me and you don’t even care. I think I’ll go to Boston, think I’ll start a new life, think I’ll start it over, where no one know my name. Get in California, I’m tired of the weather. Think I’ll get a lover, and fly him out to Spain. Oh yeah, I’ll think I’ll go to Boston. Think that I’m just tired. Think I need a new town to leave this all behind. Think I need a sunrise, I’m tired of the sunset. I think it’s nice in the summer, some snow would be nice.”

Στις 8 Μαρτίου ο ουρανός ήταν κόκκινος. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες. Στις 11 είχα την πρώτη μου, και την σχετικά τελευταία μου, επαφή με το πιάνο. Επίσης αποφάσισα ότι απεχθάνομαι κατά πολύ τα γυαλιά μυωπίας. Στις 18 Μαρτίου, αποδείχτηκε ότι τελικά ο κολλητός μου… δεν ήταν και τόσο κολλητός τελικά. “This sick, strange darkness comes creeping on so hunting every time.”

Απρίλιος. Αν με κάποιον, Άγιε μου Βασίλη, δεν ήσουν πραγματικά ποτέ φίλος, καλύτερα να σταματήσεις να το προσπαθήσεις συνέχεια και να ξεκινήσεις.. κάτι καινούργιο. Α! Στις 20 είδα ένα υπέροχο χαμόγελο. Στις 28 Απριλίου πήγα σχολείο, μαζί με τα καινούργια μου all star. Και όχι Ιταλία. Έτσι άρχισα να μετράω μέρες... Law Abiding Citizen. Εκπληκτική ταινία, στην προτείνω.

Ωχ, Μάιος.. Εντάξει, ακόμα και μία παράγραφος δεν μου φτάνει. Οι πρώτες 4 μέρες απλά sucked. Θυμάμαι μία φράση που μου είπε ένας φίλος μου. «Το μυστικό είναι να επιβληθείς στον εαυτό σου». Δεν θυμάμαι να είχα ακούσει πιο σωστή φράση εκείνη την εποχή. Η 5η μέρα απλά ασχολίαστη. Στις 12 θυμάμαι έδινα εξετάσεις προφορικών. Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα τόσο πολύ άγχος. Παρ’όλο που τα πήγα πολύ καλά, η υπόλοιπη μέρα μπορώ να πω ότι ήταν από τις χειρότερες αυτού του χρόνου. Στις 29… άρχισαν όλα. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Τον Ιούνιο συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος είναι εφιαλτικά πολύ μικρός. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχεις… για κάθε ενδεχόμενο! Και η άρπα τελικά είναι ένα μαγευτικό όργανο. «Μακάρι να μην είχα γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο. Όλα θα ήταν καλύτερα. Σίγουρα.»

Ο Ιούλιος ήταν ένας μήνας γεμάτο από εξόδους. Δεν νομίζω να έχω βγει τόσο πολύ στην ζωή μου. Α και είδα σχεδόν όλες τις ταινίες του Tim Burton. The Corpse Bride θυμάμαι ήταν η αγαπημένη μου εκείνη την εποχή. Ψώνισα, πήγα διακοπές, έπαιξα, έκανα πολλά μπάνια.Whatever you do in life will be insignificant; but it’s very important that you do it, because nobody else will. Like when someone comes into your life and half of you says, “You are nowhere near ready”, but the other half says, “Make her yours forever”. Από την ταινία Remember me. Μια μέρα πήγα για κινέζικο, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, και το fortune cookie μου έγραφε: You are the guiding star of his existence.

Ο Αύγουστος ήταν κενός για μένα. Εκτός από την εβδομάδα που πέρασα μόνη μου με τις ξαδερφούλες μου.

Ο Σεπτέμβριος Άγιε μου Βασίλη ξέρεις ότι είναι ο αγαπημένος μου. Παρ’όλα αυτά θα τον αφήσω και αυτόν ασχολίαστο. Το μόνο που θα ήθελα να αναφέρω είναι κάτι που με προβλημάτισε. Πώς γίνεται μία καθηγήτρια που σε ξέρει μόνο μία εβδομάδα, από την παθητική σου στάση μέσα στην τάξη, να καταλάβει ακριβώς πώς είσαι όταν άλλοι που είσαι μαζί τους τόσα χρόνια δεν έχουν την παραμικρή ιδέα;

Τον Οκτώβριο ζωγράφισα πολύ. Σχεδίασα πολύ. «Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο από αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου Λώρα.» Είναι ο τελευταίος στίχος από τον Γυάλινο Κόσμο του Τενεσσύ Ουίλιαμς.

Τον Νοέμβριο ήρθε από την Σάμο η αγαπημένη μου καθηγήτρια αγγλικών. Είχα να την δώ δύο χρόνια και πραγματικά μου είχε λείψει αφάνταστα. Σε όλους είχε λείψει. Θα έδινα τα πάντα για να μας κάνει και φέτος μάθημα στο φροντιστήριο. Την τελευταία χρονιά μαζί της μάλιστα, κατάλαβα πόσο πολύ αγαπάω αυτή τη γλώσσα και το σκεφτόμουν σοβαρά για επαγγελματική κατάρτιση. Βέβαια είναι νωρίς ακόμα.. Είδα και το Jeux denfants. Πλέον έγινε η αγαπημένη μου ταινία και πόσο μάλλον με καλό τέλος, χαχα! Cap ou pas cap?

Finally.. Δεκέμβριος. Στις 11 χιόνισε. Αλήθεια! Πραγματικό άσπρο χιόνι. Την ίδια μέρα κατάλαβα ότι το μόνο καλό με τις εξομολογήσεις, είναι ότι μαθαίνεις ότι τελικά δεν είσαι μόνος. Everyone has a story behind. Το χαρτάκι από το fortune cookie μου? Things will turn towards the bright side. –And they really did. Τέλος, αυτόν τον μήνα κατάφερα να καταλάβω επιτέλους την αξία κάποιων ατόμων δίπλα μου και έτσι να τους εκτιμάω περισσότερο. Η περίοδος [saving me] σταμάτησε. Δεν έχει νόημα πλέον.

Αυτά για το δικό μου 2010. Ελπίζω να μην σε κούρασα. Δεν πρόκειται να σου ζητήσω παγκόσμια ειρήνη και άλλα παρόμοια πράγματα. Παρ’ότι ξέρεις ότι είμαι περισσότερο των υλικών αγαθών, πρέπει να γνωρίζεις ότι είμαι και ρεαλίστρια. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να μου τα φέρεις. Δεν μπορείς να τα φέρεις. Δεν υπάρχει ιδανικός κόσμος. Έτσι θα σου έλεγα να φέρεις λίγο κρύο στην πόλη που μένω, γιατί αυτός απλά ΔΕΝ λέγεται χειμώνας. Αλλά δεν μπορείς. Μπορείς όμως να μου φέρεις έναν καρυοθραύστη, τον μολυβένιο στρατιώτη(και την μπαλαρίνα του άμα μπορείς!) από το παραμύθι του Άντερσεν, κάποια βιβλία (Συμπόσιον του Ξενοφών, Το οριζόντιο ύψος του Α. Χιόνη, Το γράμμα μιας άγνωστης του Στέφαν Τσβάιχ, Το όνειρο θερινής νυχτός του Ο. Σαίξπηρ, το Αυτό του Stephen King και τα Άπαντα του Καβάφη), και ένα βιβλίο για σχέδιο. Παρατήρησα ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου γέρνει. Προσπάθησα να το φτιάξω, αλλά μάταια. Κάνε κάτι.. Δεν νομίζω να χρειάζομαι τίποτα άλλο.

Εύχομαι το 2011 να είναι καλύτερο από το 2010, ή μάλλον όχι δεν το εύχομαι. Το πιστεύω. Τα λέμε του χρόνου λοιπόν, σχεδόν την ίδια μέρα. Μαίρη Κρίστμανς με ένα χάπι 2011.

Ε.Α.

ΥΓ: Η παρακάτω φωτογραφία είναι ένας σπασμένος καθρέφτης που βρήκα στον δρόμο για την Καλλιθέα. Ναι, τυχαίο.

10 σχόλια:

  1. !!!


    Δεν επιδέχεται σχολιασμό από μέρους μου.
    (Εξαίρεση Νο. 1: Αλήθεια στο είπε έτσι; Αυτός ο άνθρωπος εμπνέει.-
    Εξαίρεση Νο. 2: Είσαι πολύ κουλτουριάρα τελικά. :Ρ
    Εξαίρεση Νο. 3: Υποκλινόμαστε στον καθρέφτη.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αααα,ωραια αναρτηση!:D

    Αχ,τι ωραιες εκεινες οι παρασκευες που μιλαγαμε καμια ωρα στο τηλ.<3 και το κλασσικο"Εφαγες τπτ?:P"
    "Πατατακια με σοκολατα:P"

    ααα,θυμαμαι οταν ηταν ο ουαρανoς κοκκινος!Ηταν πολυ περιεργος.:P

    χαχα,τον Ιουλιο τοσο πολυ βγηκες?xD

    Πρεπει να παμε για πατιναζ.:( Εγω οταν ειχα παει ειχα πεσει.xD

    Τι καλα που ειδες την καθηγητρια των αγγλικων σου!

    Και εμενα μου αρεσε το 2010.:)

    Φιλακιααα!!:*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όντως γεμάτος χρόνος...
    Μακάρι το 2011 να 'ναι κι αυτό γεμάτο, αλλά με περισσότερα χαμόγελα. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρτυ,
    Νο.1 Ναι έτσι μου το είπε. :Ρ
    Νο.2 Γιατί καλέ; :Ρ Από πού το συμπέρανες;
    Νο.3 Αχά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ Φλέεερ! :D
    Ναι, γενικά όλο το καλοκαίρι αλλά το αποκορύφωμα ήταν τον Ιούλιο. :Ρ
    Να πάμε. :)
    Τα λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα Poisonous!
    Ερώτηση: Ποιος παραπονιέται πάλι για τη χρονιά που πέρασε; Τελικά πάντα κάποιος θα έχει αντίθετη άποψη, δε γίνεται όλοι να είχαν μία όμορφη χρονιά! (Όμως, ελάτε, το 9 ήταν μακράν χειρότερο!)
    Απόλαυσα την απογραφή της χρονιάς σου, με τα καλά και τα κακά της! Έλεγα κι εγώ να κάνω μία σε γραπτή μορφή αλλά μάλλον θα καταπιαστώ με κάτι διαφορετικό.
    Ελπίζω ό,τι κι αν σου έτυχε φέτος, να ήταν μία καλή χρονιά και πέρα των αντιξοοτήτων να αποκόμισες σημαντικά πράγματα!
    Σου εύχομαι ένα ακόμη καλύτερο 11!
    Τα φιλιά μου!

    P.S. I DO TOO BELIEVE IN SANTA CLAUS! I DO, I DO!;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απολαυστικότατο γράμμα:)

    Μακάρι το 2011 να είναι το ίδιο γεμάτο και όμορφο για 'σένα. Πάντα τα καλύτερα! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ginny,
    Πολλοί. :Ρ Το 9 ήταν όντως χειρότερο! :Ρ
    Ένα πολύ καλύτερο 2011 και για σένα. :)

    PS: welcome to the club :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ευχαριστώ Anlin μου, καλές γιορτές επίσης! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή