Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Strangers

Μπαίνω στο τράμ, με κοιτάς. Σε κοιτώ για μια στιγμή. Αλλά δεν με ξέρεις.
Βγαίνω, προχωράω μπαίνω σε ένα μαγαζί. όλοι απασχολημένοι με κάτι όπως πάντα. Δεν με κοιτάει κανείς. Τους βλέπω. Αλλά δεν τους ξέρω. Πηγαίνω στο ταμείο, μιλάω, μου απαντάνε. Περνάνε αυτά τα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα και αυτό ήταν. Δεν ξέρω τι σκέφτονται, μπορεί οτιδήποτε.
Βγαίνω και περπατάω στο πλακόστρωτο δρόμο. Παρατηρώ και βλέπω έντονα, καλύτερα μέσα από τα μαύρα γυαλιά ηλίου. Με κοιτάς όταν περνάς, μπορεί να με κοιτάς και όταν έχω ήδη φύγει από σένα, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ξέρω αν έχει σημασία ούτε καν για σένα.
Με σταματάς για να ρωτήσεις κάτι, ξέρω τι θα με ρωτήσεις και συνεχίζω να περπατάω. Δεν με ξέρεις ό,τι και να πώ, ούτε και εγώ από την πλευρά μου ό,τι και να μου πείς. Και εφόσον δεν ρώτησες κάτι παραπάνω, εκεί θα μείνει.
Ανεβαίνω τα σκαλιά και πριν προλάβω να γυρίσω το κεφάλι μου, σε βλέπω. Σε χαιρετάω, με χαιρετάς, μιλάμε. Αλλά κρίμα που δεν σε ξέρω αρκετά. Και αυτό που βλέπεις εσύ δεν είναι αρκετό.
Μπαίνω ξανά στο βαγόνι για τελευταία φορά σήμερα, και με κοιτάς. Και εσύ και εσύ και εσύ. Και εγώ κοιτάω άλλους έξω από το τζάμι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινά. Δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις. Και η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι -μάντεψε- να μην με γνωρίσεις ποτέ.
Μια μάζα από ξένους είμαστε, που ο καθένας φοβάται να μιλήσει στον άλλο ακόμα και αν δεν τον ξέρει. Όλοι ξένοι, τόσο διαφορετικοί όσο ίδιοι.
Και σε βλέπω στο βαγόνι όταν τρέχει. Γελάς, όχι σε εμένα αλλά σε κάτι άλλο.
Σε ξέρω, αλλά είναι αργά να σου μιλήσω, είμαι ήδη μέτρα μακριά.
Με ξέρεις, αλλά δεν με βλέπεις.

6 σχόλια:

  1. Να μπει σαν κείμενο στην λογοτεχνία, το απαιτώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα να 'σαι καλά. :) Ευχαριστώ πολύ. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://siopilikraugi.blogspot.com/2010/03/blog-post_30.html
    Το είχα γράψει πριν από καιρό αυτό,αλλά βασίστηκε σ'αυτό ακριβώς που λες...Είμαστε όλοι τόσο ίδιοι,σε σημείο αηδίας,που δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να μάθουμε τι συμβαίνει στα κεφάλια των άλλων...Στην πραγματικότητα,όμως,δεν ξέρουμε κανέναν,ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό καλά-καλά...Κι αν κάτι με θλίβει και με τρομάζει ταυτόχρονα είναι ότι δεν θα καταφέρω να γνωρίσω ούτε το ένα χιλιοστό των ανθρώπων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραίο το κείμενο, μέσα στις σκέψεις μου είσαι. :Ρ
    Και η ειρωνία είναι ότι θέλεις να τους γνωρίσεις και εκείνοι το ίδιο, και όλοι υποκρίνονται και αδιαφορούν και πάει λέγοντας. Δεν νομίζω να αλλάξει η κατάσταση, έτσι έχουμε μάθει πλέον.

    Καλό σου βράδυ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πω ρε κούκλα μου, πρέπει να περνάω πιο συχνά από εδώ :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χαχαχα, σιγά όποτε θές Creep. :D :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή