Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

And all I could offer you is to share the rain with me

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και όλα θα είναι όπως πριν. Θα έχω κοιμηθεί το πολύ δύο ώρες και θα είναι περίεργο γιατί δεν θα νιώθω κουρασμένη. Και θα μπώ στην τάξη την πρώτη ώρα και θα σε κοιτάξω μόνο για μια στιγμή. Και θα μου πείς αργότερα κάτι που περίμενα τόσες βδομάδες. Και θα έχουν όλα ξεχαστεί. Και θα σε σκέφτομαι όλη την ημέρα όσο ποτέ δεν το 'χα κάνει, περιμένοντας να έρθει το απόγευμα για να σε ξαναβρώ. Και θα πονάς, θα προσπαθείς να θυμηθείς πως ήμασταν και οι αναμνήσεις θα είναι θολές, θα ψάχνεις να βρείς στιγμές, αλλα η μνήμη σου υποσυνείδητα δεν θα σε αφήνει γιατί τότε θα χάσεις τον έλεγχο και θα ξεσπάσεις για ακόμη μια φορά. Και όσο περνάει η ώρα και πλησιάζει το τέλος, τόσο περισσότερο θα βασανίζεσαι και θα εύχεσαι ο χρόνος να είχε παγώσει εκείνη την Πέμπτη. Να μην είχα φύγει να μην είχα γυρίσει. Και θα κουλουριάζεσαι στην γωνία του κρεβατιού σου μέσα στο σκοτάδι φέρνοντας τα γόνατά σου όσο πιο κοντά στο στήθος μπορείς. Θα κλείσεις τα μάτια εύχοντας να μην είχε συμβεί τίποτα απ'όλα αυτά. Και όταν θα τα ανοίξεις θα δείς τη μορφή μου να σε κοιτάει έντονα με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπο. Και θα εκνευριστείς όπως παλιά και θα μου πείς να μην σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι. Και όταν καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι όνειρο, θα τρέξεις να με βρείς.

Και εγώ θα σε σκέφτομαι, θα μετράω τις ώρες και τα λεπτά μόνο και μόνο για να βρεθώ μαζί σου έστω και για μια τελευταία φορά εκεί. Θα υποκρίνομαι σαν να μην ξέρω τι με περιμένει γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν γαμώτο. Και θα φαντάζομαι για το αύριο που έρχεται μαζί με εσένα ξανά. Θα πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία και ο αέρας θα φυσάει, θα ανεμίζει τα μαλλιά μου και ενώ μου μιλάς θα σε κοιτάω περήφανη . Θα με πειράζεις και θα τρέχω, θα τρέχω, μέχρι να με ρίξεις κάτω και η άμμος θα μπαίνει μέσα στα μάτια μου καθώς με φιλάς. Και όλα θα είναι όπως πριν. Και μόλις πατήσω το πόδι μου στην στάση και κατεβώ από το βαγόνι τότε θα ξέρω ότι θα είσαι εκεί. Θα περπατάω με γρήγορο ρυθμό και θα σε δώ απο μακριά να κάθεσαι στα σκαλάκια. Θα δω το χαμόγελο, εκείνο το χαμόγελο όπως τότε που με μισούσες και μ'αγαπούσες ταυτόχρονα. Θα θέλω να φωνάξω το όνομά σου αλλά θα ανοίγω το στόμα και η φωνή μου θα είναι νεκρή. Θα αφήσω την τσάντα κάτω, θα τρέξω κατά πάνω σου και θα σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά μέχρι να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Θα μείνουμε ακίνητοι για μερικά λεπτά και τότε θα νιώσεις ζωντανός, ένα κομμάτι σου θα έχει γυρίσει πίσω. Θα ξεχάσεις ότι ήθελες να μου πείς και δεν θα έχει νόημα πλέον και όλα θα είναι όπως πριν.
____

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και τίποτα δεν θα είναι έτσι. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Θα φοβάμαι, θα κρυώνω και ο πόνος θα γίνει χειρότερος. Και το μόνο που θα μπορώ να σου προσφέρω είναι να μοιραστείς την βροχή μαζί μου.

Hold me tighter, I think I'm sinking down. 
And I'm all strung out on heroin on the outskirts of town.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

It wasn't over.



It STILL isn't over.


Please?



Cause IT FEELS MORE LIKE SUICIDE. see you at the bitter end.

 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Γιατί τ' όνειρο ζει στην σιωπή

Μερικές φορές μπορώ να σου πώ ότι όταν δεν είμαι καλά πηγαίνω σ'εκείνο το σημείο. Είναι χαρακτηριστικό μας έτσι; Βγαίνω από την πολυκατοικία με τ' ακουστικά στο τέρμα την μουσική, κυρίως δυνατά τραγούδια δεν θα άντεχα να ακούσω Radiohead με τέτοια διάθεση, και το βλέμμα μου σκαλώνει. Περπατάω σχεδόν μηχανικά χωρίς να παρατηρώ τίποτα γύρω μου, μόνο τα απαραίτητα για να φτάσω στον προορισμό μου χωρίς να σκέφτομαι την ασφάλειά μου, δεν έχει σημασία πλέον. Και κατευθύνομαι εκεί σε αυτό το μικρό σπίτι και το κοιτάζω από μακριά. Άδειο. Πλησιάζω σιγά σιγά σχεδόν χωρίς αναπνοή, η υπόλοιπη εικόνα στα μάτια μου θολώνει και το μόνο που προσέχω πραγματικά είναι τα δύο σκαλάκια, όπου και κάθομαι.

Κοιτάζω απέναντι τον δρόμο να φεύγει, δεξιά και αριστερά δεν έρχεται κανείς. Και κάνω σαν να σου έχω πει να με συναντήσεις και έχεις απλά αργήσει επειδή κάτι σε καθυστέρησε. Σε περιμένω για μισή ώρα ακόμα και απελπίζομαι γιατί η playlist τελειώνει και δεν θα έχω συντροφιά πλέον. Αρχίζω να κρυώνω -πόσο μου λείπει το να με αγκαλιάζεις. Γυρίζω δεξιά και βλέπω μια ψηλή μορφή με κουκούλα ακριβώς σαν εσένα. Για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησα να αναπνέω -ξέχασα- όπως τότε που σε φιλούσα στην αρχή. Και σηκώθηκα ενώ πλησίασες και μου μίλησες νομίζω. Από την ερώτηση κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ, κι όμως σου έμοιαζε τόσο. Με αγκάλιασε για λίγο και μετά έφυγε ακριβώς όπως ήρθε. Μια κουκούλα και τα ακουστικά στα αυτιά.

Έμεινα να τον κοιτάζω σαν αποχαυνωμενη μέχρι που τον έχασα και τότε συνειδητοποίησα ότι όλα ήταν υπερβολικά ήσυχα. Δεν υπήρχε μουσική. Μετά δεν θυμάμαι τι έγινε. Μόνο ότι βρέθηκα να παίζω με ένα τελείως ξεθωριασμένο κοχύλι στο κρεβάτι μου.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

That's me in the spotlight

I won't let it kill me. Not another time. I made you once strong and now you are making me. I won't pretend it doesn't hurt, to tell you the truth it hurts as hell, but I won't show it anymore. And I know you are too in pain and I admire you for looking so normal. And I know that you still love me like I do, I know that when you see me it's like a knife inside your chest because you can't hug me. You can't feel me.
I don't regret anything because it meant nothing to me. The day was inappropriate though, but I had no choice, I'm sorry.

Don't worry about a thing. Every little thing gonna be alright.


Oh, and that was the most childish and pointless thing you have ever done. That's bullshit. Grow up darling. See you at 29. If you can handle it. If I want to.

Things that shouldn't be done is drama.
Drama is complicating.
Complication is interesting.
Interest can be dangerous.
Danger can be devastating.
Devastation is painful.
Pain may lead you to the end.

 Everything will be okay in the end. If it's not okay, it's not the end.


 P.S. I never hugged him. Not for a single second.