Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Save me

"And say it for me, say it to me and I'll leave this life behind me.
Say it if it's worth saving me." -Saving me - Nickelback.  

"I said maybe you're gonna be the one that saves me.
And after all you're my wonderwall." Wonderwall - Oasis

  "She's out in deep water. Hope he's a good swimmer." Getting away with it (all messed up) - James

 "I'm misused, misconstrued. I don't need to be saved." Miss nothing - The pretty reckless

  "Pretending someone else can come and save me from myself. I can't be who you are." Leave out all the rest - Linkin' Park
  "I just want to save you while there's still something left to save." Savior - Rise against

  "Save me from the nothing I've become." Bring me back to life - Evanescence


Αμέτρητα παραδείγματα. Το παρατήρησα πριν κάτι μέρες όταν άκουγα μουσική. Το πόσο απασχολεί πολλά νοήματα τραγουδιών η έννοια του να σώσεις κάποιον ή να σωθείς περισσότερες φορές από κάποιον άλλον, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά.

Από τη φύση μας είμαστε τόσο τραγικά όντα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί. Τις περισσότερες φορές πράττουμε χωρίς να σκεφτόμαστε, και βρισκόμαστε αργότερα στο σημείο να καταλάβουμε ότι οι συνέπειες είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τελικά. Και όταν δεν μπορείς να κανεις τίποτα γι'αυτό, να διωρθώσεις με κάποιο τρόπο τα πράγματα, να λάβεις εξιλέωση, νιώθεις αβοήθητος χωρίς ασφάλεια δίπλα σου. Το κενό που 'χεις μέσα σου ολοένα και μεγαλώνει και δεν μπορείς να το σταματήσεις, να βρείς κάτι να το σκεπάσεις ή κάτι να το ξεχάσεις. Είναι τόσο δύσκολο που πολλές φορές δεν το αντέχεις, νομίζεις ότι πνίγεσαι και όταν έρχεται η στιγμή που τα ξαναθυμάσαι όλα αυτά με απόλυτη παραστατικότητα δεν μπορείς να σταματήσεις, τρελαίνεσαι και κάπως πρέπει να σταματήσει αυτό.

Το πώς, ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Συνήθως κάνεις τον εαυτό σου να πονέσει σωματικά και τότε ηρεμείς. Ξεχνάς τον πνιγμό και έρχεσαι πάλι στην επιφάνεια, έστω και προσωρινά. Συνεχίζεις να γεμίσεις την ημέρα σου με πράγματα που είναι επιφανειακά και το μόνο που σου προσφέρουν είναι μερικές στιγμές ψευδαίσθησης. Ψευδαίσθηση ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι αργά ή γρήγορα θα διοωρθωθούν όλα, αργά ή γρήγορα θα σωθείς από το βάθος στο οποίο έχεις πέσει. Ψάχνεις απελπισμένα κάτι από το οποίο να κρατηθείς, να σε φέρει στο φώς εκεί που ανήκεις, αλλά τίποτα δεν υπάρχει, μοιάζει σαν ένα τούνελ σκοτεινό χωρίς αδιέξοδο. Δεν βλέπεις. Με αποτέλεσμα, όσο συνεχίζεις, κάνεις τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Δεν ξέρεις πώς ήρθες, δεν ξέρεις που πηγαίνεις. Ή μάλλον ξέρεις που πηγαίνεις. Το θέμα είναι πώς θα φτάσεις εκεί. Ψάχνεις βοήθεια. Κάποιος να σε σώσει. Γιατί μόνος σου δεν μπορείς πλέον. Το κενό είναι υπερβολικά μεγάλο και δεν σε αφήνει να σκεφτείς λογικά. Δεν μπορείς να διωρθώσεις τίποτα, αδυνατείς να βρείς τον τρόπο.

Κάποιος να σε σώσει από τον εαυτό σου. Πριν είναι αργά. Και αν αυτός ο κάποιος έχει βαρεθεί να σώζει συνέχεια; Και αν είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά να σε σώσει αλλά αρνείται επειδή δεν πιστεύει ότι υπάρχει κάτι να σώσει; Άμα θες να σώσεις εσύ κάποιον και το μόνο που πέτυχες ήταν να τον ρίξεις ακόμα πιο βαθιά εκεί που δεν υπάρχει σωτηρία; Άμα είσαι τόσο καταστροφικό όν που ακόμα και αν σε σώσει κάποιος συνεχίζεις να πέφτεις και πάλι όλα από την αρχή; Είσαι καταδικασμένος.

So.. would you save me? One more time?

1 σχόλιο:

  1. Η αλήθεια να λέγεται, όταν χρειάζεσαι σωτήρία και το ξέρεις, τότε το μονο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις ψηλά για να δεις οτι το χείλος αυτου του πηγαδιού δεν ειναι τοσο μακριά όσο φαίνεται.
    Όταν δεν έχεις συναίσθηση της κατάστασης πρέπει να πανικοβληθείς (αλλά αν φτάσεις στο σημείο να πανικοβληθείς τότε αυτόματα θα αποκτήσεις και συναίσθητη της κατάστασης και η σωτήρία θα είναι το αμέσως επόμενο βήμα).
    Save yourself λέω εγώ και μην περιμένεις από κανέναν να σε σώσει. Η ματαιοδοξία του είναι που θα τον οδηγεί και όχι η συμπόνια.
    Αλλώστε, σε όσο μεγαλύτερο κενό πιστεύεις οτι βρίσκεσαι, ΧΑΜΟΓΕΛΑ! Δεν εχεις φτάσει στον πάτο ακόμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή