Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Our hopes and expectations black holes and revelations

What's strange about life? It's that you think you already know what it's about. You know, life is unpredictable and some day in the near future you'll wake up without expecting anything and out of the blue it appears that it's the day that your life is changed forever, by something that happened during that particular day –blah blah blah. Probably we all may think that way. Or we all have shared that same thought in the past for a moment. I can tell that for sure. That's what we are supposed to think about life. However, it's exactly the opposite thing. We all have high expectations and we're waiting for something or someone amazing to come and make our life lightened. We actually expect too much from life itself. And as a consequence, we tend to forget to look around us. We are looking so desperately for something that we are becoming too blind to understand that this very something is in front of us. It was there all the time when we were upset about when it would show up. Yes, life is so unpredictable. But we never see its signs and the way we're thinking is wrong.

The way life is unpredictable is very funny indeed. Most important rule: When you think that something -anything- is going to happen and you are absolutely sure about that, then I guarantee you that it will never happen. Or it will differently. Or not in that period of time. Just not as you imagined it.

How sad thing is when people are often disappointed by not finding already the spark they were looking for? The spark that would make their daily life interesting enough for them, because they are used to all that great happenings in other people’s lives they watch on television, movies, novels and so on. We think the way we live is miserable, boring and not so special as we wish, we do not appreciate anything and we are looking for perfection as well. Perfection unfortunately or not (I would say fortunately, unless world would be boring), does not exist. The sooner we realize it, the better we feel. We’re searching too much, we’re thinking too much, and we’re hoping too much. “Let it be” is the best solution. What goes around comes around, anyway.

You know, you meet thousands of people hoping that someone may be what you are looking for.
The point is however that this person has always been right next to you.




Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

S H I T happens. People change.

Ξέρεις, όλες αυτές οι αλλαγές με πνίγουν. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις/συνηθίσεις/αιτιολογήσεις, να βρείς το γιατί βρε παιδί μου σου ‘ρχεται -τσουκ!- άλλη μια. Και άλλη μια. Και άλλη. Και πάει λέγοντας. Δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσουν ή όχι. Το σίγουρο όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρω τί είναι αυτό που θα έρθει σε μια αλλαγή του χαρακτήρα κάποιου και φυσικά το πότε. Κυρίως αυτό μου τη δίνει περισσότερο. Επίσης, μισώ όταν με αγνοούν. Όταν ρίχνω τον εγωισμό μου τόσες φορές άδικα και ποτέ κάποιος άλλος να μην το κάνει. Ούτε συμβιβασμός ούτε τίποτα. Με έχουν γραμμένη και μετά να κάνουν όλοι σαν να μην συμβαίνει τίποτα και είμαστε "χαλαρά" και "κούλ".

Δεν το αξίζω αυτό ξέρεις. Οι αλλαγές μου προκαλούν μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, αλλάζεις εσύ, αλλάζω και εγώ, αλλά ποτέ δεν θα βρεθούμε στην ίδια, έστω και παρόμοια τροχιά. ΠΟΤΕ. Όλα θα είναι αντίθετα, προκαλώντας σε έναν από τους δύο θυμό και πόνο. Και προσπαθώ να φτάσω, να συγχρονιστώ.. και μετά τίποτα. Πάλι τα ίδια. Αρχίζω να πιστεύω ότι είμαι υπερβολικά καλή σε κάποια άτομα. Δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα υποχωρήσει, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα πεί συγγνώμη, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα θάψει τον πόνο μέσα της, όχι πάλι ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικη χαλαρή διάθεση, όχι.. Δεν είμαι εγώ έτσι. Γιατί δεν γίνεται να είμαστε ίδιοι; Γιατί να υπάρχει τόσος εγωισμός πια; Δεν θέλω. Σε τι ωφελεί δηλαδή όταν δύο άτομα είναι τόσο κοντά μεταξύ τους; Μα δεν υπάρχει κάτι να φοβηθείς, από κάτι να προστατευτείς ή να αποφύγεις δυσάρεστα συναισθήματα. Πού είναι η εμπιστοσύνη; Εγώ δεν βλέπω τίποτα από αυτά.

Είναι στιγμές που σε μισώ. Σε μισώ για την στιγμή που σ' ερωτεύτηκα. Σε μισώ που με πληγώνεις χωρίς να σε νοιάζει. Σε μισώ που με κάνεις να νιώθω ένα τίποτα, μικρή. Που ποτέ σου δεν εξήγησες μία αλλαγή σου. Που ποτέ δεν με κατάλαβες, δεν με ρώτησες με περισσότερη επιμονή. Που όταν προσπαθούσα να σε καταλάβω, ποτέ δεν απάνταγες. Που δεν ενδιαφέρθηκες για τα πράγματα που θεωρώ σημαντικά. Που όταν δεν ήσουν καλά, ποτέ δεν ήρθες σε μένα να μιλήσεις. Σε μισώ που κάνεις λες και δεν τρέχει ποτέ τίποτα.

Νόμιζα ότι αυτά δεν είχαν νόημα. Δεν έχουν. Όμως ακόμα δεν σε ξέρω, ακόμα τις περισσότερες φορές το μόνο που βγαίνει προς τα έξω είναι ο εγωισμός η απάθεια και η αδιαφορία. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Σκέφτομαι και χάνω τον έλεγχο. Ισχυρίζεσαι το αντίθετο και πάλι εγώ δεν το βλέπω. Είναι υπερβολικά ξεθωριασμένο για να δω το ενδιαφέρον. Ξέρω ότι υπάρχει. Αλλά δεν αρκεί. Όχι πια.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ. Γελοίο, κλισέ, δεν με ενδιαφέρει. Δεν μου αρέσει να κλαίω, να νιώθω άρρωστη και να μην μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι πολύ ήσυχη. Γι'αυτό ξεσπάει εκεί ο θυμός, ναι ξέρω. Το να δίνω μαξιλαριές με όση περισσότερη δύναμη έχω σε κάποιο άλλο άσχετο πρόσωπο ήταν μία υπέροχη και δυστυχώς προσωρινή απόλαυση. Ένιωθα ωραία μετά. Μπορεί να πόναγα ακόμα, αλλά εκείνη την στιγμή το ξεχνάς, το διώχνεις. Σαν να επιστρέφεις πίσω τον πόνο που σου προκάλεσαν, να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω στο σώμα σου μετά την εξουθενωτική πάλη και το μόνο που θες να κάνεις είναι να κάτσεις στο πάτωμα ανάσκελα, ακίνητη χωρίς ίχνος σκέψης μέχρι να αποκοιμηθείς και την επόμενη να μην θυμάσαι τίποτα.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ, αλλά δεν ξέρω που να τον κρεμάσω.
Δεν έχω τίποτα και τα έχω όλα.
I miss you. The old you. The new one sucks.
I'll never be good enough. You make me wanna die.
Everytime I look inside your eyes...