Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Whatever. I want '11 back.

Το έγραψα πέρσι και το ξαναγράφω και τώρα. Όλος ο κόσμος κράζει τον χρόνο που φεύγει. Κάθε χρόνο. Αυτές τις μέρες δεν έχω ακούσει κανένα που να λέει το αντίθετο. Και είναι κρίμα. Όλοι περιμένουν ο καινούργιος χρόνος να τους φέρει ότι δεν τους έφερε ο παλιός, να είναι καλύτερος από τον προηγούμενο, και όταν φτάσει η ίδια μέρα μετά από 12 μήνες απ'ότι φαίνεται δεν ήταν όλα τόσο ωραία όσο τα νόμιζαν και περιμένουν πάλι τον καινούργιο έτος με τις ίδιες σκέψεις ξανά από την αρχή. Well, personally? Θέλω να μείνω στο 2011. Δεν ήταν τέλεια, θα μπορούσε να ήταν καλύτερα αυτή την χρονιά αλλά ήταν ο πιο γεμάτος και καλύτερος χρόνος που είχα ποτέ. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι σε λίγες ώρες δεν θα υπάρχει. Και δεν νομίζω να το κάνω σύντομα. 

 Η πρώτη μέρα μπήκε με μία βόλτα στο Ζάππειο το βράδυ. Ήταν τόσο όμορφα. To my new self.
  "Η μόνη πραγματικότητα είναι το τώρα. Το χθές έχει φύγει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό. Καλύτερα έτσι, γιατί σ' έφερε σ' αυτό που είσαι σήμερα. Και παρ' όλα όσα σου έχουν πει οι άλλοι, το σήμερα είναι ωραίο! Μιας και για το χτές δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, έχει πάψει να είναι πραγματικό. Και αν περάσεις τη ζωή σου με όνειρα για το χτές και για το αύριο, θα χάσεις αυτό που συμβαίνει σε σένα και σε μένα τώρα. Και αυτή είναι η πραγματική πραγματικότητα, να είσαι εδώ. Το αύριο είναι υπερβολικά νεφελώδες." -Λέο Μπουσκάλια. 
Χαχα θυμήθηκα το milkshake oreo στα Friday's. 16/1 Θυμάσαι; Και βέβαια θυμάσαι. Και τώρα γελάς. Τότε είδα στον τοίχο του μαγαζιού μία ενδιαφέρουσα φράση. "I'm not afraid of tomorrow, for I have seen yesterday and I love today." Γενικά όμως, ο υπόλοιπος μήνας μπορώ να πώ ότι ήταν αρκετά μοναχικός. Ειδικά στο σχολείο. I just wanted some friends, that's all. 

 Ο Φεβρουάριος μπορώ να πώ ότι ήταν σχεδόν ίδιος. Λάτρεψα τις βόλτες στον Φλοίσβο και στον ΆΛιμο. Ειδικά στο δεύτερο. Κάθοντας στα βραχάκια στο κρύο, βλέποντας την θάλασσα και μετά τρέξιμο μέχρι τον Φλοίσβο. Μου έχει λείψει αυτή η άσπρη σοκολάτα crunch. "Love You 'Till The End." And then he started changing… Slowly. And I started being in little pain. 

 Τον Μάρτιο μας ανακοίνωσαν ότι μπορεί να πάμε στο Παρίσι. Τι σχέδια και προετοιμασίες που κάναμε.. Τότε άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία και πολύ περισσότερο με το σχέδιο. Sketching while sitting on his knees. 

 Τον Απρίλιο όμως μας είπαν ότι τελικά δεν θα πάμε στο Παρίσι. Disappointment. Έτσι, άρχισα τις κοπάνες, ακριβώς την επόμενη μέρα χαχα. Στην παραλία, ξαπλώνοντας και βλέποντας τα σύννεφα να κινούνται μαζί με ένα γλυκό πρόσωπο να με κοιτάει δίπλα μου. 15/4 –you mess up with him, I mess up with you. ;) At least, he enjoyed my drawing. (: 

 Ο Μάιος ήταν ήσυχος μπορώ να πώ. Too many movies at the cinema, English exams, fights and then laughing, perfect birthdays. Με το σύγχρονο όχι και τόσο καλά. «Just tonight I will leave. I’ll lie and you’ll believe.” Last English lesson with a teacher I’m gonna miss. 29 –it should be magical. But it wasn’t. And I didn’t care. ‘Cause we were together.
  “I’m unclean, a libertine. 
And everytime you vent your spleen
 I seem to lose the power of speech, 
Your slipping slowly from my reach, 
you grow me like an evergreen 
You’ve never seen the lonely me at all.”

 4 Ιουνίου, my last performance, one last goodbye. Θα μπορούσα να μείνω για πάντα πάνω στη σκηνή. Απίστευτο συναίσθημα. Though I didn’t enjoy it as much as I wished. Nobody remembers me after all. Η χαρά όμως και το συναίσθημα της υπερηφάνειας που μου έδωσε δεν περιγράφονται. Also, I saw that particular smile of his. That unusual smile I love. Μετά από δύο μέρες, crying together. Everything’s gonna be okay. (: Λατρεύω το καλοκαίρι. Την αίσθηση του ήλιου στο σώμα σου, ξαπλώνοντας στην άμμο και μετά από λίγο να σε παίρνει ο ύπνος. However, too much pain. “I’ll never be good enough.” Μια καλή ερώτηση από εμένα προς εμένα: Why are you killing us? 

 Ιούλιος, σαν μια γρανίτα λεμόνι ένα πρωινό. Απλά διακοπές. Hurted again. 
Ο Αύγουστος πάλι μπήκε με ένα όμορφο πρωινό και ξύπνημα. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Υπερβολικά πολλές αλλαγές. “not giving a fuck –new chapter”. Great. Δεν ξέρω, απλά μερικές φορές όταν θέλεις να βελτιώσεις κάτι, αντίθετα χωρίς να το θέλεις το κάνεις πολύ χειρότερα. 
Σεπτέμβριος.. final countdown. If only I knew. 
Και φτάνω στον Οκτώβριο.. Τίποτα δεν είναι όπως τα περιμένεις. Starting to fade away. 
Ο Νοέμβρης απλά νεκρός. Δεν υπήρχε. Δεν μπορώ να σκεφτώ, πόσο μάλλον να πληκτρολογήσω κάτι γι’αυτό τον μήνα. Acts and consequences. “You gave up. So easily.” Getting lost. One year and a half, and again I screwed everything up. 
Ούτε με τον Δεκέμβρη τα πήγα καλά. Νομίζω πολύ χειρότερα. Τουλάχιστον ήρθα κοντά με άτομα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόμουν. Παρ’όλα αυτά η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. 
If I lay here, If I just lay here, would you lie with me and just forget the world? 

 Ελπίζω το 2012 να μην είναι τόσο χάλια όσο το περιμένω. 
Και άμα όντως είναι, ευελπιστούμε σε μια φαντασμαγορική καταστροφή τον Δεκέμβρη! 
Χαχαχα Have fun guys and try not mess everything up. ;) xxx

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Save me

"And say it for me, say it to me and I'll leave this life behind me.
Say it if it's worth saving me." -Saving me - Nickelback.  

"I said maybe you're gonna be the one that saves me.
And after all you're my wonderwall." Wonderwall - Oasis

  "She's out in deep water. Hope he's a good swimmer." Getting away with it (all messed up) - James

 "I'm misused, misconstrued. I don't need to be saved." Miss nothing - The pretty reckless

  "Pretending someone else can come and save me from myself. I can't be who you are." Leave out all the rest - Linkin' Park
  "I just want to save you while there's still something left to save." Savior - Rise against

  "Save me from the nothing I've become." Bring me back to life - Evanescence


Αμέτρητα παραδείγματα. Το παρατήρησα πριν κάτι μέρες όταν άκουγα μουσική. Το πόσο απασχολεί πολλά νοήματα τραγουδιών η έννοια του να σώσεις κάποιον ή να σωθείς περισσότερες φορές από κάποιον άλλον, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Από τη φύση μας είμαστε τόσο τραγικά όντα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί. Τις περισσότερες φορές πράττουμε χωρίς να σκεφτόμαστε, και βρισκόμαστε αργότερα στο σημείο να καταλάβουμε ότι οι συνέπειες είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τελικά. Και όταν δεν μπορείς να κανεις τίποτα γι'αυτό, να διωρθώσεις με κάποιο τρόπο τα πράγματα, να λάβεις εξιλέωση, νιώθεις αβοήθητος χωρίς ασφάλεια δίπλα σου. Το κενό που 'χεις μέσα σου ολοένα και μεγαλώνει και δεν μπορείς να το σταματήσεις, να βρείς κάτι να το σκεπάσεις ή κάτι να το ξεχάσεις. Είναι τόσο δύσκολο που πολλές φορές δεν το αντέχεις, νομίζεις ότι πνίγεσαι και όταν έρχεται η στιγμή που τα ξαναθυμάσαι όλα αυτά με απόλυτη παραστατικότητα δεν μπορείς να σταματήσεις, τρελαίνεσαι και κάπως πρέπει να σταματήσει αυτό.

Το πώς, ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Συνήθως κάνεις τον εαυτό σου να πονέσει σωματικά και τότε ηρεμείς. Ξεχνάς τον πνιγμό και έρχεσαι πάλι στην επιφάνεια, έστω και προσωρινά. Συνεχίζεις να γεμίσεις την ημέρα σου με πράγματα που είναι επιφανειακά και το μόνο που σου προσφέρουν είναι μερικές στιγμές ψευδαίσθησης. Ψευδαίσθηση ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι αργά ή γρήγορα θα διοωρθωθούν όλα, αργά ή γρήγορα θα σωθείς από το βάθος στο οποίο έχεις πέσει. Ψάχνεις απελπισμένα κάτι από το οποίο να κρατηθείς, να σε φέρει στο φώς εκεί που ανήκεις, αλλά τίποτα δεν υπάρχει, μοιάζει σαν ένα τούνελ σκοτεινό χωρίς αδιέξοδο. Δεν βλέπεις. Με αποτέλεσμα, όσο συνεχίζεις, κάνεις τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Δεν ξέρεις πώς ήρθες, δεν ξέρεις που πηγαίνεις. Ή μάλλον ξέρεις που πηγαίνεις. Το θέμα είναι πώς θα φτάσεις εκεί. Ψάχνεις βοήθεια. Κάποιος να σε σώσει. Γιατί μόνος σου δεν μπορείς πλέον. Το κενό είναι υπερβολικά μεγάλο και δεν σε αφήνει να σκεφτείς λογικά. Δεν μπορείς να διωρθώσεις τίποτα, αδυνατείς να βρείς τον τρόπο.

Κάποιος να σε σώσει από τον εαυτό σου. Πριν είναι αργά. Και αν αυτός ο κάποιος έχει βαρεθεί να σώζει συνέχεια; Και αν είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά να σε σώσει αλλά αρνείται επειδή δεν πιστεύει ότι υπάρχει κάτι να σώσει; Άμα θες να σώσεις εσύ κάποιον και το μόνο που πέτυχες ήταν να τον ρίξεις ακόμα πιο βαθιά εκεί που δεν υπάρχει σωτηρία; Άμα είσαι τόσο καταστροφικό όν που ακόμα και αν σε σώσει κάποιος συνεχίζεις να πέφτεις και πάλι όλα από την αρχή; Είσαι καταδικασμένος.

So.. would you save me? One more time?