Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Words

Και ξέρεις κάτι; Μπορεί να ηρέμησα λίγο με τις πράξεις σου, μπορεί να έχεις ηρεμήσει και εσύ ο ίδιος αλλά παρ'όλο που δεν συμβαίνει κάτι που να ταράζει τόσο πολύ την ψυχική μου ηρεμία, δεν είναι όλα καλά. Δεν νιώθω εκείνο το πράγμα πριν δύο χρόνια στην παραλία, το αίσθημα της γαλήνης. Όταν κάτι το αφήνεις, σε αφήνει και αυτό. Η προσπάθεια από την μία πλευρά έχει αποτέλεσμα, αλλά είναι εφήμερο. Δεν διορθώνει στην ουσία τίποτα. Και όταν πάψεις πλέον να προσπαθείς, επειδή δεν υπάρχει πολύ απλά κάτι άλλο να κάνεις, τότε κάνεις πράξεις γα να προχωρήσεις, χωρίς στην ουσία να προχωράς και νιώθεις ακόμα πιο λύπη για τον εαυτό σου. Βλέπω ένα μεγάλο σύννεφο από τσιγάρο, οι μπύρες σε φέρνουν πιο κοντά και ξεχνάω το ότι δεν θα έπρεπε να με νοιάζει πιά εδώ και καιρό. Ξεχνάω το πόσο πολύ θέλω να γυρίσω πίσω, όχι σε παλιές καταστάσεις αλλά στον παλιό μου εαυτό. Έχασα πολλά πράγματα που τώρα πια δεν έχω τη δύναμη να τα κερδίσω πίσω. Μερικές φορές τρομάζω με το πόσο αναίσθητη μπορώ να γίνω στους ανθρώπους δίπλα μου, εκτός από ένα μοναδικό άτομο το οποίο δεν εκτίμησε και δεν κατάλαβε ούτε το ελάχιστο από τα όσα νιώθω για αυτό.
Όλα αυτά που με πλήγωσαν από σένα τα κάνω εγώ τώρα μόνο και μόνο γιατί τα άρχισες εσύ. Μπορεί αυτή η δράση-αντίδραση να μην με τιμάει, αλλά ο χαρακτήρας μου είναι έτσι και εσύ δεν το έχεις καταλάβει ακόμα. Είναι αυτό που μου είχες πει, ότι συνειδητοποίησες ότι δεν γνωρίζεις για μένα όσα γνωρίζω εγώ για σένα. Γιατί σταμάτησες να σε νοιάζει βαθιά, μόνο επιφανειακά. Σταμάτησαν πολλά και δεν μπορώ να τα ελέγξω για σένα, δεν μπορώ πια να κάνω κάτι γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο. Άμα δεν το διορθώσεις εσύ, θα μείνει έτσι αβέβαιο για πολύ καιρό. Όχι ταμπέλες, απλά συναισθήματα. Μόνο αυτά είναι αρκετά. Αλλά γιατί κάτι μου λέει ότι δεν θα προσπαθήσεις ούτε λίγο;
Γιατί ακόμα και να προσπαθήσεις/προσπαθήσω να είναι όλα όπως πριν, δεν έχει νόημα γιατί ποτέ δεν θα είναι και κανείς δεν θα αντέξει. Γι'αυτό και το θέμα δεν είναι να γίνουν όπως πριν, θα ήμουν πολύ ανόητη ώστε να ελπίζω κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι ότι χάνουμε ο ένας τον άλλο ακόμα και αν αυτό δεν το καταλαβαίνεις. Δεν γνωρίζεις τα πάντα πλέον για μένα, δεν γνωρίζω τα πάντα πλέον για σένα. Αυτούς τους μήνες έχω αλλάξει πάρα πολύ και εσύ δεν το έχεις κατανοήσει και ούτε ενδιαφέρθηκες να ρωτήσεις. Οι συζητήσεις μας πλέον δεν είναι όπως παλιά. Το μόνο που μας ενώνει πλέον είναι το παρελθόν. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί και όχι. Πάντως αυτό νομίζω αυτή τη στιγμή και είμαι σίγουρη ότι σε μία βδομάδα θα έχω αλλάξει γνώμη. Γιατί αυτή τη φορά δεν έχω κάποιον που να μοιραστώ απλά μια βόλτα έξω στον ήλιο, γιατί εσύ αρνήσαι να είσαι εκεί. Γιατί στα μάτια σου δεν βλέπω πια αυτό που ένιωθες για μένα ακόμα και όταν αυτό υπήρχε κάτι μήνες πριν. Γιατί δεν μπορώ πιά να σου μιλήσω όπως σου μίλαγα παλιά. Γιατί σταμάτησες να μου λές ότι μ'αγαπάς και αυτό μου επιβεβαίωσε ότι δεν το ένιωσες ποτέ πραγματικά για μένα. Γιατί την τελευταία φορά που μου το είπες ήταν όταν γύρναγες πίσω σε εμένα επειδή κάποιος άλλος σε είχε πληγώσει. Γιατί οι φίλοι μας με κοιτάνε και με βλέπουν σαν κάτι δεδομένο για σένα και μου το λένε, ακόμα και αν αυτό νομίζεις ότι δεν ισχύει. Γιατί εσύ τους έδωσες αυτό το δικαίωμα με τις πράξεις σου. Γιατί έκανα και ανέχτηκα πολλά για σένα ενώ δεν μπορούσα, ενώ εσύ δεν τα έκανες ποτέ. Γιατί δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ τελείως και ούτε και εσύ εμένα. Γιατί δεν είσαι εκεί όταν σε χρειάζομαι.
Θέλω να φύγεις. Όχι γιατί δεν σε θέλω. Αλλά γιατί δεν έχω την δύναμη να σε διώξω.

'Cause I see you lying next to me
with words I thought I'd never speak
Awake and unafraid
Asleep or dead.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

And suddenly, I felt nothing

Και τότε -μπουμ- έρχεται το χτύπημα με κάθε λέξη που ακούω, έρχεται ξανά, όχι πάλι όχι άλλο δεν αντέχω. Οι ρυθμοί της καρδιάς δυναμώνουν, δημιουργείται άγχος για το τι θα ακολουθήσει, δεν είμαι έτοιμη, ποτέ δεν είμαι, όχι πάλι, όχι άλλο. Ηρέμησε, ηρέμησε δεν είναι τίποτα, θυμήσου θυμήσου, άνοιξε το φυλακτό στρυφογύρισέ το και διάβασε γρήγορα γαμώτο να προλάβεις πριν τρελαθείς. Ηρεμία ηρεμία πάντα θα γυρνάει πίσω, όχι πάλι σταμάτα δεν θέλω να ακούσω άλλα. Το ήξερα ότι θα συνέβαινε, σε προειδοποίησα, με καθησύχαζες, δεν έπρεπε, έπρεπε να το προβλέψεις και εσύ, η τέλεια ένωση των αντιθέτων, ηρεμία ηρεμία. Σκέψου γρήγορα, όλα θα ήταν καλύτερα άμα δεν ήσουν μόνος όπως αυτός, θυμήσου παλιά, τώρα, θυμήσου ένα Σ'αγαπώ και σε καμαρώνω όσο τίποτε άλλο στον κόσμο όλο, φυσιολογικοί ρυθμοί, ανάσες, γυρνάει πίσω, γυρνάει. Δε θα φύγει ξανά. Τα ίδια συνέχεια μέχρι την επόμενη φορά. Όλα είναι μια συνήθεια, δεν πειράζει. Φαύλος κύκλος. Προβλέψιμος. Δεν έχει σημασία πιά, δεν έχει αξία, είναι λόγια. Ψευδαίσθηση. Ενθουσιασμός -ελπίζεις, ελπίζω. Οτιδήποτε και να γίνει δεν θα σε φτάσει. Ποτέ. Δεν ξέρει, δεν ξέρουν, κανείς δεν ξέρει. Μόνο τα αντίθετα. Ηρεμία, μαγεία, μαγεία ΜΑΓΕΙΑ...

"Τι άλλα νέα λοιπόν;"


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Κάπου κάποτε θα καταλάβεις

Κάπου κάποτε θα καταλάβεις
πόσο πολύ...
πως οτιδήποτε...
οπουδήποτε...
όποτεδήποτε...
πως τα πάντα για...
πόσο πολύ...
πως από τότε και για πάντα θα...

Κάπου κάποτε θα καταλάβεις
σ'ένα νησί ή σε μιά πόλη,
σε μένα κοντά ή μακριά,
μετά από πέντε χειμώνες,
ίσως περισσότερους,
δίπλα στο τζάκι,
σε μίλια, δευτερόλεπτα, χρόνια ανάμεσα.

Κάπου κάποτε θα καταλάβεις
ελπίζω
και όλα θα 'ναι καθαρά
θα βλέπεις χωρίς να κοιτάς
αναρωτιώντας αν αυτό
που υπήρχε πίσω είναι ακόμα εδώ.

Κάπου κάποτε θα καταλάβεις
θα γυρίσεις
και θα είναι αργά.
Ίσως.





Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Let's start with forever


Ήταν μία από τις χιλιάδες μέρες που είχανε ζήσει μαζί. Κανείς δεν είχε ξεχάσει τον άλλο. Κατά έναν περίεργο λόγο, κάθε μέρα, κάθε μέρα σε αυτά τα πέντε χρόνια (365 μέρες επί πέντε κάνει 1.825) και ο καθένας σκεφτόταν τον άλλο την στιγμή που ξύπναγε. Μπορεί να ήταν μία ασήμαντη σκέψη πολλές φορές, δεν έχει σημασία. Μπορεί να ήταν ένα όνειρο που δεν θα θυμούνταν το πρωί. Πάντως ποτέ δεν ξέχασαν ο ένας τον άλλο. 
Ήταν μια μέρα σαν τις άλλες, καθημερινή. Έτσι άρχισε και έτσι θα τελείωνε αν δεν είχε να τον δεί πέντε ολόκληρα χρόνια. Ήταν Κυριακή και είχε αποφασίσει να πάει για τρέξιμο μιας και είχε ηλιόλουστο καιρό. Φόρεσε τα αθλητικά της ρούχα και παπούτσια και βγήκε στο δρόμο. Δε σκεφτόταν απολύτως τίποτα μόνο την μουσική που ηχούσε στα αυτιά της. At first time I left the energy of sun rays, I saw the life inside your eyes.. Δε σκέφτηκε τα μάτια του όμως εκείνη τη στιγμή. Το στάδιο δεν ήταν μακριά, έτσι πήγε με τα πόδια χωρίς να τρέχει. Κάποιος την πήρε τηλέφωνο και άρχισε να μιλάει.
Έστριψε δεξιά. Είδε μια γνώριμη φιγούρα από μακριά να έρχεται που όλο και όσο πλησίαζε της θύμιζε πολλά, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι πράγματι ήταν αυτός. Δεν ξέρει τι θα έκανε αν δεν μίλαγε στο τηλέφωνο, καθώς έτσι αντέδρασε πολύ πιο ψύχραιμα απ΄όσο θα αντιδρούσε κανονικά. Αλλά αυτός την ήξερε. Ακόμα και έτσι, ψύχραιμη και ανέκφραστη σχεδόν μπορούσες να καταλάβεις μία αλλαγή στο πρόσωπό της, εμφανή μόνο σε αυτόν. Πότε γύρισε.. Πότε κιόλας, πότε πρόλαβε.. Γιατί δεν την ειδοποίησε πρώτα... Θα ήταν πολύ πιο εύκολο. 
Κλείνει το τηλέφωνο και σταματάει να του μιλήσει. Όπως πάντα, ποτέ εκείνος δεν θα άρχιζε μια συζήτηση. Αν περίμενε για κάτι τέτοιο θα υπήρχε δέκα δευτερολέπτων σιωπή πρώτα και αυτό δεν το ήθελε εκείνη τη στιγμή. Λόγια όμως δεν υπήρχαν. Τον ρώτησε τελικά απλά πότε είχε γυρίσει και εκείνος αποκρίθηκε πριν από λίγες μέρες. Θα ήθελε να μάθει γιατί δεν την πήρε τηλέφωνο να την πληροφορήσει αλλά δεν είχε το δικαίωμα πιά να ρωτήσει. Δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα. Τον περίμενε περισσότερο αλλαγμένο. Το πρόσωπό του πάντως είχε γαληνέψει. Φανταζόταν ότι το αποτέλεσμα της γαλήνης θα έκρυβε κάποια ιστορία πίσω του αλλά δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε να την μάθει. Όχι ακόμα τουλάχιστον. 
Και επιτέλους ήρθε η αμήχανη στιγμή, όπως πάντα. Δεν μπορούσε για πολύ ακόμα να κρατήσει την απάθειά της. Αυτός νόμιζε ότι όντως είχε αλλάξει, ότι δεν ήταν η φίλη του πιά. Κοίταξε δεξιά, μετά αριστερά σαν να ήθελε να διώξει την σκέψη που του πέρασε από το μυαλό. Τότε είπε φωναχτά "Γάμησέ το" και την έσφιξε γρήγορα στην αγκαλιά του. Μετά από 1.825 μέρες είχε έρθει επιτέλους η στιγμή που θα τους έκανε να ξεχάσουν την λεπτή γραμμή της απόστασης. Κανείς δεν θα φύγει ξανά.

Και έμειναν εκεί για πάντα.