Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

S H I T happens. People change.

Ξέρεις, όλες αυτές οι αλλαγές με πνίγουν. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις/συνηθίσεις/αιτιολογήσεις, να βρείς το γιατί βρε παιδί μου σου ‘ρχεται -τσουκ!- άλλη μια. Και άλλη μια. Και άλλη. Και πάει λέγοντας. Δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσουν ή όχι. Το σίγουρο όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρω τί είναι αυτό που θα έρθει σε μια αλλαγή του χαρακτήρα κάποιου και φυσικά το πότε. Κυρίως αυτό μου τη δίνει περισσότερο. Επίσης, μισώ όταν με αγνοούν. Όταν ρίχνω τον εγωισμό μου τόσες φορές άδικα και ποτέ κάποιος άλλος να μην το κάνει. Ούτε συμβιβασμός ούτε τίποτα. Με έχουν γραμμένη και μετά να κάνουν όλοι σαν να μην συμβαίνει τίποτα και είμαστε "χαλαρά" και "κούλ".

Δεν το αξίζω αυτό ξέρεις. Οι αλλαγές μου προκαλούν μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, αλλάζεις εσύ, αλλάζω και εγώ, αλλά ποτέ δεν θα βρεθούμε στην ίδια, έστω και παρόμοια τροχιά. ΠΟΤΕ. Όλα θα είναι αντίθετα, προκαλώντας σε έναν από τους δύο θυμό και πόνο. Και προσπαθώ να φτάσω, να συγχρονιστώ.. και μετά τίποτα. Πάλι τα ίδια. Αρχίζω να πιστεύω ότι είμαι υπερβολικά καλή σε κάποια άτομα. Δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα υποχωρήσει, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα πεί συγγνώμη, δεν θέλω να είμαι πάλι αυτή που θα θάψει τον πόνο μέσα της, όχι πάλι ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικη χαλαρή διάθεση, όχι.. Δεν είμαι εγώ έτσι. Γιατί δεν γίνεται να είμαστε ίδιοι; Γιατί να υπάρχει τόσος εγωισμός πια; Δεν θέλω. Σε τι ωφελεί δηλαδή όταν δύο άτομα είναι τόσο κοντά μεταξύ τους; Μα δεν υπάρχει κάτι να φοβηθείς, από κάτι να προστατευτείς ή να αποφύγεις δυσάρεστα συναισθήματα. Πού είναι η εμπιστοσύνη; Εγώ δεν βλέπω τίποτα από αυτά.

Είναι στιγμές που σε μισώ. Σε μισώ για την στιγμή που σ' ερωτεύτηκα. Σε μισώ που με πληγώνεις χωρίς να σε νοιάζει. Σε μισώ που με κάνεις να νιώθω ένα τίποτα, μικρή. Που ποτέ σου δεν εξήγησες μία αλλαγή σου. Που ποτέ δεν με κατάλαβες, δεν με ρώτησες με περισσότερη επιμονή. Που όταν προσπαθούσα να σε καταλάβω, ποτέ δεν απάνταγες. Που δεν ενδιαφέρθηκες για τα πράγματα που θεωρώ σημαντικά. Που όταν δεν ήσουν καλά, ποτέ δεν ήρθες σε μένα να μιλήσεις. Σε μισώ που κάνεις λες και δεν τρέχει ποτέ τίποτα.

Νόμιζα ότι αυτά δεν είχαν νόημα. Δεν έχουν. Όμως ακόμα δεν σε ξέρω, ακόμα τις περισσότερες φορές το μόνο που βγαίνει προς τα έξω είναι ο εγωισμός η απάθεια και η αδιαφορία. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Σκέφτομαι και χάνω τον έλεγχο. Ισχυρίζεσαι το αντίθετο και πάλι εγώ δεν το βλέπω. Είναι υπερβολικά ξεθωριασμένο για να δω το ενδιαφέρον. Ξέρω ότι υπάρχει. Αλλά δεν αρκεί. Όχι πια.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ. Γελοίο, κλισέ, δεν με ενδιαφέρει. Δεν μου αρέσει να κλαίω, να νιώθω άρρωστη και να μην μπορώ να κοιμηθώ. Είμαι πολύ ήσυχη. Γι'αυτό ξεσπάει εκεί ο θυμός, ναι ξέρω. Το να δίνω μαξιλαριές με όση περισσότερη δύναμη έχω σε κάποιο άλλο άσχετο πρόσωπο ήταν μία υπέροχη και δυστυχώς προσωρινή απόλαυση. Ένιωθα ωραία μετά. Μπορεί να πόναγα ακόμα, αλλά εκείνη την στιγμή το ξεχνάς, το διώχνεις. Σαν να επιστρέφεις πίσω τον πόνο που σου προκάλεσαν, να μην έχεις άλλη δύναμη πάνω στο σώμα σου μετά την εξουθενωτική πάλη και το μόνο που θες να κάνεις είναι να κάτσεις στο πάτωμα ανάσκελα, ακίνητη χωρίς ίχνος σκέψης μέχρι να αποκοιμηθείς και την επόμενη να μην θυμάσαι τίποτα.

Θέλω να πάρω ένα σάκο του μποξ, αλλά δεν ξέρω που να τον κρεμάσω.
Δεν έχω τίποτα και τα έχω όλα.
I miss you. The old you. The new one sucks.
I'll never be good enough. You make me wanna die.
Everytime I look inside your eyes...

 

4 σχόλια:

  1. Kαλή και φανταστική μου Poisonous... Έχω τρομάξει...με το πόσο με εκφράζει αυτή σου η ανάρτηση. Πολλές φορές βλέπουμε τους εαυτούς μας στις λέξεις άλλων, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό βρε παιδί μου!!!! Πραγματικά, και δεν αστειεύομαι, όχι μόνο νιώθω, αλλά σκέφτομαι κι έχω ζήσει τις ίδιες σκηνές. Ακόμα...δυστυχώς. Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί δεν περνάει αυτό το συναίσθημα;
    Ελπίζω να βρεις τρόπο να το ξεπεράσεις και να τον ξεγράψεις. Δεν έχω να σου δώσω κάποια συμβουλή γιατί...εγώ ακόμη παλεύω.
    Όνειρα ήρεμα και γλυκά!

    P.S. AWESOME SONG!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ginny μου ευχαριστώ πολύ για το σχολιό σου, ούτε εγώ θα φανταζόμουν ότι οι σκέψεις μου μπορεί να είναι παρόμοιες με κάποιον άλλο!
    Το θέμα δεν είναι η διαγραφή αλλά να βρεθεί μια ισορροπία. (: Εύχομαι να βελτιωθεί και η δικιά σου η κατάσταση και να είναι όλα όπως πριν.
    Φιλιά! (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές.Ειδικά πάνω στους ανθρώπους.Νιώθω πως ο άλλος αλλάζει χωρίς να σκέφτεται εσένα.Χωρίς να τον νοιάζει αν η δικιά του αλλαγλη επιρεάσει εσένα.
    Εύχομαι να το ξεπεράσεις αυτό το συναίσθημα.
    Θέλω την Poisonous μου χαμογελαστή.:)

    Φιλιαα!(:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έτσι είναι όμως. :)
    Ω ναι το ξεπέρασα, είμαι γρήγορη εγώ. :Ρ Τελικά είναι πολύ καλύτερα όταν το συζητάς με τον άλλον. Δεν είναι καλό να βγάζεις συμπεράσματα μόνος σου.

    Φιλιάαα <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή