Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Να μ'αγαπάς

"Σου γράφω πάλι από ανάγκη.. Η ώρα πέντε το πρωί. Το μόνο πράγμα που 'χει μείνει όρθιο στο κόσμο είσαι εσύ."


Μπορεί να μην είναι πέντε το πρωί, αλλά πάλι σου γράφω. Πάλι σκατά ρε φίλε. Εντάξει ευτυχώς καλύτερα από τις προηγούμενες εβδομάδες. Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τώρα τελευταία. Τη μία είμαι μια χαρά και δεν με νοιάζει τίποτα και την άλλη μαύρα χάλια. Οκ, η πρώτη διάθεση είναι λίγο σπάνια αλλά τέλος πάντων. Προσπαθώ ακόμα να μην υποκρίνομαι αλλά μερικές φορές με πιάνω να το κάνω. Αν και είναι καλύτερα έτσι νομίζω, που να κάθομαι να εξηγώ. Νιώθω να πνίγομαι σιγά σιγά. Να πνίγομαι μέσα σε ένα χώρο υπερβολικά μικρό για να χωρέσει το σώμα μου. Να που πάλι κόλλησα. Ως γνωστών ποτέ δεν ήταν οι σκέψεις μου δομικά σωστές. Άντε να γράψεις κανονικά τώρα.. Μπέρδεμα ρε φίλε, ακούς; όχι σιγά μην ακούς, δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε. Δεύτερη..τρίτη φορά που σου γράφω; Δε βαριέσαι. Ξέρω, βαριέσαι. Και εγώ βαριέμαι.
 Μου αποσπάει την προσοχή ένα μικρό στο facebook, ενώ προσπαθώ να την πείσω ότι την δουλεύει το μισό σχολείο. Δεν θα θέλω να πώ όλη την ιστορία, πάντως είναι προφανές ότι είναι ηλίθια. Οκ, όχι ακριβώς ηλίθια απλά ανώριμη. Εδώ έχω να πώ ότι έχω την κακή τάση να δικαιολογώ τους ανθρώπους. Για οποιαδήποτε συμπεριφορά τους, περισσότερο κακή ή λάθος. Δεν ξέρω, απλά έχω παρατηρήσει ότι μερικές φορές άλλα θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε και μιας βγαίνει κάτι το εντελώς αντίθετο και χωρίς κάν να το συνειδητοποιήσουμε παρά μόνο πολύ καιρό αργότερα, όταν κάνουμε όση καλύτερη αυτογνωσία μπορούμε τον εαυτό μας, πράγμα που έχουμε ξεχάσει να του δίνουμε την απαραίτητη σημασία. Ισως όντως να μην έχει σημασία και ίσως καλύτερα θα ήταν να μην κοιτάμε πίσω, παρά μόνο μπροστά. Αλλά άμα δεν κοιτάξεις το παρελθόν, τότε πώς θα μπορείς να βελτιώσεις ή να απλά να καταλάβεις το παρόν; Δεν μιλάω για το μέλλον, το μέλλον κανονικά θα έπρεπε να μην μας απασχολεί ιδιαίτερα.
Και όπως έλεγα πρίν.. Δικαιολογώ τους ανθρώπους μέσα μου. Όμως ξέρεις ποιά είναι η απογοήτευση ρε φίλε; Ότι οι ίδιοι δεν σου ΄φερονται με ανάλογο τρόπο, ούτε κάν το σκέφτονται. Σε κρίνουν, ενώ δεν έχουν κάνει δικιά τους κριτική. Και αυτό είναι που μου τη δίνει. Και πόσο μάλλον όταν νομίζουν ότι σε ξέρουν ή όταν κάνουν ότι σε ξέρουν και εκεί είναι που σε κρίνουν χωρίς σκέψη. Και αυτό είναι που σε κάνει να απογοητεύεσαι και να σκέφτεσαι ότι δεν μπορεί εσύ να είσαι η καλή σε όλους ενώ παίρνεις τέτοια μεταχείρηση. Απλά δεν πάει άλλο. Έτσι σκέφτεσαι να αρχίζεις να φέρεσαι πιο ψυχρά και ανάλογα σε αυτούς αλλά η ειρωνία είναι ότι γίνεσαι σαν και αυτούς. Αλλά προφανώς δεν έχεις άλλη επιλογή, σωστά;
Πολλά πράγματα ανέλυσα, θα κουραστείς μου φαίνεται. Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να τρέχεις. Ακόμα πιο τρελό να τρέχεις πάνω στις γραμμές του τράμ στην παραλιακή. Και ας έχεις ένα αναίσθητο γουρούνι να γελάει που όταν σταματάς να λαχανιάζεις, χαχαχα. Ξέρεις ότι δεν το εννοούσα αυτό, γουρούνι δεν είναι, αναίσθητο το διορθώνουμε, αφασία πάνω απ'όλα! Έχε χάρη που όταν φτάσαμε στις κούνιες ήταν βράδυ και δεν ξεχώριζες που ήταν η τραμπάλα και πού η τσουλήθρα αλλιως θα έτρεχα να κάνω κούνια. Τόσο παλιμπαιδισμός ρε φίλε. Έβγαλα και δυό-τρείς φωτογραφίες με την φωτογραφική, μπορώ να πώ ότι είμαι ευχαριστημένη για δύο μέρες.
Το σχολείο τα ίδια, τι να σου λέω τώρα.. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκα εκτός τάξης για διάλειμμα. Έχω κολλήσει εκεί, να κοιτάω την άδεια τάξη μπάς και μου μιλήσει και με αναγκάσει να βρώ νόημα να βγώ έξω. Γιατί όντως δεν υπάρχει, τι να κάνω άλλωστε; Έχω το βιβλιαράκι μου, τ' ακουστικούλια μου και αυτόν (το παιδί που γελάει μαζί μου που ανέφερα πρίν) να μου κάνει παρέα. Έχει πλάκα να είσαι έτσι. Απλά μερικές φορές είναι ανυπόφορο.
Ο χορός.. άλλη απογοήτευση από εκεί. Έχω πάψει να έχω περισσότερες απαιτήσεις από την σχολή, ξέρω ότι δεν έχει νόημα. Ανύπαρκτη είμαι έτσι κι αλλιώς. Άμα δεν γραφτώ του χρόνου στην σχολή που θέλω λογικά θα το σταματήσω. Και μάλιστα λέω να το αντικαταστήσω με μαθήματα φωτογραφίας. Θα έλεγα και σχέδιο, αλλά ασχολούμαι ήδη αρκετά και ικανοποιητικά.
Αυτή τη στιγμή το μικρό που λέγαμε, μου λέει ότι θέλει να γίνει αστυνομικίνα για να έχει δράση. Θα άνοιγα το στόμα μου αλλά έχε χάρη που είναι 14. Προτίμησα να κάνω log out, δεν υπάρχει έτσι και αλλιώς κάποιος λόγος να κάθομαι μέσα. Χάσιμο χρόνου.
Γενικά, δεν αντέχω άλλο φίλε μου.. Ξέρεις τι θα ήθελα τώρα; Το καλοκαίρι! Ναι το καλοκαίρι! Ήλιος, θαλασσίτσα, καθόλου άγχος, ατελείωτες βόλτες και άμα τα πάω καλά στο πτυχίο αγγλικών τον Μάιο, θα με περιμένει μία επαγγελματική φωτογραφική ή ένα λάπτοπ μαζί με μια εκδρομή! Ανυπομονώ απλά. Επίσης ανακάλυψα ότι είναι ίσως η πιό μοναχική περίοδος του χρόνου. Κάνεις παρέα με επιλεγμένα άτομα και μόνο τότε βλέπεις ποιός είναι πραγματικά δίπλα σου και ποιός όχι. Και νιώθεις καλύτερα απο πρίν, πραγματικά. Παρατήρησέ το λίγο.
Μέχρι στιγμής, λέω να βυθιστώ σε ένα βιβλίο μου (Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας), μετά να μιλήσω με κάποιον που να μου απαντάει σε αντίθεση με εσένα, και να κοιμηθώ. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, δεν με ενδιαφέρει.
Σημ.: Έχει δίκιο η φιλόλογός μου, φίλε. Πρέπει να αποβάλλουμε τον ανταγωνισμό από μέσα μας. Αυτός είναι ο καινούργιος μου στόχος για αυτό το καιρό, αφού όλα τα άλλα τα έχω πετύχει ως προς την βελτίωση του εαυτού μου.
Σημ2: Θέλω να ντυθώ Alice in Wonderland στις απόκριες και δεν ξέρω πού να βρώ φόρεμα. Ιδέες;

"Βρωμάει η ανάσα απ'τα τσιγάρα Βαραίνει ο νούς μου απ'τα πολλά.."

 Αύριο πάλι. Αυτό το τραγούδι με νανουρίζει. Καληνύχτα.

 
 Σου γράφω πάλι από ανάγκη 
η ώρα πέντε το πρωί 
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει 
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ 
Τι να τις κάνω τις τιμές τους 
τα λόγια τα θεατρικά 
μες στην οθόνη του μυαλού μου 
χάρτινα είδωλα νεκρά 


Να μ' αγαπάς... όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη 
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό 
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει 
μόλις πλυθώ και ξυριστώ. 
Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα 
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά 
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα σε φέρνει ακόμα πιο κοντά 


Να μ' αγαπάς.. όσο μπορείς να μ' αγαπάς. 


Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα 
η ανάγκη μου δε σταματά 
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα 
σαν τον αλήτη που γυρνά 
Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις 
το παραμύθι να μου πεις 
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις 
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.

8 σχόλια:

  1. Κοίταξε να είσαι ευτυχισμένη. Όσο μπορείς. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Poisonous μου,ποσο δικιο εχεις.
    Και βασικα συμπασχω παρα πολυ μαζι σου.
    Το μεγαλο μου παραπονο βασικα αυτες τις μερες ειναι οτι δεν περνεις οτι δινεις...Λιγη εκτιμουν...
    Και εγω δεν θυμαμαι απο ποτε εχω να βγω εξω απο την ταξη.Παντα διαβαζω καποιο μαθημα κατευθυνσης μου.Μονη μου παρεα η αδερφη μου.Και οπως ειπες τι νοημα εχει να βγεις εξω...
    Νομιζω γενικα για εμενα πως οι δυο τελευταιες εβδομαδες ηταν πολυ πιεστικες και δυσαρεστες.
    Αλλα πες αυτο που λεω και εγω.:) ΟΧΙ,ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ,ΕΓΩ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ.:)
    Και ετσι συνεχιζω.:)
    Και πραγματια αυτες τις δυο εβδομαδες καταλαβα ποιος αξιζει απο αυτους που ειναι διπλα σου.
    Αχχ,τι καλα!!Κανεις σχεδιο.<3 Του χρονου να σκεφτεις οπωσδηποτε την φωτογραφια!:P
    Φορτισμενο και το δικο μου ποστ...πριν δυο ωρες ετρεμα απο νευρα.Αλλα εμεις θα συνεχισουμε να χαμογελαμε!:)
    Εεε,Ειρηνη μου? :D
    Καλοκαιρι<3
    Και εγω θα ηθελα μια μικρη του δοση τωρα.
    Αντε και το καλοκαιρι θα το καψουμε και εμεις ε?:D Κορινθος.;) :)
    Φιλακια πολλα!:*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπομονή Μαράκι. :)
    Ναι οκ, το χαζοχαρούμενο χαμόγελο κανείς δεν μου το παίρνει, χαχα.
    Έτρεμες από νεύρα; :/ Τι έπαθες; :/
    Άντε σε κάτι μήνες! <3
    Φιλιά πολλά και να περνάς καλά! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αχχχχχχχχχχ ! πόσες φορές έχω σκεφτεί τα ίδια με εσένα , ειδικά στο πως με κρίνουν οι άλλοι, έπαψε να με ενδιαφέρει και να με πονά γιατί έπαψα να τους κοιτάω με τον τρόπο που κοίταγα παλιά. Τους κοιτώ και εγώ αδιάφορα και όλα είναι εντάξει μέσα μου, τους δίνω ότι μου δίνουν και οι ζήτουλες παίρνουν απλά ένα ΌΧΙ και τελειώνει το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το θέμα δεν είναι ότι σε κρίνουν...Δυστυχώς, αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει. Το θέμα είναι να μην δίνεις σημασία σ' αυτά που λένε... Εγώ τις τελευταίες μέρες έκανα μια πρόοδο πάνω σ' αυτόν τον τομέα. Είναι λίγο ανόητο βέβαια, αλλά με κάνει να αισθάνομαι "εγώ". Κυκλοφορώ με λυτά κορδόνια, βάζω το τζιν μέσα απ' τα παπούτσια για ευκολία και πηγαίνω (συχνά σκοντάφτοντας, αφού πατάω τα κορδόνια μου). Κάποιες φορές μάλιστα, εκεί που περπατάω στον διάδρομο του σχολείου αρχίζω και τρέχω και χοροπηδάω και τραγουδάω (σχιζοφρένια σκέτη!). Το αποδίδω στα λυμένα μου κορδόνια. Λες και ξαφνικά τώρα που δεν σφίγγουν τα πόδια μου, αυτά είναι ελεύθερα κι έτσι νιώθω πιο ελεύθερη κι εγώ… Pretty stupid, I know… Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι πρέπει να βρεις κάτι (κάτι εξίσου ανόητο, ίσως) που να σε κάνει να νιώθεις «ελεύθερη»… Αυτή είναι η μοναδική συμβουλή που μπορώ να σου δώσω. Αν βρεις τίποτα άλλο, πες το μου κι εμένα! ;) Να περνάς καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό προσπαθώ να κάνω Siren Girl, ανακουφίζομαι που και άλλοι σκέφτονται έτσι. :Ρ :)
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Flying High Dead Angel χαχαχαχα αυτό με τα κορδόνια θέλω να το δώ, τι πλάκα που έχει! :D
    Ωραία ιδέα, θα προσπαθήσω να βρώ κάτι και θα σου πώ! :D
    Φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή