Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Seven Pounds in two years

Αφού με προσκάλεσε η Estella σε αυτό το παιχνίδι, θα σας πώ σήμερα 7 πράγματα τα οποία δεν ξέρετε για μένα, που είναι τα μόνα που θα ξέρετε για μένα. Anyway.

1. Δεν μπορώ να μιλάω σε κόσμο. Πολύ κόσμο. Και να είμαι το κέντρο της προσοχής. Απλά με πιάνει άγχος, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω, ενώ ξέρω ότι δεν είναι τίποτα, απλά βγαίνει από μόνο του και ενώ στο μυαλό μου έχω τόσα ωραία πράγματα να πώ, στην πραγματικότητα θα πώ μαλακία και θα νομίζουν όλοι ότι είμαι χαζή. Γι'αυτό το λόγο, πιστεύω (εγώ πάντα) ότι κάνω πάντα χάλια πρώτη εντύπωση. Άμα νιώθω άνετα με κάποιον τότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

2. Ο μόνος τρόπος για να γράψω ένα βιβλίο είναι να φύγω μόνη μου στο εξωτερικό, να κάτσω σε ένα δωμάτιο για μία βδομάδα με ένα λαπιτόπι χωρίς ίντερνετ και να μην έχω επικοινωνία με κανένα (κινητό κλειστό). Και αυτό θέλω να το κάνω σύντομα. Όσο μπορώ σύντομα.

3. Λατρεύω τα ξύλινα πράγματα, μικρές σβούρες, παλιά ξύλινα κουτιά, ασυνήθιστα πράγματα και τον Μολυβένιο Στρατιώτη, που ακόμα δεν τον έχω βρεί για να τον αγοράσω.

4. Κάποιες λέξεις, νούμερα και γράμματα τα βλέπω χρωματιστά, το οποίο ονομάζεται συναισθησία αν και δεν νομίζω να το έχω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Από μικρή πάντως έτσι ήμουν θυμάμαι. Πχ. η λέξη "Τρίτη" είναι κίτρινη, ενώ ο αριθμός 2 είναι μπορντώ.

5. Μου αρέσει να θυμάμαι πράγματα που είχα ξεχάσει. Να γυρνάω πίσω στις αναμνήσεις και να βρίσκω κάθε φορά όλο και κάτι παραπάνω. Να ξαναθυμάμαι πράγματα που είχα κάνει/συνήθιζα να κάνω/ γεγονότα τα οποία είχαν συμβεί. Είναι λές και μεταφέρομαι σε εκείνη την εποχή και όλα είναι τόσο όμορφα. Τόσο γλυκούλια. Εντάξει το τελευταίο αφορά τα παιχνίδια που είχα μικρή, που είτε τώρα τα έχω πετάξει είτε δεν ξέρω καν τι απέγιναν, και που τα αγαπούσα τόσο πολύ γιατί ήταν ξεχωριστά. Πόσο μάλλον θα ήταν τώρα, που βγάζουν ότι βλακέια τους κατέβει στα καταστήματα. Σνιφ.

6. Δεν ξέρω αν είναι ελάττωμα ή όχι, πάντως νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν είναι ότι όταν μου αρέσει πάρα πολύ κάτι, οτιδήποτε ακόμα και το να πάω κάπου που δεν έχω ξαναπάει, ενθουσιάζομαι και δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Και δεν είναι μόνο ότι το σκέφτομαι, είναι ότι φαντάζομαι συνεχώς πράγματα, πλάθω ιστορίες σχετικά με το τι θα γίνει, τι μπορεί να γίνει και τι απρόοπτα μπορούν να υπάρξουν. Συλλέγω περισσότερες πληροφορίες μέρα με τη μέρα ώστε η φαντασία μου να φαντάζει πιο πειστική έτσι ώστε έστω και ένα μικρό πραγματάκι από αυτά που έχω φανταστεί να υπάρξει μία περίπτωση να βγεί αληθινό. Να σας πω την αλήθεια ποτέ δεν γίνεται, και άμα γίνεται η συγκίνηση που έχω δεν περιγράφεται. Γι'αυτό μερικές φορές προσπαθώ να μην σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει, μόνο και μόνο για να γίνει αυτό που θα φανταζόμουν. ΄Φυσικά δεν μπορώ να κόψω αυτή τη συνήθεια. Ακούγεται λιγο μπερδεμένο, αλλά με κάνει ευτυχισμένη εκείνες τις στιγμές. Ακόμα και αυτό που ενθουσιαζόμουν να μην πραγματοποιηθεί τελικά, δεν θα απογοητευτώ μόνο και μόνο επειδή μου αρέσουν τόσο πολύ οι ιστορίες που κάνω.

7. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι μονοί αριθμοί, πόσο μάλλον το 7. Απλά μου τη δίνουν. Εξαιρείται φυσικά το 9, που εκτός του ότι έχει πολύ ωραίο χρώμα, το λατρεύω και είναι ο αγαπημένος μου αριθμός μαζί με το 2.

Αυτά ήταν τα πράγματα που ουσιαστικά μάθατε για μένα μέσα στα δύο χρόνια που έχω αυτό το ιστιολόγιο, το οποίο το έφτιαξα σαν σήμερα, στις 26/10/09. Αν και τώρα που τα βλέπω αυτά τα 7 πραγματάκια περισσότερο weirdo θα νομίζετε ότι είμαι παρά ένας κανονικός άνθρωπος.
Never mind. Two years. Seven pounds in two years.

 ΥΓ: Upcoming τριήμερη στο Πήλιο με ανιχνευτές bitches!
 

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Miss Nothing, Miss Everything

Things I wanna do the past month:

 scream 'till there is no voice left,
cry 'till there is no liquid inside,
run 'till there is no more place to go,
disappear, just fucking DISAPPEAR 'till there is nothing left to recall.

I'm just so damn confused you know. Everything is so messed up in my head. It's scary. Sometimes I find myself thinking I'm kind of insane. It's too complicated. I'm too complicated. And I don't know what I am, and I don't know what I'm into. And I don't know what I've done to me. Paranoia.

Sweet dreams (are made of nightmares indeed).

P.S. You always hurt the ones you love. I'm sorry.