Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Cause in my mind, I have killed you one hundred times.

Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς μίσος. Αλλά ξέρεις, είναι πολλές φορές που νομίζω ότι σε μισώ. Φορές που μου έρχεται να σε χτυπήσω με όλη μου την δύναμη μέχρι να μην μπορείς να κουνηθείς, να σε κάνω να νιώσεις χειρότερα απ'όσο με έκανες να νιώσω. Να είναι ο πόνος τόσο φοβερός που να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι πολλές φορές που σου μιλάω και, θυμίζοντας έτσι τα παλιά, δυσκολεύομαι πολύ να μην σε φαντάζομαι να στέκεσαι μπροστά μου και εγώ με ένα όπλο να σε σημαδεύω. Είσαι ανήμπορος, δεν μπορείς να προστατευτείς. Να σε πυροβολάω... στο πόδι. Πρώτα στο πόδι και μετά στο άλλο. Και ύστερα με αργά βήματα να έρχομαι κατά πάνω σου, αφού έχεις ήδη σωριαστεί στο πάτωμα, να σε κοιτάω με αηδία, φυτεύοντας την τελευταία σφαίρα στην καρδιά σου. Και τα μάτια σου ανοιχτά, να με κοιτάζουν με ένα λυπημένο και γεμάτο απογοήτευση βλέμμα, κυλώντας τα τελευταία δάκρυα πάνω τους. Σε είχα σκοτώσει. Και επιτέλους, το πρόσωπο σου γαλήνιο και αγνό, δεν μου θύμιζε τίποτα από τις ευτυχισμένες στιγμές, παρ΄όλο που κατέστρεψα μόλις ό,τι είχες γίνει και ό,τι είχες κάνει. Και το αίμα, λίμνη γεμάτο από αγάπη για μένα, δεν μπορούσε να σβήσει το παρελθόν.
"Η μόνη γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν", εξάλλου. Τίποτα δεν άλλαζε.


Just pretend the past isn't real.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου