Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Whatever. I want '11 back.

Το έγραψα πέρσι και το ξαναγράφω και τώρα. Όλος ο κόσμος κράζει τον χρόνο που φεύγει. Κάθε χρόνο. Αυτές τις μέρες δεν έχω ακούσει κανένα που να λέει το αντίθετο. Και είναι κρίμα. Όλοι περιμένουν ο καινούργιος χρόνος να τους φέρει ότι δεν τους έφερε ο παλιός, να είναι καλύτερος από τον προηγούμενο, και όταν φτάσει η ίδια μέρα μετά από 12 μήνες απ'ότι φαίνεται δεν ήταν όλα τόσο ωραία όσο τα νόμιζαν και περιμένουν πάλι τον καινούργιο έτος με τις ίδιες σκέψεις ξανά από την αρχή. Well, personally? Θέλω να μείνω στο 2011. Δεν ήταν τέλεια, θα μπορούσε να ήταν καλύτερα αυτή την χρονιά αλλά ήταν ο πιο γεμάτος και καλύτερος χρόνος που είχα ποτέ. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι σε λίγες ώρες δεν θα υπάρχει. Και δεν νομίζω να το κάνω σύντομα. 

 Η πρώτη μέρα μπήκε με μία βόλτα στο Ζάππειο το βράδυ. Ήταν τόσο όμορφα. To my new self.
  "Η μόνη πραγματικότητα είναι το τώρα. Το χθές έχει φύγει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό. Καλύτερα έτσι, γιατί σ' έφερε σ' αυτό που είσαι σήμερα. Και παρ' όλα όσα σου έχουν πει οι άλλοι, το σήμερα είναι ωραίο! Μιας και για το χτές δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, έχει πάψει να είναι πραγματικό. Και αν περάσεις τη ζωή σου με όνειρα για το χτές και για το αύριο, θα χάσεις αυτό που συμβαίνει σε σένα και σε μένα τώρα. Και αυτή είναι η πραγματική πραγματικότητα, να είσαι εδώ. Το αύριο είναι υπερβολικά νεφελώδες." -Λέο Μπουσκάλια. 
Χαχα θυμήθηκα το milkshake oreo στα Friday's. 16/1 Θυμάσαι; Και βέβαια θυμάσαι. Και τώρα γελάς. Τότε είδα στον τοίχο του μαγαζιού μία ενδιαφέρουσα φράση. "I'm not afraid of tomorrow, for I have seen yesterday and I love today." Γενικά όμως, ο υπόλοιπος μήνας μπορώ να πώ ότι ήταν αρκετά μοναχικός. Ειδικά στο σχολείο. I just wanted some friends, that's all. 

 Ο Φεβρουάριος μπορώ να πώ ότι ήταν σχεδόν ίδιος. Λάτρεψα τις βόλτες στον Φλοίσβο και στον ΆΛιμο. Ειδικά στο δεύτερο. Κάθοντας στα βραχάκια στο κρύο, βλέποντας την θάλασσα και μετά τρέξιμο μέχρι τον Φλοίσβο. Μου έχει λείψει αυτή η άσπρη σοκολάτα crunch. "Love You 'Till The End." And then he started changing… Slowly. And I started being in little pain. 

 Τον Μάρτιο μας ανακοίνωσαν ότι μπορεί να πάμε στο Παρίσι. Τι σχέδια και προετοιμασίες που κάναμε.. Τότε άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία και πολύ περισσότερο με το σχέδιο. Sketching while sitting on his knees. 

 Τον Απρίλιο όμως μας είπαν ότι τελικά δεν θα πάμε στο Παρίσι. Disappointment. Έτσι, άρχισα τις κοπάνες, ακριβώς την επόμενη μέρα χαχα. Στην παραλία, ξαπλώνοντας και βλέποντας τα σύννεφα να κινούνται μαζί με ένα γλυκό πρόσωπο να με κοιτάει δίπλα μου. 15/4 –you mess up with him, I mess up with you. ;) At least, he enjoyed my drawing. (: 

 Ο Μάιος ήταν ήσυχος μπορώ να πώ. Too many movies at the cinema, English exams, fights and then laughing, perfect birthdays. Με το σύγχρονο όχι και τόσο καλά. «Just tonight I will leave. I’ll lie and you’ll believe.” Last English lesson with a teacher I’m gonna miss. 29 –it should be magical. But it wasn’t. And I didn’t care. ‘Cause we were together.
  “I’m unclean, a libertine. 
And everytime you vent your spleen
 I seem to lose the power of speech, 
Your slipping slowly from my reach, 
you grow me like an evergreen 
You’ve never seen the lonely me at all.”

 4 Ιουνίου, my last performance, one last goodbye. Θα μπορούσα να μείνω για πάντα πάνω στη σκηνή. Απίστευτο συναίσθημα. Though I didn’t enjoy it as much as I wished. Nobody remembers me after all. Η χαρά όμως και το συναίσθημα της υπερηφάνειας που μου έδωσε δεν περιγράφονται. Also, I saw that particular smile of his. That unusual smile I love. Μετά από δύο μέρες, crying together. Everything’s gonna be okay. (: Λατρεύω το καλοκαίρι. Την αίσθηση του ήλιου στο σώμα σου, ξαπλώνοντας στην άμμο και μετά από λίγο να σε παίρνει ο ύπνος. However, too much pain. “I’ll never be good enough.” Μια καλή ερώτηση από εμένα προς εμένα: Why are you killing us? 

 Ιούλιος, σαν μια γρανίτα λεμόνι ένα πρωινό. Απλά διακοπές. Hurted again. 
Ο Αύγουστος πάλι μπήκε με ένα όμορφο πρωινό και ξύπνημα. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Υπερβολικά πολλές αλλαγές. “not giving a fuck –new chapter”. Great. Δεν ξέρω, απλά μερικές φορές όταν θέλεις να βελτιώσεις κάτι, αντίθετα χωρίς να το θέλεις το κάνεις πολύ χειρότερα. 
Σεπτέμβριος.. final countdown. If only I knew. 
Και φτάνω στον Οκτώβριο.. Τίποτα δεν είναι όπως τα περιμένεις. Starting to fade away. 
Ο Νοέμβρης απλά νεκρός. Δεν υπήρχε. Δεν μπορώ να σκεφτώ, πόσο μάλλον να πληκτρολογήσω κάτι γι’αυτό τον μήνα. Acts and consequences. “You gave up. So easily.” Getting lost. One year and a half, and again I screwed everything up. 
Ούτε με τον Δεκέμβρη τα πήγα καλά. Νομίζω πολύ χειρότερα. Τουλάχιστον ήρθα κοντά με άτομα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόμουν. Παρ’όλα αυτά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. 
If I lay here, If I just lay here, would you lie with me and just forget the world? 

 Ελπίζω το 2012 να μην είναι τόσο χάλια όσο το περιμένω. 
Και άμα όντως είναι, ευελπιστούμε σε μια φαντασμαγορική καταστροφή τον Δεκέμβρη! 
Χαχαχα Have fun guys and try not mess everything up. ;) xxx

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Save me

"And say it for me, say it to me and I'll leave this life behind me.
Say it if it's worth saving me." -Saving me - Nickelback.  

"I said maybe you're gonna be the one that saves me.
And after all you're my wonderwall." Wonderwall - Oasis

  "She's out in deep water. Hope he's a good swimmer." Getting away with it (all messed up) - James

 "I'm misused, misconstrued. I don't need to be saved." Miss nothing - The pretty reckless

  "Pretending someone else can come and save me from myself. I can't be who you are." Leave out all the rest - Linkin' Park
  "I just want to save you while there's still something left to save." Savior - Rise against

  "Save me from the nothing I've become." Bring me back to life - Evanescence


Αμέτρητα παραδείγματα. Το παρατήρησα πριν κάτι μέρες όταν άκουγα μουσική. Το πόσο απασχολεί πολλά νοήματα τραγουδιών η έννοια του να σώσεις κάποιον ή να σωθείς περισσότερες φορές από κάποιον άλλον, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Από τη φύση μας είμαστε τόσο τραγικά όντα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί. Τις περισσότερες φορές πράττουμε χωρίς να σκεφτόμαστε, και βρισκόμαστε αργότερα στο σημείο να καταλάβουμε ότι οι συνέπειες είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τελικά. Και όταν δεν μπορείς να κανεις τίποτα γι'αυτό, να διωρθώσεις με κάποιο τρόπο τα πράγματα, να λάβεις εξιλέωση, νιώθεις αβοήθητος χωρίς ασφάλεια δίπλα σου. Το κενό που 'χεις μέσα σου ολοένα και μεγαλώνει και δεν μπορείς να το σταματήσεις, να βρείς κάτι να το σκεπάσεις ή κάτι να το ξεχάσεις. Είναι τόσο δύσκολο που πολλές φορές δεν το αντέχεις, νομίζεις ότι πνίγεσαι και όταν έρχεται η στιγμή που τα ξαναθυμάσαι όλα αυτά με απόλυτη παραστατικότητα δεν μπορείς να σταματήσεις, τρελαίνεσαι και κάπως πρέπει να σταματήσει αυτό.

Το πώς, ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Συνήθως κάνεις τον εαυτό σου να πονέσει σωματικά και τότε ηρεμείς. Ξεχνάς τον πνιγμό και έρχεσαι πάλι στην επιφάνεια, έστω και προσωρινά. Συνεχίζεις να γεμίσεις την ημέρα σου με πράγματα που είναι επιφανειακά και το μόνο που σου προσφέρουν είναι μερικές στιγμές ψευδαίσθησης. Ψευδαίσθηση ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι αργά ή γρήγορα θα διοωρθωθούν όλα, αργά ή γρήγορα θα σωθείς από το βάθος στο οποίο έχεις πέσει. Ψάχνεις απελπισμένα κάτι από το οποίο να κρατηθείς, να σε φέρει στο φώς εκεί που ανήκεις, αλλά τίποτα δεν υπάρχει, μοιάζει σαν ένα τούνελ σκοτεινό χωρίς αδιέξοδο. Δεν βλέπεις. Με αποτέλεσμα, όσο συνεχίζεις, κάνεις τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Δεν ξέρεις πώς ήρθες, δεν ξέρεις που πηγαίνεις. Ή μάλλον ξέρεις που πηγαίνεις. Το θέμα είναι πώς θα φτάσεις εκεί. Ψάχνεις βοήθεια. Κάποιος να σε σώσει. Γιατί μόνος σου δεν μπορείς πλέον. Το κενό είναι υπερβολικά μεγάλο και δεν σε αφήνει να σκεφτείς λογικά. Δεν μπορείς να διωρθώσεις τίποτα, αδυνατείς να βρείς τον τρόπο.

Κάποιος να σε σώσει από τον εαυτό σου. Πριν είναι αργά. Και αν αυτός ο κάποιος έχει βαρεθεί να σώζει συνέχεια; Και αν είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά να σε σώσει αλλά αρνείται επειδή δεν πιστεύει ότι υπάρχει κάτι να σώσει; Άμα θες να σώσεις εσύ κάποιον και το μόνο που πέτυχες ήταν να τον ρίξεις ακόμα πιο βαθιά εκεί που δεν υπάρχει σωτηρία; Άμα είσαι τόσο καταστροφικό όν που ακόμα και αν σε σώσει κάποιος συνεχίζεις να πέφτεις και πάλι όλα από την αρχή; Είσαι καταδικασμένος.

So.. would you save me? One more time?

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

And all I could offer you is to share the rain with me

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και όλα θα είναι όπως πριν. Θα έχω κοιμηθεί το πολύ δύο ώρες και θα είναι περίεργο γιατί δεν θα νιώθω κουρασμένη. Και θα μπώ στην τάξη την πρώτη ώρα και θα σε κοιτάξω μόνο για μια στιγμή. Και θα μου πείς αργότερα κάτι που περίμενα τόσες βδομάδες. Και θα έχουν όλα ξεχαστεί. Και θα σε σκέφτομαι όλη την ημέρα όσο ποτέ δεν το 'χα κάνει, περιμένοντας να έρθει το απόγευμα για να σε ξαναβρώ. Και θα πονάς, θα προσπαθείς να θυμηθείς πως ήμασταν και οι αναμνήσεις θα είναι θολές, θα ψάχνεις να βρείς στιγμές, αλλα η μνήμη σου υποσυνείδητα δεν θα σε αφήνει γιατί τότε θα χάσεις τον έλεγχο και θα ξεσπάσεις για ακόμη μια φορά. Και όσο περνάει η ώρα και πλησιάζει το τέλος, τόσο περισσότερο θα βασανίζεσαι και θα εύχεσαι ο χρόνος να είχε παγώσει εκείνη την Πέμπτη. Να μην είχα φύγει να μην είχα γυρίσει. Και θα κουλουριάζεσαι στην γωνία του κρεβατιού σου μέσα στο σκοτάδι φέρνοντας τα γόνατά σου όσο πιο κοντά στο στήθος μπορείς. Θα κλείσεις τα μάτια εύχοντας να μην είχε συμβεί τίποτα απ'όλα αυτά. Και όταν θα τα ανοίξεις θα δείς τη μορφή μου να σε κοιτάει έντονα με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπο. Και θα εκνευριστείς όπως παλιά και θα μου πείς να μην σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι. Και όταν καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι όνειρο, θα τρέξεις να με βρείς.

Και εγώ θα σε σκέφτομαι, θα μετράω τις ώρες και τα λεπτά μόνο και μόνο για να βρεθώ μαζί σου έστω και για μια τελευταία φορά εκεί. Θα υποκρίνομαι σαν να μην ξέρω τι με περιμένει γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν γαμώτο. Και θα φαντάζομαι για το αύριο που έρχεται μαζί με εσένα ξανά. Θα πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία και ο αέρας θα φυσάει, θα ανεμίζει τα μαλλιά μου και ενώ μου μιλάς θα σε κοιτάω περήφανη . Θα με πειράζεις και θα τρέχω, θα τρέχω, μέχρι να με ρίξεις κάτω και η άμμος θα μπαίνει μέσα στα μάτια μου καθώς με φιλάς. Και όλα θα είναι όπως πριν. Και μόλις πατήσω το πόδι μου στην στάση και κατεβώ από το βαγόνι τότε θα ξέρω ότι θα είσαι εκεί. Θα περπατάω με γρήγορο ρυθμό και θα σε δώ απο μακριά να κάθεσαι στα σκαλάκια. Θα δω το χαμόγελο, εκείνο το χαμόγελο όπως τότε που με μισούσες και μ'αγαπούσες ταυτόχρονα. Θα θέλω να φωνάξω το όνομά σου αλλά θα ανοίγω το στόμα και η φωνή μου θα είναι νεκρή. Θα αφήσω την τσάντα κάτω, θα τρέξω κατά πάνω σου και θα σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά μέχρι να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Θα μείνουμε ακίνητοι για μερικά λεπτά και τότε θα νιώσεις ζωντανός, ένα κομμάτι σου θα έχει γυρίσει πίσω. Θα ξεχάσεις ότι ήθελες να μου πείς και δεν θα έχει νόημα πλέον και όλα θα είναι όπως πριν.
____

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και τίποτα δεν θα είναι έτσι. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Θα φοβάμαι, θα κρυώνω και ο πόνος θα γίνει χειρότερος. Και το μόνο που θα μπορώ να σου προσφέρω είναι να μοιραστείς την βροχή μαζί μου.

Hold me tighter, I think I'm sinking down. 
And I'm all strung out on heroin on the outskirts of town.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

It wasn't over.



It STILL isn't over.


Please?



Cause IT FEELS MORE LIKE SUICIDE. see you at the bitter end.

 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Γιατί τ' όνειρο ζει στην σιωπή

Μερικές φορές μπορώ να σου πώ ότι όταν δεν είμαι καλά πηγαίνω σ'εκείνο το σημείο. Είναι χαρακτηριστικό μας έτσι; Βγαίνω από την πολυκατοικία με τ' ακουστικά στο τέρμα την μουσική, κυρίως δυνατά τραγούδια δεν θα άντεχα να ακούσω Radiohead με τέτοια διάθεση, και το βλέμμα μου σκαλώνει. Περπατάω σχεδόν μηχανικά χωρίς να παρατηρώ τίποτα γύρω μου, μόνο τα απαραίτητα για να φτάσω στον προορισμό μου χωρίς να σκέφτομαι την ασφάλειά μου, δεν έχει σημασία πλέον. Και κατευθύνομαι εκεί σε αυτό το μικρό σπίτι και το κοιτάζω από μακριά. Άδειο. Πλησιάζω σιγά σιγά σχεδόν χωρίς αναπνοή, η υπόλοιπη εικόνα στα μάτια μου θολώνει και το μόνο που προσέχω πραγματικά είναι τα δύο σκαλάκια, όπου και κάθομαι.

Κοιτάζω απέναντι τον δρόμο να φεύγει, δεξιά και αριστερά δεν έρχεται κανείς. Και κάνω σαν να σου έχω πει να με συναντήσεις και έχεις απλά αργήσει επειδή κάτι σε καθυστέρησε. Σε περιμένω για μισή ώρα ακόμα και απελπίζομαι γιατί η playlist τελειώνει και δεν θα έχω συντροφιά πλέον. Αρχίζω να κρυώνω -πόσο μου λείπει το να με αγκαλιάζεις. Γυρίζω δεξιά και βλέπω μια ψηλή μορφή με κουκούλα ακριβώς σαν εσένα. Για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησα να αναπνέω -ξέχασα- όπως τότε που σε φιλούσα στην αρχή. Και σηκώθηκα ενώ πλησίασες και μου μίλησες νομίζω. Από την ερώτηση κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ, κι όμως σου έμοιαζε τόσο. Με αγκάλιασε για λίγο και μετά έφυγε ακριβώς όπως ήρθε. Μια κουκούλα και τα ακουστικά στα αυτιά.

Έμεινα να τον κοιτάζω σαν αποχαυνωμενη μέχρι που τον έχασα και τότε συνειδητοποίησα ότι όλα ήταν υπερβολικά ήσυχα. Δεν υπήρχε μουσική. Μετά δεν θυμάμαι τι έγινε. Μόνο ότι βρέθηκα να παίζω με ένα τελείως ξεθωριασμένο κοχύλι στο κρεβάτι μου.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

That's me in the spotlight

I won't let it kill me. Not another time. I made you once strong and now you are making me. I won't pretend it doesn't hurt, to tell you the truth it hurts as hell, but I won't show it anymore. And I know you are too in pain and I admire you for looking so normal. And I know that you still love me like I do, I know that when you see me it's like a knife inside your chest because you can't hug me. You can't feel me.
I don't regret anything because it meant nothing to me. The day was inappropriate though, but I had no choice, I'm sorry.

Don't worry about a thing. Every little thing gonna be alright.


Oh, and that was the most childish and pointless thing you have ever done. That's bullshit. Grow up darling. See you at 29. If you can handle it. If I want to.

Things that shouldn't be done is drama.
Drama is complicating.
Complication is interesting.
Interest can be dangerous.
Danger can be devastating.
Devastation is painful.
Pain may lead you to the end.

 Everything will be okay in the end. If it's not okay, it's not the end.


 P.S. I never hugged him. Not for a single second.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Seven Pounds in two years

Αφού με προσκάλεσε η Estella σε αυτό το παιχνίδι, θα σας πώ σήμερα 7 πράγματα τα οποία δεν ξέρετε για μένα, που είναι τα μόνα που θα ξέρετε για μένα. Anyway.

1. Δεν μπορώ να μιλάω σε κόσμο. Πολύ κόσμο. Και να είμαι το κέντρο της προσοχής. Απλά με πιάνει άγχος, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω, ενώ ξέρω ότι δεν είναι τίποτα, απλά βγαίνει από μόνο του και ενώ στο μυαλό μου έχω τόσα ωραία πράγματα να πώ, στην πραγματικότητα θα πώ μαλακία και θα νομίζουν όλοι ότι είμαι χαζή. Γι'αυτό το λόγο, πιστεύω (εγώ πάντα) ότι κάνω πάντα χάλια πρώτη εντύπωση. Άμα νιώθω άνετα με κάποιον τότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

2. Ο μόνος τρόπος για να γράψω ένα βιβλίο είναι να φύγω μόνη μου στο εξωτερικό, να κάτσω σε ένα δωμάτιο για μία βδομάδα με ένα λαπιτόπι χωρίς ίντερνετ και να μην έχω επικοινωνία με κανένα (κινητό κλειστό). Και αυτό θέλω να το κάνω σύντομα. Όσο μπορώ σύντομα.

3. Λατρεύω τα ξύλινα πράγματα, μικρές σβούρες, παλιά ξύλινα κουτιά, ασυνήθιστα πράγματα και τον Μολυβένιο Στρατιώτη, που ακόμα δεν τον έχω βρεί για να τον αγοράσω.

4. Κάποιες λέξεις, νούμερα και γράμματα τα βλέπω χρωματιστά, το οποίο ονομάζεται συναισθησία αν και δεν νομίζω να το έχω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Από μικρή πάντως έτσι ήμουν θυμάμαι. Πχ. η λέξη "Τρίτη" είναι κίτρινη, ενώ ο αριθμός 2 είναι μπορντώ.

5. Μου αρέσει να θυμάμαι πράγματα που είχα ξεχάσει. Να γυρνάω πίσω στις αναμνήσεις και να βρίσκω κάθε φορά όλο και κάτι παραπάνω. Να ξαναθυμάμαι πράγματα που είχα κάνει/συνήθιζα να κάνω/ γεγονότα τα οποία είχαν συμβεί. Είναι λές και μεταφέρομαι σε εκείνη την εποχή και όλα είναι τόσο όμορφα. Τόσο γλυκούλια. Εντάξει το τελευταίο αφορά τα παιχνίδια που είχα μικρή, που είτε τώρα τα έχω πετάξει είτε δεν ξέρω καν τι απέγιναν, και που τα αγαπούσα τόσο πολύ γιατί ήταν ξεχωριστά. Πόσο μάλλον θα ήταν τώρα, που βγάζουν ότι βλακέια τους κατέβει στα καταστήματα. Σνιφ.

6. Δεν ξέρω αν είναι ελάττωμα ή όχι, πάντως νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν είναι ότι όταν μου αρέσει πάρα πολύ κάτι, οτιδήποτε ακόμα και το να πάω κάπου που δεν έχω ξαναπάει, ενθουσιάζομαι και δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Και δεν είναι μόνο ότι το σκέφτομαι, είναι ότι φαντάζομαι συνεχώς πράγματα, πλάθω ιστορίες σχετικά με το τι θα γίνει, τι μπορεί να γίνει και τι απρόοπτα μπορούν να υπάρξουν. Συλλέγω περισσότερες πληροφορίες μέρα με τη μέρα ώστε η φαντασία μου να φαντάζει πιο πειστική έτσι ώστε έστω και ένα μικρό πραγματάκι από αυτά που έχω φανταστεί να υπάρξει μία περίπτωση να βγεί αληθινό. Να σας πω την αλήθεια ποτέ δεν γίνεται, και άμα γίνεται η συγκίνηση που έχω δεν περιγράφεται. Γι'αυτό μερικές φορές προσπαθώ να μην σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει, μόνο και μόνο για να γίνει αυτό που θα φανταζόμουν. ΄Φυσικά δεν μπορώ να κόψω αυτή τη συνήθεια. Ακούγεται λιγο μπερδεμένο, αλλά με κάνει ευτυχισμένη εκείνες τις στιγμές. Ακόμα και αυτό που ενθουσιαζόμουν να μην πραγματοποιηθεί τελικά, δεν θα απογοητευτώ μόνο και μόνο επειδή μου αρέσουν τόσο πολύ οι ιστορίες που κάνω.

7. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι μονοί αριθμοί, πόσο μάλλον το 7. Απλά μου τη δίνουν. Εξαιρείται φυσικά το 9, που εκτός του ότι έχει πολύ ωραίο χρώμα, το λατρεύω και είναι ο αγαπημένος μου αριθμός μαζί με το 2.

Αυτά ήταν τα πράγματα που ουσιαστικά μάθατε για μένα μέσα στα δύο χρόνια που έχω αυτό το ιστιολόγιο, το οποίο το έφτιαξα σαν σήμερα, στις 26/10/09. Αν και τώρα που τα βλέπω αυτά τα 7 πραγματάκια περισσότερο weirdo θα νομίζετε ότι είμαι παρά ένας κανονικός άνθρωπος.
Never mind. Two years. Seven pounds in two years.

 ΥΓ: Upcoming τριήμερη στο Πήλιο με ανιχνευτές bitches!
 

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Miss Nothing, Miss Everything

Things I wanna do the past month:

 scream 'till there is no voice left,
cry 'till there is no liquid inside,
run 'till there is no more place to go,
disappear, just fucking DISAPPEAR 'till there is nothing left to recall.

I'm just so damn confused you know. Everything is so messed up in my head. It's scary. Sometimes I find myself thinking I'm kind of insane. It's too complicated. I'm too complicated. And I don't know what I am, and I don't know what I'm into. And I don't know what I've done to me. Paranoia.

Sweet dreams (are made of nightmares indeed).

P.S. You always hurt the ones you love. I'm sorry.
 

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Music speaks louder than words.

You can tell by the way, she walks that she's my girl 
You can tell by the way, she talks that she rules the world. 
You can see in her eyes that no one is her chain. 
She's my girl, my supergirl. 


And then she'd say, it's Ok, 
I got lost on the way 
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry. 
And then she'd say, it's alright,
I got home late tast night, 
but I'm a supergirl, and supergirls just fly. 


And then she'd say that nothing can go wrong. 
When you're in love, what can go wrong? 
And then she'd laugh the nightime into day 
pushing her fear further long. 


And then she'd say, it's Ok, 
I got lost on the way 
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home, late last night 
but I'm a supergirl, and supergirls just fly. 


 And then she'd shout down the line 
tell me she's got no more time 
'cause she's a supergirl, and supergirls don't hide
And then she'd scream in my face, 
tell me that leave, leave this place 
'cause she's a supergirl, and supergirls just fly 
 Yes, she's a supergirl, a supergirl, 
she's sewing seeds, she's burning trees 
She's sewing seeds, she's burning trees, 
yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl..

 The question is: What happened to this supergirl?
It's okay, I got lost on the way...


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

If I opened my eyes tomorrow, would it still be summer?

So.. Summer 2011. Είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να καταλάβω/συνειδητοποιήσω το πόσο γρήγορα πέρασε αυτό το καλοκαίρι. Κλισέ αλλά για μένα που το λέω όχι, γιατί μέχρι τώρα είχα την αίσθηση του "χρόνου". Και κοίτα που φτάσαμε ε..; Κάτι ώρες πριν τον αγιασμό; Really; I should go to sleep. (-Suure.)

Όπως είχα ξαναπεί πέρσι στον προηγούμενο απολογισμό μου, οι διακοπές του καλοκαιριού είναι απλές. There is no rush, κάνεις οτιδήποτε σου κατέβει στο μυαλό για να καλύψεις και το δευτερόλεπτο της ημέρας που έχεις και να περάσεις καλά, και ταυτόχρονα, αλλάζεις. Κατανοείς καλύτερα τα γεγονότα που συνέβησαν/συμβαίνουν γιατί πολύ απλά έχεις πλέον τον χρόνο να τα σκεφτείς, να κάνεις λάθος, να βρείς αποδείξεις, κτλ. Έτσι, την εποχή αυτή θα την χαρακτήριζα την περισσότερο εκπαιδευτική απ'όλες, κι ας ακούσω πολλά βρισίδια αργότερα. Χαχα.

Το καλοκαίρι μου... Ήταν πολύ όμορφα, δεν μπορώ να πώ. Κάτι καινούργιο που έμαθα είναι ότι οι διακοπές στην πόλη, Αθήνα τουλάχιστον, δεν είναι τόσο άσχημα όσο νόμιζα. Αντίθετα, έχει τόσα πράγματα να κάνεις παρόλο που την έχεις μάθει απ'έξω σχεδόν. Το σημαντικό δεν είναι που είσαι, είναι με ποιούς είσαι. Και αυτό κάνει πάντα την διαφορά. Φυσικά δεν έκατσα εδώ και τους δύο μήνες. Απλά δεν πήγα εκεί που ήθελα δυστυχώς.

"Don't regret anything you do. 'Cause in the end, it makes you who you are."
Και άμα δεν σου αρέσει αυτό που έγινες, δεν έχει κανένα νόημα να κοιτάς πίσω γιατί το μόνο που θα δείς είναι μια μαύρη κλειστή πόρτα που ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξαναμπείς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αλλάξεις τον εαυτό σου. Και πραγματικά είναι τόσο απλό όσο φαίνεται, πιστέψτε με. Και άμα άλλαξες γνώμη και δεν ήθελες να γίνεις έτσι, αρχίζεις πάλι από την αρχή. Όλα είναι μια πρόκληση. Και αυτό είναι το συναρπαστικό.

And everything that I was, and everything that I become just falls into the end.

Η παρέα, και γενικά ανθρώπους που μπορούμε να μοιραστούμε στιγμές μαζί, είναι κάτι που δεν θα πρεπε να λείπει από κανένα. Πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις, πόσο άραγε μπορείς να γελάσεις μέχρι να σε πονέσει η κοιλιά σου, πόσο χαζοχαρούμενο μπορείς να γίνεις?! Χαίρομαι που είχα άτομα, έστω και ελάχιστα, που να μπορώ να πραγματοποιήσω τα παραπάνω.

Whatever you want to say it, just say it and that's all. Ναι, είναι κάτι που δουλεύω από το καλοκαίρι και νομίζω ότι τα πάω περίφημα. Γιατί πρέπει να μιλάμε με υπονοούμενα; Γιατί πρέπει να λέμε το αντίθετο από αυτό που πραγματικά θέλουμε μόνο και μόνο για να κάνει ο άλλος αυτό που σκεφτόμαστε; Γιατί να λέμε ψέμματα στον εαυτό μας και στους άλλους ενώ ξέρουμε την αλήθεια με μόνο σκοπό να μας δείξουν την αλήθεια χωρίς να το περιμένουμε; Είναι τόσο μπερδεμένο όσο ηλίθιο. Άμα θέλεις κάτι να πείς, πές το κατευθείαν. Μην περιμένεις από τον άλλο να καταλάβει τι μπορεί να εννοείς. Υπάρχουν τόσες επιλογές..




Believe me when I say goodbye forever it's for good. Την στιγμή που σκέφτηκες ότι μπορεί να είσαι δεδομένη για κάποιον ενώ πριν ούτε σου πέρναγε από το μυαλό είναι, κάτι δεν πάει καλά. Και αυτό γιατί χάνεις τον έλεγχο και στον παίρνει ο άλλος χωρίς καν να το καταλάβεις. Παρά μόνο όταν είναι αργά. Αλλά όπως λέω, ποτέ δεν είναι αργά, έτσι καιρός να βρεις μια μέση λύση και να την διατηρείς. Και άμα ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι να πατήσεις στα άκρα, πρέπει να βρείς την ανύπαρκτη ή ίσως απλά χαμένη δύναμη να το κάνεις. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι αποτέλεσμα θα έχει.

"Πόση αλήθεια αντέχεις;". Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από υπέροχα ψέμματα, τα οποία εξυπηρετούν σκοπούς και συμφέροντα. Παρ'όλα αυτά, δεν είναι ποτέ τέλεια και πάντα μπορείς να βρείς πολλά στοιχεία για την αλήθεια. Το θέμα είναι, τα μάτια σου είναι ανοιχτά ακόμα και όταν δεν κοιμάσαι; Και αν τα ψέμματα σου φαίνονται αληθινά τότε πώς μπορείς να φτάσεις ποτέ στην πραγματικότητα; Και αν υποσυνείδητα βολεύεσαι στα ψέμματα που σου έχουν δώσει, τότε τι κάνεις; Και άμα πράγματι υποψιαστείς ότι αυτό που ζείς είναι ψεύτικο, τότε πώς θα ανακαλύψεις την αλήθεια; Και αν προσπαθήσεις, θα σε αφήσουν εκείνοι να την δείς; Και άμα δεν σε πιστέψει κανείς; Και άμα αυτός ο αληθινός κόσμος είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο και περίπλοκο απ'όσο φαντάζεσαι και μπορείς να αποκαλύψεις, τότε ακόμα και αν ξέρεις λίγη αλήθεια, δεν θα συνεχίσεις να ζείς σε λίγα ψέμματα; Και αν γίνει αυτό, υπάρχει περίπτωση να βρείς την αληθινή πραγματικότητα κάποτε; Θα υπάρξει κάποιος να την αναζητήσει εκτός από εσένα; Πόση αλήθεια αντέχεις.

"Our lives are defined by opportunities, even the ones we miss."
My goal this summer? Εμπιστοσύνη. Νομίζω ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε περισσότερο τους ανθρώπους που είμαστε κοντά. Η αλήθεια είναι ότι λίγοι το κάνουν. Και όσοι το κάνουν, νιώθουν πολύ καλύτερα. Μια δεύτερη αλήθεια είναι ότι φοβόμαστε να το κάνουμε, γιατί είμαστε εγωιστές και πιστεύουμε ότι πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά. Και αν δεν πηγαίνει; Γιατί παντα φανταζόμαστε και πιστεύουμε τα χειρότερα ενώ γίνεται ακριβώς το αντίθετο και όταν όλα πάνε καλά να εκπλησσόμαστε τόσο πολύ; Γιατί τόσο μαζοχισμός δηλαδή; Νιώθεις χάλια για κάτι που δεν υπάρχει και έτσι ξεχνάς τα ωραία συναισθήματα. Γιατί η εμπιστοσύνη έχει χαθεί χωρίς λόγο. Ποτέ μην βγάζεις συμπεράσματα αν δεν έχεις σφαιρική γνώση. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

How I met your Mother.
90210.
The big bang theory.
Two and a half men.
Friends.
Gossip girl.
NCIS. = Ατελείωτες ώρες υπολογιστή χαχα. Βγαίνουν και καινούργια επισόδεια, οπότε προβλέπονται κι άλλες yeaaah.

"You love and admire yourself. You are afraid to change because then you won't be special." -House M.D. rules. Αυτή η φράση με έκανε να καταλάβω σε λίγα δευτερόλεπτα τον παλιό ευατό μου, σε αντίθεση με τους μήνες που ξόδεψα για να βρώ αυτή την απάντηση. Great.

Φέτος δεν διάβασα βιβλία. Αφιέρωσα τον χρόνο μου στην φωτογραφία, στην ζωγραφική και στο σκίτσο, και στον κινηματογράφο (πόσες ταινίες πια να δεί κάποιος?!). Παρ'όλα αυτά δεν άντεξα και πήρα το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι. Είμαι στο δεύτερο κεφάλαιο και το έχω αγαπήσει. Είναι πολύ καλογραμμένο βιβλίο γεμάτο αλήθειες. Α, πήγα και στο Αλλού μετά από τρία χρόνια -άσχετο. Είναι πολύ ξενέρωτο τελικά, τα παιχνίδια δεν σου δημιουργούν ούτε καν ελάχιστο φόβο. Πφφφ. Θέλω εξωτερικό.

Πάνω κάτω αυτό ήταν το καλοκαίρι μου, αυτά που έμαθα και το πώς άλλαξα. Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτά, αλλά για εδώ καλά είναι. Θα το χαρακτήριζα "Challenge". I challenged myself a lot. Anywayz, everyday is a challenge. (:

Ο Σεπτέμβριος είναι ο αγαπημένος μου μήνας. It's the beginning of everything. Και σε αντίθεση με πολλούς που τέτοια εποχή φυσικά θυμούνται το κλασσικό τραγούδι των green day, εγώ θα διαφωνήσω και ας είναι ένα από τα αγαπημένα μου. YOU kidding? September is awesome. Ποτέ δεν θα είναι πολύ δύσκολος ή πολύ εύκολος, ο καιρός ποτέ δεν θα είναι πολύ ζεστός ή πολύ κρύος. Είναι απλά μια προετοιμασία γι' αυτά που έρχονται. Just wake me up when June ends anyway!

"Summer" is an idea.
-If I opened my eyes tomorrow, would it still be summer?
However, the answer is no.
Και μην ξεχνάτε, when you're in a crowded place -especially in summer-, grab somebody sexy and tell 'em: Hey, give me everything tonight! 'Cause we might not get tomorrow. ;) Let's do it tonight. ;)



CHALLENGE ACCEPTED!

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Our hopes and expectations black holes and revelations

What's strange about life? It's that you think you already know what it's about. You know, life is unpredictable and some day in the near future you'll wake up without expecting anything and out of the blue it appears that it's the day that your life is changed forever, by something that happened during that particular day –blah blah blah. Probably we all may think that way. Or we all have shared that same thought in the past for a moment. I can tell that for sure. That's what we are supposed to think about life. However, it's exactly the opposite thing. We all have high expectations and we're waiting for something or someone amazing to come and make our life lightened. We actually expect too much from life itself. And as a consequence, we tend to forget to look around us. We are looking so desperately for something that we are becoming too blind to understand that this very something is in front of us. It was there all the time when we were upset about when it would show up. Yes, life is so unpredictable. But we never see its signs and the way we're thinking is wrong.

The way life is unpredictable is very funny indeed. Most important rule: When you think that something -anything- is going to happen and you are absolutely sure about that, then I guarantee you that it will never happen. Or it will differently. Or not in that period of time. Just not as you imagined it.

How sad thing is when people are often disappointed by not finding already the spark they were looking for? The spark that would make their daily life interesting enough for them, because they are used to all that great happenings in other people’s lives they watch on television, movies, novels and so on. We think the way we live is miserable, boring and not so special as we wish, we do not appreciate anything and we are looking for perfection as well. Perfection unfortunately or not (I would say fortunately, unless world would be boring), does not exist. The sooner we realize it, the better we feel. We’re searching too much, we’re thinking too much, and we’re hoping too much. “Let it be” is the best solution. What goes around comes around, anyway.

You know, you meet thousands of people hoping that someone may be what you are looking for.
The point is however that this person has always been right next to you.




Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

S H I T happens. People change.

Ξέρεις, όλες αυτές οι αλλαγές με πνίγουν. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις/συνηθίσεις/αιτιολογήσεις, να βρείς το γιατί βρε παιδί μου σου ‘ρχεται -τσουκ!- άλλη μια. Και άλλη μια. Και άλλη. Και πάει λέγοντας. Δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσουν ή όχι. Το σίγουρο όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρω τί είναι αυτό που θα έρθει σε μια αλλαγή του χαρακτήρα κάποιου και φυσικά το πότε. Κυρίως αυτό μου τη δίνει περισσότερο. Επίσης, μισώ όταν με αγνοούν. Όταν ρίχνω τον εγωισμό μου τόσες φορές άδικα και ποτέ κάποιος άλλος να μην το κάνει. Ούτε συμβιβασμός ούτε τίποτα. Με έχουν γραμμένη και μετά να κάνουν όλοι σαν να μην συμβαίνει τίποτα και είμαστε "χαλαρά" και "κούλ".

Δεν το αξίζω αυτό ξέρεις. Οι αλλαγές μου προκαλούν μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, αλλάζεις εσύ, αλλάζω και εγώ, αλλά ποτέ δεν θα βρεθούμε στην ίδια, έστω και παρόμοια τροχιά. ΠΟΤΕ. Όλα θα είναι αντίθετα, προκαλώντας σε έναν από τους δύο θυμό και πόνο. Και προσπαθώ να φτάσω, να συγχρονιστώ.. και μετά τίποτα. Πάλι τα ίδια. Αρχίζω να πιστεύω ότι είμαι υπερβολικά καλή σε κάποια άτομα. Δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα υποχωρήσει, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα πεί συγγνώμη, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα θάψει τον πόνο μέσα της, όχι πάλι ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικη χαλαρή διάθεση, όχι.. Δεν είμαι εγώ έτσι. Γιατί δεν γίνεται να είμαστε ίδιοι; Γιατί να υπάρχει τόσος εγωισμός πια; Δεν θέλω. Σε τι ωφελεί δηλαδή όταν δύο άτομα είναι τόσο κοντά μεταξύ τους; Μα δεν υπάρχει κάτι να φοβηθείς, από κάτι να προστατευτείς ή να αποφύγεις δυσάρεστα συναισθήματα. Πού είναι η εμπιστοσύνη; Εγώ δεν βλέπω τίποτα από αυτά.

Είναι στιγμές που σε μισώ. Σε μισώ για την στιγμή που σ' ερωτεύτηκα. Σε μισώ που με πληγώνεις χωρίς να σε νοιάζει. Σε μισώ που με κάνεις να νιώθω ένα τίποτα, μικρή. Που ποτέ σου δεν εξήγησες μία αλλαγή σου. Που ποτέ δεν με κατάλαβες, δεν με ρώτησες με περισσότερη επιμονή. Που όταν προσπαθούσα να σε καταλάβω, ποτέ δεν απάνταγες. Που δεν ενδιαφέρθηκες για τα πράγματα που θεωρώ σημαντικά. Που όταν δεν ήσουν καλά, ποτέ δεν ήρθες σε μένα να μιλήσεις. Σε μισώ που κάνεις λες και δεν τρέχει ποτέ τίποτα.

Νόμιζα ότι αυτά δεν είχαν νόημα. Δεν έχουν. Όμως ακόμα δεν σε ξέρω, ακόμα τις περισσότερες φορές το μόνο που βγαίνει προς τα έξω είναι ο εγωισμός η απάθεια και η αδιαφορία. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Σκέφτομαι και χάνω τον έλεγχο. Ισχυρίζεσαι το αντίθετο και πάλι εγώ δεν το βλέπω. Είναι υπερβολικά ξεθωριασμένο για να δω το ενδιαφέρον. Ξέρω ότι υπάρχει. Αλλά δεν αρκεί. Όχι πια.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ. Γελοίο, κλισέ, δεν με ενδιαφέρει. Δεν μου αρέσει να κλαίω, να νιώθω άρρωστη και να μην μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι πολύ ήσυχη. Γι'αυτό ξεσπάει εκεί ο θυμός, ναι ξέρω. Το να δίνω μαξιλαριές με όση περισσότερη δύναμη έχω σε κάποιο άλλο άσχετο πρόσωπο ήταν μία υπέροχη και δυστυχώς προσωρινή απόλαυση. Ένιωθα ωραία μετά. Μπορεί να πόναγα ακόμα, αλλά εκείνη την στιγμή το ξεχνάς, το διώχνεις. Σαν να επιστρέφεις πίσω τον πόνο που σου προκάλεσαν, να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω στο σώμα σου μετά την εξουθενωτική πάλη και το μόνο που θες να κάνεις είναι να κάτσεις στο πάτωμα ανάσκελα, ακίνητη χωρίς ίχνος σκέψης μέχρι να αποκοιμηθείς και την επόμενη να μην θυμάσαι τίποτα.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ, αλλά δεν ξέρω που να τον κρεμάσω.
Δεν έχω τίποτα και τα έχω όλα.
I miss you. The old you. The new one sucks.
I'll never be good enough. You make me wanna die.
Everytime I look inside your eyes...

 

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

We'll find a way of chasing the sun

Και εκεί που κάθεσαι μέσα στη φασαρία και στον ήχο της θάλλασσας
βλέπεις τα σύννεφα έτσι ανάσκελα όπως είσαι
μεγάλες μάζες βαμβάκι να σε κοιτάνε
απειλητικά θαρρείς και έρχονται πάνω σου σιγά σιγά
βασανιστικά δεν μπορείς να αμυνθείς, νιώθεις κολλημένος πάνω στην άμμο
λες και είσαι και εσύ ένας κόκος από τους εκατομμύριους που υπάρχουν
δεν σε κρατάει κανείς αλλά δεν μπορείς να κουνηθείς,
απορροφημένος και γοητευμένος από την περίεργη ομορφιά τους.
Φαντάζουν να έρχονται κατά πάνω σου
με μοναδικό σκοπό να σας πνίξουν μες στη γαλήνη σας
να χαθείς μέσα στην άσπρη ομίχλη να
μην μπορείς να δείς τίποτα παρά μόνο την καταχνιά
να σε πνίγει και να σε σπρώχνει μέσα στη καρδιά του νέφους
να μην μπορείς να κρατήσεις άλλο το χέρι του
να γλιστράει χωρίς αντίσταση
να απομακρύνεσαι φωνάζοντας
μάταια- η φωνή σου να χάνεται και να διασπάται στο κενό
να μην μπορείς να δείς τα μάτια του
αυτό το χρώμα, το ασυνήθιστο χρώμα των ματιών του
να αδυνατείς να νιώσεις το άγγισμά του
να μην υπάρχει πλέον.
Και να πασχίζεις να βγείς στην επιφάνεια
στο τέλος της άσπρης σκόνης και της ομίχλης να δείς λίγο ουρανό
με κινήσεις σαν να κολυμπάς για να ξεφύγεις από κάτι που σε κυνηγά.
Ακόμα και να δείς ουρανό
και να βγείς στην επιφάνεια,
χαμένος είσαι
μόνος
δεν υπάρχει κάτι εκεί έξω παρά μόνο το γαλάζιο
που η όψη του για πρώτη φορά σε τρομοκρατεί.

 Και η φαντασία σου αδιάκοπα να καλπάζει
να πηγαίνει ακόμα παραπέρα εκεί που το άπειρο τελειώνει
να ανοιγοκλείνει τα μάτια και η πραγματικότητα
να την κοιτάει με ένα πονηρό χαμόγελο
με το γαλάζιο της ατμόσφαιρας -χωρίς σύννεφα,
ούτε ένα ίχνος ομίχλης-
με την μορφή σου ακίνητη εκεί που την είχες αφήσει
χωρίς απόδειξη ότι κάτι είχε συμβεί
μόνο η παραίσθηση της αιώρησης.
Και εκείνος δίπλα σου να σου κρατάει το χέρι με κλειστά μάτια,
ονειρεύοντας ίσως διαφορετικά.
Και εσύ
τον ακολουθείς στο δικό του όνειρο για ώρες, μήνες, χρόνια, αιώνες
μέχρι
να σας ξυπνήσει ο ήχος και η αίσθηση του κύμματος στα πόδια σας.

 

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

30 Seconds to Mars 6/7 Live in Athens

Oh god, I missed so much writing here.. Και επειδή η έμπνευσή μου έχει κάνει περίπατο μαζί με την άνοιξη που έφυγε, δεν μπορω να μην γράψω για ΤΗΝ συναυλία. Η υπερένταση ακόμα δεν μου έχει φύγει όπως καταλαβαίνετε και συνέχεια χοροπηδάω λέγοντας JUMP JUMP JUMP σαν τον Jared ένα πράγμα. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή.

Με μισή ώρα καθυστέρηση φτάνουμε στην είσοδο του Ολυμπιακού Πόλου στο Φάληρο στις 6 το απόγευμα για να περιμένουμε μέχρι τις 7μιση να ανοίξουν οι πόρτες. Εντάξει στην αρχή δνε είχε τόσο κόσμο, αλλά στις 7μιση όταν άνοιγαν είμασταν σαν σαρδέλες. Που να φανταζόμουν ότι υπήρχαν και χειρότερα! Χαχα περνάμε από την πύλη του CU και τρέχουμε για Pitch A (μπροστά από αρένα). Πάλι καλά ήμασταν αρκετά κοντά στην σκηνή, αλλά δυστυχώς όχι στις πρώτες σειρές. Σε μισή ώρα το πολύ είχε γεμίσει όλος ο χώρος εκτός από κερκίδα. Μέεεχρι να βγει υποτίθεται το συγκρότημα που ήταν στις 9 (ΟΥΤΕ ΚΑΝ) μας ψυχαγώγησαν να το πω?! οι/ο Playmen δεν έχω ιδέα τι στο καλό είναι αυτό με κάτι beatάκια που ήταν λές και είχαμε πάει σε κλάμπ. Και οι ηλίθιοι χαίρονταν!

Εκεί ήταν το μαρτύριο: Να έχω μία βλαμμένη να με σπρώχνει δίπλα μου διαρκώς για να περάσει (αλλά όχι δεν την άφησα!), να είμαστε σαν σαρδέλες πολύ χειρότερα από πριν και να παρακαλάω να βρέξει ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, να βλέπω μια κυρία να κρατάει μπουκάλια νερό και να θέλω να της το αρπάξω (κρατήθηκα φιου), να προσπαθώ να λυγίσω το πόδι μου και να μην λυγίζει επειδή έχει πιαστεί τόση ώρα όρθια, να παρακαλάμε όλοι να φύγουν αυτοί οι άσχετοι από την σκηνή και το μόνο πράγμα που να μυρίζω να είναι κυριολεκτικά ιδρώτας. Για να μην τα πολυλογώ, κατά τις 9μιση σταμάτησαν να μας πρίζουν αυτοί και βγήκαν οι τεχνικοί κι άλλοι να φτιάξουν την σκηνή. Η φάση είναι ότι κάθε μία στιγμή που έβγαινε ένας σεκιουρητάς να τσιρίζουν όλοι επειδή νόμιζαν ότι ήταν ο Jared, αλλά πουυυ να φανεί αυτός.

Στις 10 finally, τον βλέπω να ανεβαίνει με την μαύρη κάπα και τα μαύρα τα γυαλιά του στην σκηνή και εντάξει, εκείνη την στιγμή ΤΑ ΞΕΧΑΣΑ ΟΛΑ. Τι ζέστη και μαλακίες; Τραγουδάει τα πρώτα τραγούδια, να μην μιλήσω για τα screams στο attack, απλά τε-λει-α. Να μας λέει συνέχεια JUMP JUMP JUMP και όλα τα άτομα να χοροπηδάνε.. Απίστευτο. Είχε τόση πλάκα πάνω στην σκηνή! Τα live τους αξίζουν με χίλια. Σηκώνει άτομα στην σκηνή, τους βάζει αριστερά να βλέπουν και πίσω, σηκώνει άλλους να του πούνε ελληνικές λέξεις και εκείνος να λέει: "Σας αραπάω" και "Είστε λετροί μαλάκες". Ο καημένος δεν παίζει να κατάλαβε την βρισιά. Χαχαχα πόσο ΓΑΜΑΤΟΣ παίζει να είναι;
Το κορυφαίο This is War, που πριν το πεί μας έλεγε κάτι για τους πολιτικούς και την οικονομική κρίση εδώ, και στο τέλος λέει "...we politely say to them FUCK YOU!". Χιλιάδες άτομα να φωνάζουν: THIS IS WAR! THIS IS WAR! THIS IS WAR! THIS IS WAAAAAR! Δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα. Ρώταγε τι τραγούδια θέλουμε να πεί (το was it a dream δεν το είπε, αλλά τέλος πάντων -.-), το acoustic 100 suns απλά υ-πε-ρο-χο (το χω και σε βίντεο γιεεεεα), πήγαινε κοντά στο κοινό και εκεί του πήραν την μπλούζα. Έτσι στο άκυρο μας χαιρετάει και φεύγει, αλλά επιστρέφει σε πέντε λεπτά ρωτώντας αν μας πειράζει οτι θα πεί κι άλλο ένα τραγούδι, χαχα WE WANT MORE, WE WANT MORE!

Εντάξει το Closer to the edge λογικό ήταν να το αφήσουν προς το τέλος και όντως ήταν πολύ πιο γαμάτο από το videoclip! Στο Kings and Queens ανέβασε στην σκηνή περίπου 50 άτομα και ήταν το κλείσιμο αυτής της απίστευτης βραδιάς. Είπε ότι πήγε στην Ακρόπολη το πρωί και ότι θα ξανάρθει για συναυλία στην Ελλάδα. Μακάρι! He's so fucking awesome. (:

I WILL NEVER FORGET! NO NO NO NO NO!


Jeez εγώ έχω βγάλει πολύ καλύτερα βίντεο. Anyway, next 30stm live concert in Athens EVERYONE BE THERE!

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Another blogspot

Έρχεται καλοκαιράκι (όχι δεν ήρθε ακόμα, άμα δεν πάω για μπάνιο δεν πρόκειται να συνειδητοποιήσω ότι είναι όντως καλοκαίρι), με τρελές στιγμές δημιουργίας (το βιβλίο σχεδίου που μου πήρε ένας φίλος μου φταίει, απορω πως αντιστέκομαι ακόμα), άφθονες ώρες υπολογιστή (χωρίς facebook, να εξηγούμαστε, έχω κάτι κύκλους να τελειώσω στο NCIS, How I met your mother, Chuck, και House), ατελείωτα μπάνια (επιτέλους!), σαββατόβραδα στο Home cinema (ναι γιατί πάω κόντρα σε όλους και Σάββατο μένω σπίτι -οκ, μόνο το Σάββατο :Ρ) και.. μπλα μπλα μπλα έχω τόσα άλλα να πώ που ξεφεύγω από το θέμα γαμώτο. ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ. Σε όλα αυτά προσθέτουμε και το blogging, όχι μόνο σε τούτο το ταπεινό μπλογκάκι που γράφω όταν έχω έμπνευση (έτσι το λέμε τώρα γκουχου), αλλά και στο blog που έφτιαξα χτές. Ανακάλυψα αυτές τις challenges (It's so fucking me!) και επειδή βρήκα αρκετές, αποφάσισα να το δημιουργήσω για να τις γράφω εκεί. Είναι στα αγγλικά και περισσότερες πληροφορίες στο πρώτο ποστ (τι εξυπηρετική που είμαι!).

Όσοι πιστοί προσέλθετε. :D Το τελευταίο σοκολατίνι μου και εγώ σας χαιρετούμε για την ώρα.
Καλό καλοκαίρι να 'χετε! ΜΠΙ ΜΠΙ.

 ΥΓ: Γκρρρ πόσο μισώ αυτά τα άσχετα ποστ μου. Σνιφ.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

I'd spend a lifetime with you.

Εικοσιεννιά και σήμερα.
Το βλέμμα σου μεθυστικό από τότε
το ίδιο συναρπαστικό παραμένει.
Μόνο το χαμόγελο εκείνο έχω ξεχάσει
το πρόχειρο σκίτσο μου δεν μπόρεσε να το αποτυπώσει κατάλληλα
Ίσως το πιο αληθινό
Και θυμάμαι πριν πόσα χρόνια
ξεθωριασμένη εικόνα πλέον
η όψη σου σε ένα τοίχο
την πρώτη μέρα -αφηρημένη
την προσπέρασα δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Όλα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις
Έτσι σαν χιλιοδιαβασμένη ιστορία
Σαν κάτι φανταστικούς κανόνες που ποτέ δεν κατάλαβες
Ποτέ δεν σε έπεισαν ότι είναι αληθινοί
Τα χρώματα,
οι αποχρώσεις μόνο του μαύρου και του άσπρου
ήταν πλέον ορατές. Και μετά
η παρουσία του κόκκινου, κίτρινου, μώβ
Περιπλέκοντας περισσότερο τα πράγματα
δημιουργώντας ένα μείγμα
που δύσκολα διακρίνεις τα συστατικά του
οτιδήποτε.
Σαν μια χρησιμοποιημένη παλέτα
ξεχασμένη στις τόσες άλλες.
Και μετά από την βροχή, την μπόρα..
Το ουράνιο τόξο είναι κοντά,
έρχεται, ήρθε και θα μείνει.
Το κομμάτι που χωρίς αυτό κενός είσαι
και ξυπνάς κάθε χάραμα με σημάδια απώλειας.
Αλλά όχι τώρα, όχι τότε, όχι ποτέ ξανά.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Και το κυριακάτικο πρωινό
φαντάζει καινούργιο
Και ο χορός απαραβίαστος
-δεν με νοιάζει τι λένε-
ποτέ δεν θέλησαν να μάθουν.
Το τραγούδι, εκείνος ο όροφος, αμφιβολίες, ανασφάλειες, χαμόγελα, βράδια περίεργα, όμορφα στιγμιότυπα σαν από ταινία, λόγια, σκίτσα, συζητήσεις, μυστικά, εμπόδια, σοκολάτες, βροχή, ήλιος, τρέξιμο στο πουθενά, αστεία, γνωριμίες, θαψίματα, στιγμές που θέλεις να μείνουν παγωμένες στο χρόνο. Ένας χρόνος.
Εικοσιεννιά και σήμερα,
εικοσιεννιά τότε,
εικοσιεννιά έρχονται.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Strangers

Μπαίνω στο τράμ, με κοιτάς. Σε κοιτώ για μια στιγμή. Αλλά δεν με ξέρεις.
Βγαίνω, προχωράω μπαίνω σε ένα μαγαζί. όλοι απασχολημένοι με κάτι όπως πάντα. Δεν με κοιτάει κανείς. Τους βλέπω. Αλλά δεν τους ξέρω. Πηγαίνω στο ταμείο, μιλάω, μου απαντάνε. Περνάνε αυτά τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα και αυτό ήταν. Δεν ξέρω τι σκέφτονται, μπορεί οτιδήποτε.
Βγαίνω και περπατάω στο πλακόστρωτο δρόμο. Παρατηρώ και βλέπω έντονα, καλύτερα μέσα από τα μαύρα γυαλιά ηλίου. Με κοιτάς όταν περνάς, μπορεί να με κοιτάς και όταν έχω ήδη φύγει από σένα, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ξέρω αν έχει σημασία ούτε καν για σένα.
Με σταματάς για να ρωτήσεις κάτι, ξέρω τι θα με ρωτήσεις και συνεχίζω να περπατάω. Δεν με ξέρεις ό,τι και να πώ, ούτε και εγώ από την πλευρά μου ό,τι και να μου πείς. Και εφόσον δεν ρώτησες κάτι παραπάνω, εκεί θα μείνει.
Ανεβαίνω τα σκαλιά και πριν προλάβω να γυρίσω το κεφάλι μου, σε βλέπω. Σε χαιρετάω, με χαιρετάς, μιλάμε. Αλλά κρίμα που δεν σε ξέρω αρκετά. Και αυτό που βλέπεις εσύ δεν είναι αρκετό.
Μπαίνω ξανά στο βαγόνι για τελευταία φορά σήμερα, και με κοιτάς. Και εσύ και εσύ και εσύ. Και εγώ κοιτάω άλλους έξω από το τζάμι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινά. Δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις. Και η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι -μάντεψε- να μην με γνωρίσεις ποτέ.
Μια μάζα από ξένους είμαστε, που ο καθένας φοβάται να μιλήσει στον άλλο ακόμα και αν δεν τον ξέρει. Όλοι ξένοι, τόσο διαφορετικοί όσο ίδιοι.
Και σε βλέπω στο βαγόνι όταν τρέχει. Γελάς, όχι σε εμένα αλλά σε κάτι άλλο.
Σε ξέρω, αλλά είναι αργά να σου μιλήσω, είμαι ήδη μέτρα μακριά.
Με ξέρεις, αλλά δεν με βλέπεις.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

The Drowing

Yeap. And that very moment you know you really screwed up. Somehow it feels like it's not like before. You definitely screwed up. And as you keep reading in front of your screen, you can tell that.. there are no words. Let's put it in another way.

It's the fear, the stress, the completely empty feeling, the unknown, your damn poison that always destroys you -which by the way it's your damn fucking self. It's all these followed by a river coming unexpectedly out of your eyes and then flooding your face without possibly seeing anything. Wow, dude, it's so difficult indeed. In other words, it kills you without of course asking you first -then it would be meaningless, you know you deserve all these things. Of course it's fair, I couldn't argue about that. But it's so unsuitable for now, you know. Don't tell me that it's over. It's only just began.

I was saying that it's killing you. Yeah, good point. You try to raise your hand and clear your ugly face, but you get no response. You cannot see it, you feel it standing still and kind of numb. That's the right word. Numb. As a result, you wait until you can almost see and finally you do. And keep reading, and reading and reading, oh god somebody has to stop this. This isn't happening.

But it is. You knew it would. So what were you thinking exactly? You never stop until someone stops you. And now that they did, you know you are the responsible. And the stupid. Too late? No, no, wait a minute. You tremble. It's like someone is taking out the half of your body and actually, you are still alive. Extracting your bones, cutting your skin. You are begging, and begging, and begging, oh how pathetic you are. Now that everything seemed to be settled and you were finally feeling so happy... You both felt that way.

But I forgot, you always destroy things. It's so you. YOU create your own drama. You take everything for granted. When you realize it, it's just for a moment. You never change, how stupid of you to think of such a thing! You are selfish. Your poison is much stronger than your love. Your "self" is much stronger. You are self-destructive. But it's the love that comes out now.

You put your hands around your legs, staying there empty for hours,
crying
and shouting
and crying
and feeling the pain, 
the drowing
and crying
and dying.

The fear of losing probably the most important person in your life.
I love you 'till the end. This is not the end however.
I am sorry. But now, I must sleep.





Maybe that's what happens when a tornado meets a volcano.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Θυμήσου

Άνοιξε το ράδιο. Βάλε μουσική. Θυμήσου.
Απλά καθάρισε την σκέψη σου και θυμήσου. Ανακάλυψε ότι τίποτα δεν σου θυμίζει πια τα παλιά. Κοίτα την ώρα, 11:59. Όχι δεν θα την κοιτάς για ένα λεπτό ακόμα.
Και κλείσε τα μάτια σου και θυμήσου. Θυμήσου και ξαναθυμήσου μέχρι να σου φανεί αιώνας. Και περίμενε. Περίμενε τους δείκτες, περίμενε αυτό που δεν περιμένεις. Αυτή η νύχτα μένει. Αυτή η νύχτα και αυτό το λεπτό. Αχνή ανάμνηση από κάτι παλιό. Ναι το νιώθεις, αλλά ξέρεις ότι είναι πολύ πίσω. Και ξαναθυμάσαι, πάλι αμυδρά.
Και σαν έτη φωτός ξεπηδάνε οι θολές εικόνες και φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν, σαν να τις κυνηγάς. Δεν μπορείς να τις δείς, δεν μπορείς να τις πιάσεις.
Και θυμήσου, άνοιξε τα μάτια, δες ότι το ρολόι φωνάζει 12:00. μεσάνυχτα τότε του γυρνάς την πλάτη και κοιμάσαι.

Αν μου τηλεφωνούσες.. Θάνατος η φωνή σου, που δεν ξεχνάω ποτέ.

Και κλείσε τα μάτια και μην δεις το μικρό φως πίσω σου.
Το τηλέφωνο χτυπάει αθόρυβα. Και παύεις να θυμάσαι.
Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

And I want you in my life. And I need you in my life.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Jesus, mind your own business!

Πόσο με εκνευρίζουν τα δήθεν άτομα, οι σνομπαρίες και οι ανακατώστρες. Δυστυχώς, ανακατεύτηκαν πάλι, μην χάσουν την ευκαιρία να το παίξουν "καλές" που ανησυχούν για τους συμμαθητές τους. Ποιο δικαίωμα έχεις κοριτσάκι μου να γαμάς την ζωή του άλλου και να επεμβαίνεις με τέτοιον τρόπο που κανένας δεν έχει δικαιοδοσία, πόσο μάλλον εσύ μια πατσολίτσα που δεν βλέπει γύρω της και έχει τόση μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της; Πόσο μάλλον όταν δεν έχεις την παραμικρή ΙΔΕΑ τι ακριβώς κάνει ο άλλος στην προσωπική του ζωή και στο δικό του ελεύθερο χρόνο και ΕΙΔΙΚΑ όταν αυτό δεν σε επειρεάζει! Τι θές και ανακατεύεσαι μπορείς να μου πείς; Δεν έχω ούτε κάν το δικαίωμα ΕΓΩ που είμαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ζωή του να πράξω έτσι. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν το έχει. Τι μαλακίες και δήθεν ανησυχίες πουλήσατε πάλι; Σε πείραξε; Ζηλεύεις; Όχι δεν το πιστεύω το δεύτερο αν και με εσένα όλα είναι πιθανά. ΠΟΙΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΣΟΥ ΛΕΣ; Δεν έχετε το δικαίωμα να μιλάτε για θέματα προσωπικά, πόσο μάλλον να τα κοινοποιείτε στον άνθρωπο που προφανως ΞΕΡΕΤΕ ότι θα κάνει ακόμα χειρότερη την κατάσταση, γιατί αυτος είναι ο μοναδικός σκοπός σας. Πιστεψτε με το μόνο που καταφέρατε είναι να επηρεάσετε ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ, αφού επεμβαίνετε στην ζωή του χωρίς λόγο, και να ΡΙΣΚΑΡΕΤΕ. Τον ξέρω όσο κανένας άλλος και πραγματικά αυτή η πράξη σας θα έχει τρομερές συνέπειες.
Και μιλάω τώρα για σένα, ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ; Έχεις ιδέα τι μόλις έκανες με την άλλη; Έχεις καταλάβει ότι μπαίνεις σε ένα τρυπάκι που δεν σε αφορά καθόλου; Νομίζεις ότι έτσι θα ανεβείς στην εκτίμησή του; Τόσο πολύ σε νοιάζει; Νομίζεις ότι θα ανεβείς σε ΚΑΝΕΝΟΣ την εκτίμηση; Άνοιξε τα μάτια σου κοριτσάκι μου και ΔΕΣ γιατί δεν ΒΛΕΠΕΙΣ, σε θάβει το μισό σχολείο και εσύ κάθεσαι και χασκογελάς με την κάθε μαλακία του καθενός. Και εσύ αντί να κάθεσαι να ανοίξεις τα ΣΤΡΑΒΑ σου πάς και χώνεσαι εκεί που δεν σε σπέρνουν; Δεν μου αρέσουν οι παροιμίες αλλά ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΚΑΤΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΙΤΟΥΡΑ ΤΟΝ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΚΟΤΕΣ. Μ'αρέσει που λέτε ότι δεν είχατε τέτοια πρόθεση! Εκεί εκνευρίζομαι! Δηλαδή τι στο διάλο νομίζατε; Ότι θα σας ευχαριστήσει που του κάνατε αυτό το καλό, ότι ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΑΣ, και ότι η υπόθεση θα λυθεί χωρίς να πάθει κάτι κανείς. Πραγματικά το πιστεύατε αυτό; Μέχρι και σε αυτό φαίνεται πόοοοσο αφελής είσαι. Δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ τέτοιον άνρθωπο στην ζωή μου.
Τα προσωπικά δικαιώματα του καθενός είναι συγκεκριμένα. Κανείς, ΠΟΤΕ δεν μπορεί να κρίνει τον άλλον για κανένα λόγο και για ΤΙΠΟΤΑ, πόσο μάλλον όταν δεν ξέρει την σφαιρική κατάσταση απο τα πράγματα. Και εσείς κάτι ξέμπαρκες που ανακατεύεστε εκεί που δεν σας πεφτει λόγος! Πόσο πολύ σας ενόχλεί πια; Επίσης κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει για υποθέσεις που δεν τον αφορούν ούτε ΚΑΝ έμεσσα και σε άλλο ξέμπαρκο πρόσωπο. Άλλη απο εκεί.. Ο νόμος την μάρανε. "Ο μαθητής δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τον καθηγητή παρά μόνο διδακτική. Δεν πρέπει να ξέρει την ζωή του, και ο εκπαιδευτικός το ίδιο". Πλάκα μας κάνεις τώρα έτσι; Πόσο ηλίθιες παίζει να είστε για να μην καταλάβετε ότι αυτό απλά ΔΕΝ σας αφορά;

Μίλαγες για κατινιά και για το πόσο "λίγος" είναι κάποιος όταν συζητάει πρίν μία εβδομάδα τα ρούχα που θα βάλει σε μία κοντινή έξοδο. Μαλακίες. Τώρα ποιά είναι η μεγαλύτερη κατίνα; Μιλάς ΕΣΥ για ανωτερώτητα; Ήθελα αληθινά να μην ασχοληθώ με τέτοια άτομα γιατί απλά δεν αξίζουν τίποτα. Αλλά με προκαλείτε πάρα πολύ. Το ποτήρι ξεχείλησε, δεν παίζουμε με σοβαρά θέματα.

Go to hell you sluts and never come back.
 You'll do a big favour to EVERYONE. (:
 Consequences however await. (:

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Μεθυσμένη

Θα σπάσω το κεφάλι μου στο τέλος
σκέφτομαι σκέφτομαι
μα τελειωμό δεν έχω.
Εικόνες σκόρπιες που δεν λένε να ξεθωριάσουν
γράμματα, μεγάλα γράμματα στον τοίχο
λέξεις που είχαν ειπωθεί
εκφράσεις που θα μπορούσαν να είχαν ακουστεί
σπάω σου λέω.
Ακούω το κράκ σιγά σιγά
για να μην τρομάξω.
Το πέπλο με σκεπάζει,
σαν όνειρο απλώνεται,
που δεν έχω την δύναμη να φύγω.
Είναι όμορφα εδώ,
όλα όπως τα συλλογιζόμουν,
μα τόσο ψεύτικα.
Τα βαρέθηκα και αυτά,
η λήθη σταμάτησε πιά.
Νιώθω το νερό κρύο να με κατακλύζει
-λέω να κάτσω και άλλο ακόμα εδώ
δεν με χωράει τίποτα άλλο.
Αναλύσεις,
όχι! το παρελθόν δεν είναι το παροντικό μέλλον μου,
ασυναρτησίες ασυναρτησίες
ξεσπάσματα του οινοπνεύματος.
Δεν ανήκω σε αυτά πλέον,
είναι ωραία εδώ;
 Η μαγεία με κοιτάζει με μισά μάτια από πίσω.
όμορφη, όμορφη, όμορφη με λές.
Ακούω θρύψαλα να πατιούνται με ρυθμό σταθερό
Να ένας φόβος!
Τώρα άλλαξε χρώμα, γκρί σαν την άσφαλτο,
ξέρω τι προσπαθείς να φτιάξεις
Καμουφλάζ, μάσκα πώς το λένε.
Σ' έχω συνηθίσει ξέρεις,
ξέρω όλες τις αποχρώσεις σου.
Ξάπλωσε δίπλα μου,
εσύ με αυτά τα ζωηρά μάτια,
όχι δεν ήμουν ποτέ δική σου
αλλά κοίτα.

Πάνω στο ταβάνι η σκόνη δημιουργεί σχήματα.
Η μεγάλη άρκτος είναι μισοτελειωμένη
δεν φτάνω να την διορθώσω.
Δεν πειράζει όμως.
Με περιμένει η θάλασσα εξάλλου
στρογγυλή είναι σου λέω,
σαν τον φακό μιας φωτογραφικής μηχανής.
Και συνάμα τόσο βαθιά
Την έχω δεί από ψηλά.
Ώρα να πηγαίνω όμως,
με περιμένει ο δικός μου ωκεανός,
μ' ένα χρώμα κόκκινο θα με πνίξει στην αγκαλιά του
και μετά δεν θα 'χω το θάρρος να ξεφύγω.
Είναι καλό που και πού να νιώθεις ασφαλής
σ' ένα ψεύτικο κλουβί.
Περπατάω ανάποδα -μή μ' ακολουθείς έτσι
σκοντάφτω εύκολα.
Τι μου λές; Δεν σ' ακούω καθαρά
Τ' αυτιά μου βουίζουν και τα μάτια μου θολώνουν.
Δεν με χωράει ο κόσμος εδώ πουθενά
αλλόκοτος που περπατάω ο δρόμος είναι.
Κουράστηκα, λέω να κοιμηθώ λίγο.

 Μην με ξεχάσεις,
ξύπνα με, με τούτο το παραμύθι.
Μην με ξεχάσεις,
μεθυσμένη θα σε βρώ.
Ακολουθώ τη φωνή σου.

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Manipulation rules.

(Manipulation: when one wants to change somebody’s character/feelings without them noticing it.)




-You never know exactly the results of the manipulation.
-If you want to change this person , keep in mind that nothing will be as you imagine it.
-Sometimes its too hard to manipulate someone.
-If its necessary, lie.
-Lie as well about your feelings, saying the phrases the other person wants to hear.
-Make them believe that they are better than you.
-Never mention to them the word "manipulation".
-Don't ever try too much to achieve your goal. Be calm.
-Be careful of what they are saying to you. Be careful of their possible lies.
-Keep your eyes wide open when you manipulate, because sometimes they want to manipulate you back at the same time.
-Don't imagine things that may happen. Just focus on what you want and how the changes will be.
-Never be pessimistic. -"People do change".
-Don’t believe your own lies.
-The previous advices will be realized only if you are COMPLETELY sure you know the person as no one ever did. Pretty well, I guess. Sometimes its just not enough.
-And if you cannot ensure yourself about the line before, then you will fail.
-You may be lucky however, if they want to change themselves exactly as you desire. It is a possible fact, but rare.
 -Last but not least, there is also another thing you need to do. Never fall in love with him/her. The one that is going to be manipulated is only you, and therefore you will lose yourself.
And it might be too late to turn back.

Remember?
We both had different results, negative or positive ones.
 Does it matter though? We both failed.

 
  They sold the old house
Boarded up the rooms just the way you wanted
They sold your possessions
Gave them all away with the guns

You sing like the wind in the trees at night
You think I'm asleep but I'm awake for it
You think you can hide so easily
That noone ever hears you
 And I say love has led us astray
Love won't let us sleep

  First we're cut from the cloth in perfect shapes
Then we're tied in a knot and we're left to fray
Can you even see what you're doin to me
You sleep in the leaves and I can't wake you up
You float like a reed in the river bank
If I dive too deep I can't hear you
But everyone else does

  And love has led us astray
Love won't let us sleep
And love has led us astray
Love won't let us sleep
Astray, astray, astray, astray, astray, astray

First we're cut from the cloth in perfect shapes
Then we're tied in a knot and we're left to fray
Love has led us astray

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Να μ'αγαπάς

"Σου γράφω πάλι από ανάγκη.. Η ώρα πέντε το πρωί. Το μόνο πράγμα που 'χει μείνει όρθιο στο κόσμο είσαι εσύ."


Μπορεί να μην είναι πέντε το πρωί, αλλά πάλι σου γράφω. Πάλι σκατά ρε φίλε. Εντάξει ευτυχώς καλύτερα από τις προηγούμενες εβδομάδες. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τώρα τελευταία. Τη μία είμαι μια χαρά και δεν με νοιάζει τίποτα και την άλλη μαύρα χάλια. Οκ, η πρώτη διάθεση είναι λίγο σπάνια αλλά τέλος πάντων. Προσπαθώ ακόμα να μην υποκρίνομαι αλλά μερικές φορές με πιάνω να το κάνω. Αν και είναι καλύτερα έτσι νομίζω, που να κάθομαι να εξηγώ. Νιώθω να πνίγομαι σιγά σιγά. Να πνίγομαι μέσα σε ένα χώρο υπερβολικά μικρό για να χωρέσει το σώμα μου. Να που πάλι κόλλησα. Ως γνωστών ποτέ δεν ήταν οι σκέψεις μου δομικά σωστές. Άντε να γράψεις κανονικά τώρα.. Μπέρδεμα ρε φίλε, ακούς; όχι σιγά μην ακούς, δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε. Δεύτερη..τρίτη φορά που σου γράφω; Δε βαριέσαι. Ξέρω, βαριέσαι. Και εγώ βαριέμαι.
 Μου αποσπάει την προσοχή ένα μικρό στο facebook, ενώ προσπαθώ να την πείσω ότι την δουλεύει το μισό σχολείο. Δεν θα θέλω να πώ όλη την ιστορία, πάντως είναι προφανές ότι είναι ηλίθια. Οκ, όχι ακριβώς ηλίθια απλά ανώριμη. Εδώ έχω να πώ ότι έχω την κακή τάση να δικαιολογώ τους ανθρώπους. Για οποιαδήποτε συμπεριφορά τους, περισσότερο κακή ή λάθος. Δεν ξέρω, απλά έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές άλλα θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε και μιας βγαίνει κάτι το εντελώς αντίθετο και χωρίς κάν να το συνειδητοποιήσουμε παρά μόνο πολύ καιρό αργότερα, όταν κάνουμε όση καλύτερη αυτογνωσία μπορούμε τον εαυτό μας, πράγμα που έχουμε ξεχάσει να του δίνουμε την απαραίτητη σημασία. Ισως όντως να μην έχει σημασία και ίσως καλύτερα θα ήταν να μην κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά. Αλλά άμα δεν κοιτάξεις το παρελθόν, τότε πώς θα μπορείς να βελτιώσεις ή να απλά να καταλάβεις το παρόν; Δεν μιλάω για το μέλλον, το μέλλον κανονικά θα έπρεπε να μην μας απασχολεί ιδιαίτερα.
Και όπως έλεγα πρίν.. Δικαιολογώ τους ανθρώπους μέσα μου. Όμως ξέρεις ποιά είναι η απογοήτευση ρε φίλε; Ότι οι ίδιοι δεν σου ΄φερονται με ανάλογο τρόπο, ούτε κάν το σκέφτονται. Σε κρίνουν, ενώ δεν έχουν κάνει δικιά τους κριτική. Και αυτό είναι που μου τη δίνει. Και πόσο μάλλον όταν νομίζουν ότι σε ξέρουν ή όταν κάνουν ότι σε ξέρουν και εκεί είναι που σε κρίνουν χωρίς σκέψη. Και αυτό είναι που σε κάνει να απογοητεύεσαι και να σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί εσύ να είσαι η καλή σε όλους ενώ παίρνεις τέτοια μεταχείρηση. Απλά δεν πάει άλλο. Έτσι σκέφτεσαι να αρχίζεις να φέρεσαι πιο ψυχρά και ανάλογα σε αυτούς αλλά η ειρωνία είναι ότι γίνεσαι σαν και αυτούς. Αλλά προφανώς δεν έχεις άλλη επιλογή, σωστά;
Πολλά πράγματα ανέλυσα, θα κουραστείς μου φαίνεται. Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να τρέχεις. Ακόμα πιο τρελό να τρέχεις πάνω στις γραμμές του τράμ στην παραλιακή. Και ας έχεις ένα αναίσθητο γουρούνι να γελάει που όταν σταματάς να λαχανιάζεις, χαχαχα. Ξέρεις ότι δεν το εννοούσα αυτό, γουρούνι δεν είναι, αναίσθητο το διορθώνουμε, αφασία πάνω απ'όλα! Έχε χάρη που όταν φτάσαμε στις κούνιες ήταν βράδυ και δεν ξεχώριζες που ήταν η τραμπάλα και πού η τσουλήθρα αλλιως θα έτρεχα να κάνω κούνια. Τόσο παλιμπαιδισμός ρε φίλε. Έβγαλα και δυό-τρείς φωτογραφίες με την φωτογραφική, μπορώ να πώ ότι είμαι ευχαριστημένη για δύο μέρες.
Το σχολείο τα ίδια, τι να σου λέω τώρα.. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκα εκτός τάξης για διάλειμμα. Έχω κολλήσει εκεί, να κοιτάω την άδεια τάξη μπάς και μου μιλήσει και με αναγκάσει να βρώ νόημα να βγώ έξω. Γιατί όντως δεν υπάρχει, τι να κάνω άλλωστε; Έχω το βιβλιαράκι μου, τ' ακουστικούλια μου και αυτόν (το παιδί που γελάει μαζί μου που ανέφερα πρίν) να μου κάνει παρέα. Έχει πλάκα να είσαι έτσι. Απλά μερικές φορές είναι ανυπόφορο.
Ο χορός.. άλλη απογοήτευση από εκεί. Έχω πάψει να έχω περισσότερες απαιτήσεις από την σχολή, ξέρω ότι δεν έχει νόημα. Ανύπαρκτη είμαι έτσι κι αλλιώς. Άμα δεν γραφτώ του χρόνου στην σχολή που θέλω λογικά θα το σταματήσω. Και μάλιστα λέω να το αντικαταστήσω με μαθήματα φωτογραφίας. Θα έλεγα και σχέδιο, αλλά ασχολούμαι ήδη αρκετά και ικανοποιητικά.
Αυτή τη στιγμή το μικρό που λέγαμε, μου λέει ότι θέλει να γίνει αστυνομικίνα για να έχει δράση. Θα άνοιγα το στόμα μου αλλά έχε χάρη που είναι 14. Προτίμησα να κάνω log out, δεν υπάρχει έτσι και αλλιώς κάποιος λόγος να κάθομαι μέσα. Χάσιμο χρόνου.
Γενικά, δεν αντέχω άλλο φίλε μου.. Ξέρεις τι θα ήθελα τώρα; Το καλοκαίρι! Ναι το καλοκαίρι! Ήλιος, θαλασσίτσα, καθόλου άγχος, ατελείωτες βόλτες και άμα τα πάω καλά στο πτυχίο αγγλικών τον Μάιο, θα με περιμένει μία επαγγελματική φωτογραφική ή ένα λάπτοπ μαζί με μια εκδρομή! Ανυπομονώ απλά. Επίσης ανακάλυψα ότι είναι ίσως η πιό μοναχική περίοδος του χρόνου. Κάνεις παρέα με επιλεγμένα άτομα και μόνο τότε βλέπεις ποιός είναι πραγματικά δίπλα σου και ποιός όχι. Και νιώθεις καλύτερα απο πρίν, πραγματικά. Παρατήρησέ το λίγο.
Μέχρι στιγμής, λέω να βυθιστώ σε ένα βιβλίο μου (Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας), μετά να μιλήσω με κάποιον που να μου απαντάει σε αντίθεση με εσένα, και να κοιμηθώ. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, δεν με ενδιαφέρει.
Σημ.: Έχει δίκιο η φιλόλογός μου, φίλε. Πρέπει να αποβάλλουμε τον ανταγωνισμό από μέσα μας. Αυτός είναι ο καινούργιος μου στόχος για αυτό το καιρό, αφού όλα τα άλλα τα έχω πετύχει ως προς την βελτίωση του εαυτού μου.
Σημ2: Θέλω να ντυθώ Alice in Wonderland στις απόκριες και δεν ξέρω πού να βρώ φόρεμα. Ιδέες;

"Βρωμάει η ανάσα απ'τα τσιγάρα Βαραίνει ο νούς μου απ'τα πολλά.."

 Αύριο πάλι. Αυτό το τραγούδι με νανουρίζει. Καληνύχτα.

 
 Σου γράφω πάλι από ανάγκη 
η ώρα πέντε το πρωί 
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει 
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ 
Τι να τις κάνω τις τιμές τους 
τα λόγια τα θεατρικά 
μες στην οθόνη του μυαλού μου 
χάρτινα είδωλα νεκρά 


Να μ' αγαπάς... όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη 
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό 
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει 
μόλις πλυθώ και ξυριστώ. 
Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα 
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά 
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα σε φέρνει ακόμα πιο κοντά 


Να μ' αγαπάς.. όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα 
η ανάγκη μου δε σταματά 
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα 
σαν τον αλήτη που γυρνά 
Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις 
το παραμύθι να μου πεις 
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις 
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Σιωπή

Μόλις που βγήκα από το σταθμό του μετρό, έβαλα κατευθείαν τα ακουστικά του mp3 στ' αυτιά μου. Ήταν καλοκαίρι, είχα γυρίσει κιόλας μόνο δύο μέρες από διακοπές στην εξοχή και οι ήχοι της πόλης ηχούσαν παράξενα στα τύμπανά μου, κατά ένα περίεργο λόγο. Είχαν περάσει σχεδόν δύο μήνες. Δύο μήνες απομονωμένη απ 'όλους και απ' όλα. Κανένας φίλος, κανένας γνωστός. Δεν είχα δει το παραμικρό πρόσωπο. Αλλά εντάξει, δεν μπορώ να πω, παρ' όλο το ότι ήταν καλοκαίρι στην πόλη υπήρχε πολύς κόσμος. Άγνωστος κόσμος. Τουλάχιστον ήμουν σε πέντε λεπτά στο φανάρι, περιμένοντας ν' ανάψει πράσινο για τους πεζούς.


Πέρναγαν πολλά αυτοκίνητα. Μου έκανε εντύπωση ένα βαμμένο πολύ έντονο κίτρινο χρώμα. Ασυνήθιστο. Δεν πήγαινε πολύ γρήγορα και έτσι το παρακολουθούσα να φεύγει έχοντας ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όταν όμως έφτασε στην ευθεία που βρισκόμουν εγώ, διέκρινα αμυδρά κάπου πιο πίσω του στην ίδια πάλι ευθεία, ένα αρκετά γνώριμο πρόσωπο. Το χαζό χαμόγελό μου εξαφανίστηκε μεμιάς. Το ένα ακουστικό μου έπεσε από το αυτί, αλλά τα χέρια μου ήταν ξαφνικά υπερβολικά μουδιασμένα για να το πιάσουν και να το βάλουν στην θέση του., Το μυαλό μου σταμάτησε κάθε σκέψη που είχε εκείνη τη στιγμή, κάθε στροφή που έπαιρνε, το τραγούδι που έπαιζε δεν μπορούσα να το διακρίνω καλά με τους θορύβους της πόλης στο δεξί μου αυτί. Το παγωμένο μου βλέμμα ξαφνικά ζωντάνεψε. Δεν ένιωσα τίποτα, μονάχα ότι τα μάτια μου προσπαθούσαν να μπουν μέσα στα πράσινα δικά του. Ήταν αρκετά μακριά για να διακρίνω κάθε πιθανή λεπτομέρεια, ο δρόμος ήταν φαρδύς. Περιεργάστηκα με την άκρη των ματιών μου την φιγούρα του, χωρίς καμία κίνηση, και φαινόταν τόσο.. τόσο γνώριμη. Τόσο οικεία μα συνάμα τόσο μαγική. Τότε ανακάλυψα ότι και εκείνος έκανε το ίδιο. Έτσι φαντάστηκα τουλάχιστον.

Ήμουν ακίνητη, σαν άγαλμα πεθαμένο και εκείνος το ίδιο. Δεν προσπάθησα ν' ανοίξω το στόμα μου για να ψιθυρίσω κάτι, δεν μπορούσα περισσότερο άλλωστε, γιατί εκτός του ότι δεν θα ακουγόμουν ούτε στους διπλανούς μου, δεν ήμουν ικανή να αρθρώσω έστω μία συλλαβή. Παράτησα αμέσως την σκέψη για απόπειρα συνομιλίας, οποιαδήποτε και αν ήταν αυτή. Κατάλαβα τότε ότι άνθρωποι πολλοί περνούσαν δίπλα μου, πολλές φορές χτυπώντας με ελαφρά με τα βιαστικά τους βήματα. Το φανάρι ήταν ήδη πράσινο και εγώ δεν πέρασα απέναντι, εκείνος δεν πέρασε απέναντι, η συνάντηση δύο ζευγαριών ματιών φαίνεται να ήταν πολύ μεγάλη και προκάλεσε και στους δύο μας διαφορετικά συναισθήματα, μα ίδιες αντιδράσεις.

Ένιωθα σαν μία μαριονέτα ξύλινη που δύο αόρατα χέρια είχαν τον έλεγχο της κάθε κίνησης και έκφρασής μου. Προσπάθησα να σηκώσω κάποια εκατοστά το χέρι μου για ένα μικρό αθώο χαιρετισμό, αλλά φαίνεται δεν τα κατάφερα. Με εξέπληξε το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς στιγμή, προσπάθησε να κάνει το ίδιο πράγμα. Σαν να ήμουν μια μαριονέτα που έβλεπε σε ένα καθρέφτη το είδωλό της να κάνει κινήσεις, απλά με διαφορετική μορφή. Τρελό έτσι;
Αναγνώρισα την μελωδία.


"Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία, σιωπή. 
Κοιτάζω απ΄ το μπαλκόνι το δρόμο που θολώνει η βροχή."

Το φανάρι άναψε ξανά και αυτό με τη σειρά του κόκκινο. Τώρα ήταν που δεν μπορούσα πραγματικά να περάσω απέναντι. Τον κοίταξα επίμονα, σαν αν του λέω: Και τώρα τι κάνουμε; και εκείνος ήταν σαν να μου απαντούσε: Προχωράμε όπως πάντα. Έκανα ένα βήμα προς τα δεξιά και εκείνος από την αντίθετη κατεύθυνση.

"Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες βασιλεύουν οι μάγισσες. 
Ουρλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό. 
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα φυλαχτά και μηνύματα. 
Τα βρήκανε τα πουλιά και χαθήκανε, ξαφνικά."

Απομακρυνόμουν σιγά σιγά, απομακρυνόταν σιγά σιγά... Επικρατούσε σιωπή. Μονάχα σιωπή. Ούτε καν μια ένδειξη έκφρασης.

"Κι η πόλη σαν καράβι, τα φώτα της ανάβει, γιορτή. 
Θυμάμαι που γελούσες, να μείνω μου ζητούσες παιδί"

Προσπαθούσα μάταια να μην χάσω ταυτόχρονα την ματιά του και να μην σκοντάψω σε μιά λακούβα. Πέρασε ένα φορτηγό και τελικά τον έχασα. Σαν να μην υπήρχε εκεί, απέναντί μου. Κανένα σημάδι γι'αυτό. Μονάχα σιωπή.

"Λένε πως στην χώρα που ναυάγησες, βασιλεύουν οι μάγισσες. 
Ουρλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό. 
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα φυλαχτά και μηνύματα. 
Τα βρήκανε τα πουλιά και χαθήκανε. Ξαφνικά."

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Παρατηρώντας.

Είναι τόσο θλιβερό το γεγονός ότι ο κόσμος έχει σταματήσει να παρατηρεί. Όλοι τρέχουν να προλάβουν την δουλειά, το σχολείο, το φροντηστήριο, την προπόνηση, το μάθημα χορού και ακόμα και το σπίτι. Τρέχουν να προλάβουν, τρέχουν να νικήσουν τον χρόνο στην κούρσα του προγράμματος, τρέχουν πολλές φορές με σκυμένο κεφάλι. Δεν παρατηρούν, δεν βλέπουν τα μικρά πράγματα που αλλάζουν καθημερινά γύρω τους, ενώ είναι τόσο ευδιάκριτα να τα κατανοήσεις με μόνο μία ματιά. Πόσο κοστίζει μία ματιά; Ένα δευτερόλεπτο; Δύο; Πέντε, δέκα;

Το κατάλαβα και από τον εαυτό μου αυτό. Στην προσπάθεια βελτίωσής του που έχω θέσει εδώ και καιρό, ανακάλυψα ότι εκτός ότι περπάταγα με σκυμμένο το κεφάλι χωρίς να παρατηρώ τους ανθρώπους που περνάγανε δίπλα μου, τα κτήρια, τα ελάχιστα δέντρα και τα φανάρια που μοιάζουν να τρέχουν δίπλα μου όταν προσπαθώ να προλάβω το φροντηστήριο -είχα σταματησει να παρατηρώ. Ο δρόμος μπορεί το πρωί να ήταν μουσκεμένος από την χτεσινή βροχή και να μην το είχα πάρει ακόμα χαμπάρι.

Έτσι, άρχισα να παρατηρώ γύρω μου, να έχω τα μάτια ανοιχτά. Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις τις αλλαγές του περιβάλλοντος στο οποίο ζείς! Όταν έφτασα μάλιστα στο σχολείο μετά τις γιορτές, είχαν κόψει μερικά κλαδιά και τα φύλλα των λιγοστών μεγάλων δέντρων που βρίσκονται σε εκείνο το πεζοδρόμιο. Ήξερα ότι είχα χάσει ήδη την προσευχή, αλλά αυτό ποτέ δεν με ενδιέφερε. Απλά αντί να επιταχύνω το βήμα μου, το επιβράδυνα χωρίς να το καταλάβω και προχωρώντας έτσι χωρίς να θέλω να τραβήξω πάνω μου την προσοχή κανενός, παρατήρησα τα δέντρα. Από τον κορμό μέχρι τα γέρικα, χειμωνιάτικα κλαδιά του, μπλεγμένα μεταξύ τους θαρώντας έτσι ότι καλύπτουν το κενό που δημιουργήθηκε μετά την παρέμβαση για το κόψιμο κάποιων μελών τους.

Χθές το πρωί βρισκόμουν στο Μοναστηράκι. Γύρω μου κόσμος με τόσες τσάντες από ψώνια. Ήμουν προφανώς και εγω ένας από αυτούς τους βιαστικούς. Καθώς πήγαινα να περάσω τον δρόμο για να πάω απέναντι στο σταθμό του μετρό, μέσα από τα κορναρίσματα και τις φωνές αναμυγμένες με μυρωδιές από τις γύρω καφετέρειες, διέκρινα μία μελωδία που όσο περπάταγα τόσο και πιό πολύ δυνάμωνε με σταθερό ρυθμό. Εκεί πίσω από το φανάρι, και από τις άδειες στήλες από τις εφημερίδες της πόλης, στεκόταν ένας κύριος, χαμογελαστός γύρω στα 40 περίπου και έπαιζε βιολί. Ο συνδυασμός της πόλης με την εκκωφαντική μελωδία ενός τέτοιου μαγευτικού οργάνου με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Ήταν τόσο όμορφη εικόνα.. Και καθώς έπαιζε, τα μάτια του δεν ήταν κλειστά, ήταν ανοιχτά, παρατηρώντας του γοργούς ρυθμούς της ζωής μπροστά του, τους ανθρώπους που πέρναγαν γύρω του χωρίς κανένας από αυτούς να τον κοιτάξει, χωρίς κανένας από αυτούς να τον ακούσει. Κι όμως είχε ένα τόσο γαλήνιο χαμόγελο στο πρόσωπό του, όσο και η μουσική που έπαιζε. 

Ο κόσμος με έσπρωχνε, δεν με άφηνε να κάτσω να τον ακούσω έστω και λίγο λεπτά, το μπουλούκι με πήγαινε κατευθείαν στις κυλιόμενες σκάλες -ή μήπως το έκανα εγώ υποσυνειδητητά; Άμα κάποιος με παρατηρούσε, θα αντικρούσε μια φιγούρα με μακριά μαλλιά σαν υπνωτισμένη από την μουσική περπατώντας τυφλά, αφού το κεφάλι της ήταν φανερά γυρισμένο στα αρστερά. Όλο και πιο αριστερά όσο περπατούσα.. Κοίταγα τον κύριο να παίζει βιολί και σε κάποια στιγμή η ματιά του έπεσε στην δικιά μου για ένα μόλις δευτερόλεπτο, γιατί χωρίστηκε από ένα εμπόδιο, την κολώνα, καθώς οι σκάλες κοινούνταν. Γύρισα έτσι το κεφάλι μου μπροστά κοιτάζοντας το κενό πάνω από τα κεφάλια ανθρώπων. Η μουσική συνεχιζόταν και ομόρφαινε τον γκρίζο σταθμό. Όταν κατέβηκα από τις κυλιόμενες αναρωτήθηκα γιατί ήμουν πάνω σε αυτές. Πάντα χρησιμοποιούσα τις κανονικές σκάλες, οι κινούμενες είναι πολύ βαρετές για μένα. Έτσι με την μελωδία να συνεχίζεται στο μυαλό μου μπήκα στο βαγόνι...

Περίεργο το πως κάτι απλό, μικρό και καθημερινό μπορεί να σου αλλάξει αν όχι την μέρα, κάποια στιγμή της. Μόνο και μόνο να της δώσει χρώμα, εκεί που δεν υπήρχε την τελευταία, μοναχική εβδομάδα.



 They turn the lights down low,
In shadows hiding from the world,
Only coming out when it gets cold.
 The seas part when they hit the floor,
The voices carry on and out the door.
And everything you touch turns into gold.

 Like the angel you are you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(your answer's always 'maybe')
That's when I got up and left.

 A beating heart and a microphone,
A ticking clock in an empty home.
Still tells of these times so long ago.
 Even though I've come so far,
I know I've got so far to go.
And any day now I'll explode.

 Like the angel you are 
you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(your answer's always 'maybe')
That's when I got up and left.

And each and everyday will lead into tomorrow
tomorrow brings one less day without you.
But don't wait up just leave the light on.
'Cause all the roads that I might take will 
all one day lead back to you.

 And like the angel you are 
you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(never cease to amaze me)
That's when I got up and left.