Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

I'd spend a lifetime with you.

Εικοσιεννιά και σήμερα.
Το βλέμμα σου μεθυστικό από τότε
το ίδιο συναρπαστικό παραμένει.
Μόνο το χαμόγελο εκείνο έχω ξεχάσει
το πρόχειρο σκίτσο μου δεν μπόρεσε να το αποτυπώσει κατάλληλα
Ίσως το πιο αληθινό
Και θυμάμαι πριν πόσα χρόνια
ξεθωριασμένη εικόνα πλέον
η όψη σου σε ένα τοίχο
την πρώτη μέρα -αφηρημένη
την προσπέρασα δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Όλα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις
Έτσι σαν χιλιοδιαβασμένη ιστορία
Σαν κάτι φανταστικούς κανόνες που ποτέ δεν κατάλαβες
Ποτέ δεν σε έπεισαν ότι είναι αληθινοί
Τα χρώματα,
οι αποχρώσεις μόνο του μαύρου και του άσπρου
ήταν πλέον ορατές. Και μετά
η παρουσία του κόκκινου, κίτρινου, μώβ
Περιπλέκοντας περισσότερο τα πράγματα
δημιουργώντας ένα μείγμα
που δύσκολα διακρίνεις τα συστατικά του
οτιδήποτε.
Σαν μια χρησιμοποιημένη παλέτα
ξεχασμένη στις τόσες άλλες.
Και μετά από την βροχή, την μπόρα..
Το ουράνιο τόξο είναι κοντά,
έρχεται, ήρθε και θα μείνει.
Το κομμάτι που χωρίς αυτό κενός είσαι
και ξυπνάς κάθε χάραμα με σημάδια απώλειας.
Αλλά όχι τώρα, όχι τότε, όχι ποτέ ξανά.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Και το κυριακάτικο πρωινό
φαντάζει καινούργιο
Και ο χορός απαραβίαστος
-δεν με νοιάζει τι λένε-
ποτέ δεν θέλησαν να μάθουν.
Το τραγούδι, εκείνος ο όροφος, αμφιβολίες, ανασφάλειες, χαμόγελα, βράδια περίεργα, όμορφα στιγμιότυπα σαν από ταινία, λόγια, σκίτσα, συζητήσεις, μυστικά, εμπόδια, σοκολάτες, βροχή, ήλιος, τρέξιμο στο πουθενά, αστεία, γνωριμίες, θαψίματα, στιγμές που θέλεις να μείνουν παγωμένες στο χρόνο. Ένας χρόνος.
Εικοσιεννιά και σήμερα,
εικοσιεννιά τότε,
εικοσιεννιά έρχονται.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Strangers

Μπαίνω στο τράμ, με κοιτάς. Σε κοιτώ για μια στιγμή. Αλλά δεν με ξέρεις.
Βγαίνω, προχωράω μπαίνω σε ένα μαγαζί. όλοι απασχολημένοι με κάτι όπως πάντα. Δεν με κοιτάει κανείς. Τους βλέπω. Αλλά δεν τους ξέρω. Πηγαίνω στο ταμείο, μιλάω, μου απαντάνε. Περνάνε αυτά τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα και αυτό ήταν. Δεν ξέρω τι σκέφτονται, μπορεί οτιδήποτε.
Βγαίνω και περπατάω στο πλακόστρωτο δρόμο. Παρατηρώ και βλέπω έντονα, καλύτερα μέσα από τα μαύρα γυαλιά ηλίου. Με κοιτάς όταν περνάς, μπορεί να με κοιτάς και όταν έχω ήδη φύγει από σένα, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ξέρω αν έχει σημασία ούτε καν για σένα.
Με σταματάς για να ρωτήσεις κάτι, ξέρω τι θα με ρωτήσεις και συνεχίζω να περπατάω. Δεν με ξέρεις ό,τι και να πώ, ούτε και εγώ από την πλευρά μου ό,τι και να μου πείς. Και εφόσον δεν ρώτησες κάτι παραπάνω, εκεί θα μείνει.
Ανεβαίνω τα σκαλιά και πριν προλάβω να γυρίσω το κεφάλι μου, σε βλέπω. Σε χαιρετάω, με χαιρετάς, μιλάμε. Αλλά κρίμα που δεν σε ξέρω αρκετά. Και αυτό που βλέπεις εσύ δεν είναι αρκετό.
Μπαίνω ξανά στο βαγόνι για τελευταία φορά σήμερα, και με κοιτάς. Και εσύ και εσύ και εσύ. Και εγώ κοιτάω άλλους έξω από το τζάμι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινά. Δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις. Και η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι -μάντεψε- να μην με γνωρίσεις ποτέ.
Μια μάζα από ξένους είμαστε, που ο καθένας φοβάται να μιλήσει στον άλλο ακόμα και αν δεν τον ξέρει. Όλοι ξένοι, τόσο διαφορετικοί όσο ίδιοι.
Και σε βλέπω στο βαγόνι όταν τρέχει. Γελάς, όχι σε εμένα αλλά σε κάτι άλλο.
Σε ξέρω, αλλά είναι αργά να σου μιλήσω, είμαι ήδη μέτρα μακριά.
Με ξέρεις, αλλά δεν με βλέπεις.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

The Drowing

Yeap. And that very moment you know you really screwed up. Somehow it feels like it's not like before. You definitely screwed up. And as you keep reading in front of your screen, you can tell that.. there are no words. Let's put it in another way.

It's the fear, the stress, the completely empty feeling, the unknown, your damn poison that always destroys you -which by the way it's your damn fucking self. It's all these followed by a river coming unexpectedly out of your eyes and then flooding your face without possibly seeing anything. Wow, dude, it's so difficult indeed. In other words, it kills you without of course asking you first -then it would be meaningless, you know you deserve all these things. Of course it's fair, I couldn't argue about that. But it's so unsuitable for now, you know. Don't tell me that it's over. It's only just began.

I was saying that it's killing you. Yeah, good point. You try to raise your hand and clear your ugly face, but you get no response. You cannot see it, you feel it standing still and kind of numb. That's the right word. Numb. As a result, you wait until you can almost see and finally you do. And keep reading, and reading and reading, oh god somebody has to stop this. This isn't happening.

But it is. You knew it would. So what were you thinking exactly? You never stop until someone stops you. And now that they did, you know you are the responsible. And the stupid. Too late? No, no, wait a minute. You tremble. It's like someone is taking out the half of your body and actually, you are still alive. Extracting your bones, cutting your skin. You are begging, and begging, and begging, oh how pathetic you are. Now that everything seemed to be settled and you were finally feeling so happy... You both felt that way.

But I forgot, you always destroy things. It's so you. YOU create your own drama. You take everything for granted. When you realize it, it's just for a moment. You never change, how stupid of you to think of such a thing! You are selfish. Your poison is much stronger than your love. Your "self" is much stronger. You are self-destructive. But it's the love that comes out now.

You put your hands around your legs, staying there empty for hours,
crying
and shouting
and crying
and feeling the pain, 
the drowing
and crying
and dying.

The fear of losing probably the most important person in your life.
I love you 'till the end. This is not the end however.
I am sorry. But now, I must sleep.





Maybe that's what happens when a tornado meets a volcano.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Θυμήσου

Άνοιξε το ράδιο. Βάλε μουσική. Θυμήσου.
Απλά καθάρισε την σκέψη σου και θυμήσου. Ανακάλυψε ότι τίποτα δεν σου θυμίζει πια τα παλιά. Κοίτα την ώρα, 11:59. Όχι δεν θα την κοιτάς για ένα λεπτό ακόμα.
Και κλείσε τα μάτια σου και θυμήσου. Θυμήσου και ξαναθυμήσου μέχρι να σου φανεί αιώνας. Και περίμενε. Περίμενε τους δείκτες, περίμενε αυτό που δεν περιμένεις. Αυτή η νύχτα μένει. Αυτή η νύχτα και αυτό το λεπτό. Αχνή ανάμνηση από κάτι παλιό. Ναι το νιώθεις, αλλά ξέρεις ότι είναι πολύ πίσω. Και ξαναθυμάσαι, πάλι αμυδρά.
Και σαν έτη φωτός ξεπηδάνε οι θολές εικόνες και φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν, σαν να τις κυνηγάς. Δεν μπορείς να τις δείς, δεν μπορείς να τις πιάσεις.
Και θυμήσου, άνοιξε τα μάτια, δες ότι το ρολόι φωνάζει 12:00. μεσάνυχτα τότε του γυρνάς την πλάτη και κοιμάσαι.

Αν μου τηλεφωνούσες.. Θάνατος η φωνή σου, που δεν ξεχνάω ποτέ.

Και κλείσε τα μάτια και μην δεις το μικρό φως πίσω σου.
Το τηλέφωνο χτυπάει αθόρυβα. Και παύεις να θυμάσαι.
Τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

And I want you in my life. And I need you in my life.