Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Manipulation rules.

(Manipulation: when one wants to change somebody’s character/feelings without them noticing it.)




-You never know exactly the results of the manipulation.
-If you want to change this person , keep in mind that nothing will be as you imagine it.
-Sometimes its too hard to manipulate someone.
-If its necessary, lie.
-Lie as well about your feelings, saying the phrases the other person wants to hear.
-Make them believe that they are better than you.
-Never mention to them the word "manipulation".
-Don't ever try too much to achieve your goal. Be calm.
-Be careful of what they are saying to you. Be careful of their possible lies.
-Keep your eyes wide open when you manipulate, because sometimes they want to manipulate you back at the same time.
-Don't imagine things that may happen. Just focus on what you want and how the changes will be.
-Never be pessimistic. -"People do change".
-Don’t believe your own lies.
-The previous advices will be realized only if you are COMPLETELY sure you know the person as no one ever did. Pretty well, I guess. Sometimes its just not enough.
-And if you cannot ensure yourself about the line before, then you will fail.
-You may be lucky however, if they want to change themselves exactly as you desire. It is a possible fact, but rare.
 -Last but not least, there is also another thing you need to do. Never fall in love with him/her. The one that is going to be manipulated is only you, and therefore you will lose yourself.
And it might be too late to turn back.

Remember?
We both had different results, negative or positive ones.
 Does it matter though? We both failed.

 
  They sold the old house
Boarded up the rooms just the way you wanted
They sold your possessions
Gave them all away with the guns

You sing like the wind in the trees at night
You think I'm asleep but I'm awake for it
You think you can hide so easily
That noone ever hears you
 And I say love has led us astray
Love won't let us sleep

  First we're cut from the cloth in perfect shapes
Then we're tied in a knot and we're left to fray
Can you even see what you're doin to me
You sleep in the leaves and I can't wake you up
You float like a reed in the river bank
If I dive too deep I can't hear you
But everyone else does

  And love has led us astray
Love won't let us sleep
And love has led us astray
Love won't let us sleep
Astray, astray, astray, astray, astray, astray

First we're cut from the cloth in perfect shapes
Then we're tied in a knot and we're left to fray
Love has led us astray

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Να μ'αγαπάς

"Σου γράφω πάλι από ανάγκη.. Η ώρα πέντε το πρωί. Το μόνο πράγμα που 'χει μείνει όρθιο στο κόσμο είσαι εσύ."


Μπορεί να μην είναι πέντε το πρωί, αλλά πάλι σου γράφω. Πάλι σκατά ρε φίλε. Εντάξει ευτυχώς καλύτερα από τις προηγούμενες εβδομάδες. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τώρα τελευταία. Τη μία είμαι μια χαρά και δεν με νοιάζει τίποτα και την άλλη μαύρα χάλια. Οκ, η πρώτη διάθεση είναι λίγο σπάνια αλλά τέλος πάντων. Προσπαθώ ακόμα να μην υποκρίνομαι αλλά μερικές φορές με πιάνω να το κάνω. Αν και είναι καλύτερα έτσι νομίζω, που να κάθομαι να εξηγώ. Νιώθω να πνίγομαι σιγά σιγά. Να πνίγομαι μέσα σε ένα χώρο υπερβολικά μικρό για να χωρέσει το σώμα μου. Να που πάλι κόλλησα. Ως γνωστών ποτέ δεν ήταν οι σκέψεις μου δομικά σωστές. Άντε να γράψεις κανονικά τώρα.. Μπέρδεμα ρε φίλε, ακούς; όχι σιγά μην ακούς, δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε. Δεύτερη..τρίτη φορά που σου γράφω; Δε βαριέσαι. Ξέρω, βαριέσαι. Και εγώ βαριέμαι.
 Μου αποσπάει την προσοχή ένα μικρό στο facebook, ενώ προσπαθώ να την πείσω ότι την δουλεύει το μισό σχολείο. Δεν θα θέλω να πώ όλη την ιστορία, πάντως είναι προφανές ότι είναι ηλίθια. Οκ, όχι ακριβώς ηλίθια απλά ανώριμη. Εδώ έχω να πώ ότι έχω την κακή τάση να δικαιολογώ τους ανθρώπους. Για οποιαδήποτε συμπεριφορά τους, περισσότερο κακή ή λάθος. Δεν ξέρω, απλά έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές άλλα θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε και μιας βγαίνει κάτι το εντελώς αντίθετο και χωρίς κάν να το συνειδητοποιήσουμε παρά μόνο πολύ καιρό αργότερα, όταν κάνουμε όση καλύτερη αυτογνωσία μπορούμε τον εαυτό μας, πράγμα που έχουμε ξεχάσει να του δίνουμε την απαραίτητη σημασία. Ισως όντως να μην έχει σημασία και ίσως καλύτερα θα ήταν να μην κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά. Αλλά άμα δεν κοιτάξεις το παρελθόν, τότε πώς θα μπορείς να βελτιώσεις ή να απλά να καταλάβεις το παρόν; Δεν μιλάω για το μέλλον, το μέλλον κανονικά θα έπρεπε να μην μας απασχολεί ιδιαίτερα.
Και όπως έλεγα πρίν.. Δικαιολογώ τους ανθρώπους μέσα μου. Όμως ξέρεις ποιά είναι η απογοήτευση ρε φίλε; Ότι οι ίδιοι δεν σου ΄φερονται με ανάλογο τρόπο, ούτε κάν το σκέφτονται. Σε κρίνουν, ενώ δεν έχουν κάνει δικιά τους κριτική. Και αυτό είναι που μου τη δίνει. Και πόσο μάλλον όταν νομίζουν ότι σε ξέρουν ή όταν κάνουν ότι σε ξέρουν και εκεί είναι που σε κρίνουν χωρίς σκέψη. Και αυτό είναι που σε κάνει να απογοητεύεσαι και να σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί εσύ να είσαι η καλή σε όλους ενώ παίρνεις τέτοια μεταχείρηση. Απλά δεν πάει άλλο. Έτσι σκέφτεσαι να αρχίζεις να φέρεσαι πιο ψυχρά και ανάλογα σε αυτούς αλλά η ειρωνία είναι ότι γίνεσαι σαν και αυτούς. Αλλά προφανώς δεν έχεις άλλη επιλογή, σωστά;
Πολλά πράγματα ανέλυσα, θα κουραστείς μου φαίνεται. Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να τρέχεις. Ακόμα πιο τρελό να τρέχεις πάνω στις γραμμές του τράμ στην παραλιακή. Και ας έχεις ένα αναίσθητο γουρούνι να γελάει που όταν σταματάς να λαχανιάζεις, χαχαχα. Ξέρεις ότι δεν το εννοούσα αυτό, γουρούνι δεν είναι, αναίσθητο το διορθώνουμε, αφασία πάνω απ'όλα! Έχε χάρη που όταν φτάσαμε στις κούνιες ήταν βράδυ και δεν ξεχώριζες που ήταν η τραμπάλα και πού η τσουλήθρα αλλιως θα έτρεχα να κάνω κούνια. Τόσο παλιμπαιδισμός ρε φίλε. Έβγαλα και δυό-τρείς φωτογραφίες με την φωτογραφική, μπορώ να πώ ότι είμαι ευχαριστημένη για δύο μέρες.
Το σχολείο τα ίδια, τι να σου λέω τώρα.. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκα εκτός τάξης για διάλειμμα. Έχω κολλήσει εκεί, να κοιτάω την άδεια τάξη μπάς και μου μιλήσει και με αναγκάσει να βρώ νόημα να βγώ έξω. Γιατί όντως δεν υπάρχει, τι να κάνω άλλωστε; Έχω το βιβλιαράκι μου, τ' ακουστικούλια μου και αυτόν (το παιδί που γελάει μαζί μου που ανέφερα πρίν) να μου κάνει παρέα. Έχει πλάκα να είσαι έτσι. Απλά μερικές φορές είναι ανυπόφορο.
Ο χορός.. άλλη απογοήτευση από εκεί. Έχω πάψει να έχω περισσότερες απαιτήσεις από την σχολή, ξέρω ότι δεν έχει νόημα. Ανύπαρκτη είμαι έτσι κι αλλιώς. Άμα δεν γραφτώ του χρόνου στην σχολή που θέλω λογικά θα το σταματήσω. Και μάλιστα λέω να το αντικαταστήσω με μαθήματα φωτογραφίας. Θα έλεγα και σχέδιο, αλλά ασχολούμαι ήδη αρκετά και ικανοποιητικά.
Αυτή τη στιγμή το μικρό που λέγαμε, μου λέει ότι θέλει να γίνει αστυνομικίνα για να έχει δράση. Θα άνοιγα το στόμα μου αλλά έχε χάρη που είναι 14. Προτίμησα να κάνω log out, δεν υπάρχει έτσι και αλλιώς κάποιος λόγος να κάθομαι μέσα. Χάσιμο χρόνου.
Γενικά, δεν αντέχω άλλο φίλε μου.. Ξέρεις τι θα ήθελα τώρα; Το καλοκαίρι! Ναι το καλοκαίρι! Ήλιος, θαλασσίτσα, καθόλου άγχος, ατελείωτες βόλτες και άμα τα πάω καλά στο πτυχίο αγγλικών τον Μάιο, θα με περιμένει μία επαγγελματική φωτογραφική ή ένα λάπτοπ μαζί με μια εκδρομή! Ανυπομονώ απλά. Επίσης ανακάλυψα ότι είναι ίσως η πιό μοναχική περίοδος του χρόνου. Κάνεις παρέα με επιλεγμένα άτομα και μόνο τότε βλέπεις ποιός είναι πραγματικά δίπλα σου και ποιός όχι. Και νιώθεις καλύτερα απο πρίν, πραγματικά. Παρατήρησέ το λίγο.
Μέχρι στιγμής, λέω να βυθιστώ σε ένα βιβλίο μου (Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας), μετά να μιλήσω με κάποιον που να μου απαντάει σε αντίθεση με εσένα, και να κοιμηθώ. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, δεν με ενδιαφέρει.
Σημ.: Έχει δίκιο η φιλόλογός μου, φίλε. Πρέπει να αποβάλλουμε τον ανταγωνισμό από μέσα μας. Αυτός είναι ο καινούργιος μου στόχος για αυτό το καιρό, αφού όλα τα άλλα τα έχω πετύχει ως προς την βελτίωση του εαυτού μου.
Σημ2: Θέλω να ντυθώ Alice in Wonderland στις απόκριες και δεν ξέρω πού να βρώ φόρεμα. Ιδέες;

"Βρωμάει η ανάσα απ'τα τσιγάρα Βαραίνει ο νούς μου απ'τα πολλά.."

 Αύριο πάλι. Αυτό το τραγούδι με νανουρίζει. Καληνύχτα.

 
 Σου γράφω πάλι από ανάγκη 
η ώρα πέντε το πρωί 
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει 
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ 
Τι να τις κάνω τις τιμές τους 
τα λόγια τα θεατρικά 
μες στην οθόνη του μυαλού μου 
χάρτινα είδωλα νεκρά 


Να μ' αγαπάς... όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη 
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό 
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει 
μόλις πλυθώ και ξυριστώ. 
Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα 
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά 
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα σε φέρνει ακόμα πιο κοντά 


Να μ' αγαπάς.. όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα 
η ανάγκη μου δε σταματά 
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα 
σαν τον αλήτη που γυρνά 
Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις 
το παραμύθι να μου πεις 
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις 
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.