Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

And all I could offer you is to share the rain with me

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και όλα θα είναι όπως πριν. Θα έχω κοιμηθεί το πολύ δύο ώρες και θα είναι περίεργο γιατί δεν θα νιώθω κουρασμένη. Και θα μπώ στην τάξη την πρώτη ώρα και θα σε κοιτάξω μόνο για μια στιγμή. Και θα μου πείς αργότερα κάτι που περίμενα τόσες βδομάδες. Και θα έχουν όλα ξεχαστεί. Και θα σε σκέφτομαι όλη την ημέρα όσο ποτέ δεν το 'χα κάνει, περιμένοντας να έρθει το απόγευμα για να σε ξαναβρώ. Και θα πονάς, θα προσπαθείς να θυμηθείς πως ήμασταν και οι αναμνήσεις θα είναι θολές, θα ψάχνεις να βρείς στιγμές, αλλα η μνήμη σου υποσυνείδητα δεν θα σε αφήνει γιατί τότε θα χάσεις τον έλεγχο και θα ξεσπάσεις για ακόμη μια φορά. Και όσο περνάει η ώρα και πλησιάζει το τέλος, τόσο περισσότερο θα βασανίζεσαι και θα εύχεσαι ο χρόνος να είχε παγώσει εκείνη την Πέμπτη. Να μην είχα φύγει να μην είχα γυρίσει. Και θα κουλουριάζεσαι στην γωνία του κρεβατιού σου μέσα στο σκοτάδι φέρνοντας τα γόνατά σου όσο πιο κοντά στο στήθος μπορείς. Θα κλείσεις τα μάτια εύχοντας να μην είχε συμβεί τίποτα απ'όλα αυτά. Και όταν θα τα ανοίξεις θα δείς τη μορφή μου να σε κοιτάει έντονα με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπο. Και θα εκνευριστείς όπως παλιά και θα μου πείς να μην σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι. Και όταν καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι όνειρο, θα τρέξεις να με βρείς.

Και εγώ θα σε σκέφτομαι, θα μετράω τις ώρες και τα λεπτά μόνο και μόνο για να βρεθώ μαζί σου έστω και για μια τελευταία φορά εκεί. Θα υποκρίνομαι σαν να μην ξέρω τι με περιμένει γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν γαμώτο. Και θα φαντάζομαι για το αύριο που έρχεται μαζί με εσένα ξανά. Θα πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία και ο αέρας θα φυσάει, θα ανεμίζει τα μαλλιά μου και ενώ μου μιλάς θα σε κοιτάω περήφανη . Θα με πειράζεις και θα τρέχω, θα τρέχω, μέχρι να με ρίξεις κάτω και η άμμος θα μπαίνει μέσα στα μάτια μου καθώς με φιλάς. Και όλα θα είναι όπως πριν. Και μόλις πατήσω το πόδι μου στην στάση και κατεβώ από το βαγόνι τότε θα ξέρω ότι θα είσαι εκεί. Θα περπατάω με γρήγορο ρυθμό και θα σε δώ απο μακριά να κάθεσαι στα σκαλάκια. Θα δω το χαμόγελο, εκείνο το χαμόγελο όπως τότε που με μισούσες και μ'αγαπούσες ταυτόχρονα. Θα θέλω να φωνάξω το όνομά σου αλλά θα ανοίγω το στόμα και η φωνή μου θα είναι νεκρή. Θα αφήσω την τσάντα κάτω, θα τρέξω κατά πάνω σου και θα σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά μέχρι να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Θα μείνουμε ακίνητοι για μερικά λεπτά και τότε θα νιώσεις ζωντανός, ένα κομμάτι σου θα έχει γυρίσει πίσω. Θα ξεχάσεις ότι ήθελες να μου πείς και δεν θα έχει νόημα πλέον και όλα θα είναι όπως πριν.
____

Και θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι χαράματα και τίποτα δεν θα είναι έτσι. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Θα φοβάμαι, θα κρυώνω και ο πόνος θα γίνει χειρότερος. Και το μόνο που θα μπορώ να σου προσφέρω είναι να μοιραστείς την βροχή μαζί μου.

Hold me tighter, I think I'm sinking down. 
And I'm all strung out on heroin on the outskirts of town.

8 σχόλια:

  1. Ακριβώς όπως το είπες, Poisonous, «Οι άνθρωποι αλλάζουν…». Κι όταν θα έρθει να σε βρει, θα είναι πια αργά. Όχι επειδή δεν θα τον αγαπάς, όχι… Το αντίθετο. Τότε θα τον αγαπάς πιο πολύ κι όλα όσα νιώθεις γι’ αυτόν θα είναι πιο βαθιά. Θα έχει αργήσει, όμως. Θα έχει αργήσει πολύ… Τόσο πολύ που πια δεν θα μπορεί να γίνει τίποτα… Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα θα καταλάβεις ότι πρέπει πια να προχωρήσεις, όμως τίποτα δεν θα είναι το ίδιο…
    Στα λέω αυτά, γιατί θέλω να σου τονίσω ένα πράγμα: Δεν είσαι μόνη…
    Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Sinner αυτή τη στιγμή νιώθω ότι είμαι ο πιο τραγικός άνθρωπος στον πλανήτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. FHDA πρέπει να μιλήσουμε εμείς μια φορά.. :Ρ Αλλά δεν είναι ότι έχει αργήσει. Είναι ότι καταστρέφω ότι καλό πράγμα μου συμβαίνει. Και αυτή τη φορά απλά το παράκανα. (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. :(

    Όπως πάντα αληθινό κείμενο.
    Φιλιά!:*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χωρίς φατσούλες Poisonous...Πρέπει να μιλήσουμε,γιατί έχω βαρεθεί πια να σου λέω πόσο πολύ ταυτίζομαι με τα κείμενά σου...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή