Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Παρατηρώντας.

Είναι τόσο θλιβερό το γεγονός ότι ο κόσμος έχει σταματήσει να παρατηρεί. Όλοι τρέχουν να προλάβουν την δουλειά, το σχολείο, το φροντηστήριο, την προπόνηση, το μάθημα χορού και ακόμα και το σπίτι. Τρέχουν να προλάβουν, τρέχουν να νικήσουν τον χρόνο στην κούρσα του προγράμματος, τρέχουν πολλές φορές με σκυμένο κεφάλι. Δεν παρατηρούν, δεν βλέπουν τα μικρά πράγματα που αλλάζουν καθημερινά γύρω τους, ενώ είναι τόσο ευδιάκριτα να τα κατανοήσεις με μόνο μία ματιά. Πόσο κοστίζει μία ματιά; Ένα δευτερόλεπτο; Δύο; Πέντε, δέκα;

Το κατάλαβα και από τον εαυτό μου αυτό. Στην προσπάθεια βελτίωσής του που έχω θέσει εδώ και καιρό, ανακάλυψα ότι εκτός ότι περπάταγα με σκυμμένο το κεφάλι χωρίς να παρατηρώ τους ανθρώπους που περνάγανε δίπλα μου, τα κτήρια, τα ελάχιστα δέντρα και τα φανάρια που μοιάζουν να τρέχουν δίπλα μου όταν προσπαθώ να προλάβω το φροντηστήριο -είχα σταματησει να παρατηρώ. Ο δρόμος μπορεί το πρωί να ήταν μουσκεμένος από την χτεσινή βροχή και να μην το είχα πάρει ακόμα χαμπάρι.

Έτσι, άρχισα να παρατηρώ γύρω μου, να έχω τα μάτια ανοιχτά. Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις τις αλλαγές του περιβάλλοντος στο οποίο ζείς! Όταν έφτασα μάλιστα στο σχολείο μετά τις γιορτές, είχαν κόψει μερικά κλαδιά και τα φύλλα των λιγοστών μεγάλων δέντρων που βρίσκονται σε εκείνο το πεζοδρόμιο. Ήξερα ότι είχα χάσει ήδη την προσευχή, αλλά αυτό ποτέ δεν με ενδιέφερε. Απλά αντί να επιταχύνω το βήμα μου, το επιβράδυνα χωρίς να το καταλάβω και προχωρώντας έτσι χωρίς να θέλω να τραβήξω πάνω μου την προσοχή κανενός, παρατήρησα τα δέντρα. Από τον κορμό μέχρι τα γέρικα, χειμωνιάτικα κλαδιά του, μπλεγμένα μεταξύ τους θαρώντας έτσι ότι καλύπτουν το κενό που δημιουργήθηκε μετά την παρέμβαση για το κόψιμο κάποιων μελών τους.

Χθές το πρωί βρισκόμουν στο Μοναστηράκι. Γύρω μου κόσμος με τόσες τσάντες από ψώνια. Ήμουν προφανώς και εγω ένας από αυτούς τους βιαστικούς. Καθώς πήγαινα να περάσω τον δρόμο για να πάω απέναντι στο σταθμό του μετρό, μέσα από τα κορναρίσματα και τις φωνές αναμυγμένες με μυρωδιές από τις γύρω καφετέρειες, διέκρινα μία μελωδία που όσο περπάταγα τόσο και πιό πολύ δυνάμωνε με σταθερό ρυθμό. Εκεί πίσω από το φανάρι, και από τις άδειες στήλες από τις εφημερίδες της πόλης, στεκόταν ένας κύριος, χαμογελαστός γύρω στα 40 περίπου και έπαιζε βιολί. Ο συνδυασμός της πόλης με την εκκωφαντική μελωδία ενός τέτοιου μαγευτικού οργάνου με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Ήταν τόσο όμορφη εικόνα.. Και καθώς έπαιζε, τα μάτια του δεν ήταν κλειστά, ήταν ανοιχτά, παρατηρώντας του γοργούς ρυθμούς της ζωής μπροστά του, τους ανθρώπους που πέρναγαν γύρω του χωρίς κανένας από αυτούς να τον κοιτάξει, χωρίς κανένας από αυτούς να τον ακούσει. Κι όμως είχε ένα τόσο γαλήνιο χαμόγελο στο πρόσωπό του, όσο και η μουσική που έπαιζε. 

Ο κόσμος με έσπρωχνε, δεν με άφηνε να κάτσω να τον ακούσω έστω και λίγο λεπτά, το μπουλούκι με πήγαινε κατευθείαν στις κυλιόμενες σκάλες -ή μήπως το έκανα εγώ υποσυνειδητητά; Άμα κάποιος με παρατηρούσε, θα αντικρούσε μια φιγούρα με μακριά μαλλιά σαν υπνωτισμένη από την μουσική περπατώντας τυφλά, αφού το κεφάλι της ήταν φανερά γυρισμένο στα αρστερά. Όλο και πιο αριστερά όσο περπατούσα.. Κοίταγα τον κύριο να παίζει βιολί και σε κάποια στιγμή η ματιά του έπεσε στην δικιά μου για ένα μόλις δευτερόλεπτο, γιατί χωρίστηκε από ένα εμπόδιο, την κολώνα, καθώς οι σκάλες κοινούνταν. Γύρισα έτσι το κεφάλι μου μπροστά κοιτάζοντας το κενό πάνω από τα κεφάλια ανθρώπων. Η μουσική συνεχιζόταν και ομόρφαινε τον γκρίζο σταθμό. Όταν κατέβηκα από τις κυλιόμενες αναρωτήθηκα γιατί ήμουν πάνω σε αυτές. Πάντα χρησιμοποιούσα τις κανονικές σκάλες, οι κινούμενες είναι πολύ βαρετές για μένα. Έτσι με την μελωδία να συνεχίζεται στο μυαλό μου μπήκα στο βαγόνι...

Περίεργο το πως κάτι απλό, μικρό και καθημερινό μπορεί να σου αλλάξει αν όχι την μέρα, κάποια στιγμή της. Μόνο και μόνο να της δώσει χρώμα, εκεί που δεν υπήρχε την τελευταία, μοναχική εβδομάδα.



 They turn the lights down low,
In shadows hiding from the world,
Only coming out when it gets cold.
 The seas part when they hit the floor,
The voices carry on and out the door.
And everything you touch turns into gold.

 Like the angel you are you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(your answer's always 'maybe')
That's when I got up and left.

 A beating heart and a microphone,
A ticking clock in an empty home.
Still tells of these times so long ago.
 Even though I've come so far,
I know I've got so far to go.
And any day now I'll explode.

 Like the angel you are 
you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(your answer's always 'maybe')
That's when I got up and left.

And each and everyday will lead into tomorrow
tomorrow brings one less day without you.
But don't wait up just leave the light on.
'Cause all the roads that I might take will 
all one day lead back to you.

 And like the angel you are 
you laugh creating.
A lightness in my chest.
Your eyes they penetrate me,
(never cease to amaze me)
That's when I got up and left.

11 σχόλια:

  1. Πράγματι υπέροχες οι στιγμές που θα παρατηρήσεις κάτι -ειδικά στον δρόμο- το οποίο θα σού τραβήξει την προσοχή, θα σε κάνει να χαμογελάσεις, ίσως, θα σε βγάλει για λίγες ή περισσότερες στιγμές από την μονότονη τροχιά σου...
    Τι σύμπτωση, μόλις πριν λίγο διάβαζα για το πώς οι άνθρωποι χάνουν την δυνατότητα να θαυμάζουν τον κόσμο, μόνο και μόνο επειδή τον συνηθίζουν... (Κόσμος της Σοφίας!)


    Μάκια, κορίτσι-δηλητήριο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι τόσο ωραίο να πηγαίνεις με το πάσο σου και να βλέπεις πραγματικά ό,τι συμβαίνει/υπάρχει γύρω σου... Τα πιο ωραία πράγματα είναι αυτά που δεν παρατηρούμε τελικά :Ρ
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι είναι ωραίες στιγμές Άρτ..
    Τα λέμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραίο κείνεο, Poisonous!!!Πραγματικά πολύ ωραίο!!! :)
    http://apithmenanera.blogspot.com/2010/10/blog-post_29.html Κάτι παρόμοιο είχα γράψει κι εγώ πριν λίγο καιρό.
    Art,υπέροχο το βιβλίο που διαβάζεις!!!Το'χω διαβάσει πάνω από 5 φορές!!!:)
    Καληνύχτα και στις δυο σας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ! Είπα λίγο να περιγράψω και τον κόσμο γύρω μου. :Ρ
    Πολύ ωραίο το κείμενό σου, γενικά λατρεύω το μπλόγκ σου! :)
    Αυτό το βιβλίο θέλω να το διαβάσω και εγώ κάποτε.. Με περιμένει όμως και μια στοίβα δίπλα στο κομοδίνο μου. :Ρ
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και πολύ καλά έκανες...Αν δεν γράφουμε για τον κόσμο γύρω μας,για τι θα γράφουμε?
    Να'σαι καλά!Σ'ευχαριστώ πολύ!:)
    Είναι πράγματι εκπληκτικό!Να το διαβάσεις κάποια στιγμή,οπωσδήποτε!Κι εγώ σε μια τέτοια κατάσταση είμαι...Βιβλία παντού!!!Στο κομοδίνο,στη βιβλιοθήκη,στο γραφείο,στο πάτωμα,στον εκτυπωτή!!!Και δεν προλαβαίνω να διαβάσω ούτε ένα...:(!Τέλος πάντων!Θα γίνει κι αυτό!Καλό βράδυ!!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κλάμπ βιβλιοφάγων, τι μου λές τώρα! :Ρ
    Αχ αυτή η βιβλιοθήκη.. Κάποτε πρέπει να την φτιάξω γιατί δεν χωράνε..
    Τέσπα, τα λέμε, φιλιά! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έτσι ακριβώς!!!Και δεν είναι μόνο τα δικά μου βιβλία!Είναι και μερικά απ'τη βιβλιοθήκη του σχολείου!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Να παρατηρεις πιο συχνα.;)
    Εγω παντα παρατηρω.:P

    ΑπάντησηΔιαγραφή