Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

I'd spend a lifetime with you.

Εικοσιεννιά και σήμερα.
Το βλέμμα σου μεθυστικό από τότε
το ίδιο συναρπαστικό παραμένει.
Μόνο το χαμόγελο εκείνο έχω ξεχάσει
το πρόχειρο σκίτσο μου δεν μπόρεσε να το αποτυπώσει κατάλληλα
Ίσως το πιο αληθινό
Και θυμάμαι πριν πόσα χρόνια
ξεθωριασμένη εικόνα πλέον
η όψη σου σε ένα τοίχο
την πρώτη μέρα -αφηρημένη
την προσπέρασα δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Όλα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις
Έτσι σαν χιλιοδιαβασμένη ιστορία
Σαν κάτι φανταστικούς κανόνες που ποτέ δεν κατάλαβες
Ποτέ δεν σε έπεισαν ότι είναι αληθινοί
Τα χρώματα,
οι αποχρώσεις μόνο του μαύρου και του άσπρου
ήταν πλέον ορατές. Και μετά
η παρουσία του κόκκινου, κίτρινου, μώβ
Περιπλέκοντας περισσότερο τα πράγματα
δημιουργώντας ένα μείγμα
που δύσκολα διακρίνεις τα συστατικά του
οτιδήποτε.
Σαν μια χρησιμοποιημένη παλέτα
ξεχασμένη στις τόσες άλλες.
Και μετά από την βροχή, την μπόρα..
Το ουράνιο τόξο είναι κοντά,
έρχεται, ήρθε και θα μείνει.
Το κομμάτι που χωρίς αυτό κενός είσαι
και ξυπνάς κάθε χάραμα με σημάδια απώλειας.
Αλλά όχι τώρα, όχι τότε, όχι ποτέ ξανά.
Εικοσιεννιά και σήμερα.
Και το κυριακάτικο πρωινό
φαντάζει καινούργιο
Και ο χορός απαραβίαστος
-δεν με νοιάζει τι λένε-
ποτέ δεν θέλησαν να μάθουν.
Το τραγούδι, εκείνος ο όροφος, αμφιβολίες, ανασφάλειες, χαμόγελα, βράδια περίεργα, όμορφα στιγμιότυπα σαν από ταινία, λόγια, σκίτσα, συζητήσεις, μυστικά, εμπόδια, σοκολάτες, βροχή, ήλιος, τρέξιμο στο πουθενά, αστεία, γνωριμίες, θαψίματα, στιγμές που θέλεις να μείνουν παγωμένες στο χρόνο. Ένας χρόνος.
Εικοσιεννιά και σήμερα,
εικοσιεννιά τότε,
εικοσιεννιά έρχονται.

6 σχόλια:

  1. Ξέρεις, το κοιτάζω και το ξανακοιτάζω μέρες τώρα και έχω την ανάγκη να σου γράψω κάτι... Στύβω το κεφάλι μου, όμως δεν έχω ιδέα τι σχόλιο μπορώ να κάνω... Ψάχνω να βρω κάτι πολύπλοκο και "εντυπωσιακό", όμως τίποτα... Το απόλυτο κενό μέσα στο κεφάλι μου... Και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν θέλω να σου πω τίποτα άλλο παρά μόνο ένα ευχαριστώ. Ήθελα να σου πω ευχαριστώ, γιατί μου θύμισες πόσο πολύ αγάπησα πριν από κάποια χρόνια. Κάτι που είχα ξεχάσει εδώ και καιρό. Ήθελα να σου πω ευχαριστώ, γιατί μ' έκανες να θυμώσω με τον εαυτό μου, να κλάψω και ν' αγαπήσω έναν άνθρωπο ξανά απ' την αρχή. Ήθελα να σου πω ευχαριστώ, γιατί μ' έκανες να βγάλω επιτέλους από μέσα μου ένα συναίσθημα, ένα αληθινό συναίσθημα. Κάτι που είχα ξεχάσει να κάνω. Ήθελα να σου πω ευχαριστώ, γιατί μπέρδεψες ξανά όλες μου τις σκέψεις μέσα στο κεφάλι μου και ίσως τώρα να μπορέσω να γράψω κάτι... Ευχαριστώ, λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι ένα ασήμαντο κείμενό μου θα προκαλούσε τέτοια συναισθήματα σε κάποιον.. Εγώ ευχαριστώ FHDA για τα λόγια σου, και μόνο αυτό το σχόλιο είναι από μόνο του "εντυπωσιακό" όπως είπες στην αρχή, δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω. :) Είσαι πολύ καλή, να 'σαι καλά, χαίρομαι που διαβάζουν άτομα σαν και σένα το μπλόγκ μου. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν χρειάζεται να μ'ευχαριστείς...Ότι αισθανόμουν είπα...Τελικά η αλήθεια πάντα εντυπωσιάζει! :) Καλό σου βράδυ!;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπεροχη,απλα υπεροχη αναρτηση.<3

    ΑπάντησηΔιαγραφή